Σχεδόν 30

Σχεδόν 30 λοιπόν και η πρώτη μου σκέψη είναι η δήλωση των 15!
Είχα δηλώσει πως «στα 31 μου θα είμαι στην καλύτερη φάση της ζωής μου, μιας και θα με έχω γνωρίσει, θα έχω δει πολλά, θα έχω βρει τον άνθρωπό μου και θα είμαι σε μια δουλειά που θα μου αρέσει».
Δεύτερη σκέψη ο πατέρας, που μου έλεγε «Μην κάνεις δηλώσεις. Πόσο μάλλον δηλώσεις που δεν μπορείς να τηρήσεις».
Όμως από τα 15 έως και σήμερα δεν έχω σταματήσει να δηλώνω το ίδιο με κάθε ευκαιρία. Και αυτή η πρώτη σκέψη με γεμίζει, με κινητοποιεί και με κάνει να ανυπομονώ για εκείνη την ηλικία.  2 χρόνια γεμάτα θα περάσουν για να δούμε τι θα μας φέρει η ζωή…
Είναι και αυτά τα 29 γεμάτα χρόνια όμως που κουβαλώ…
Για αυτό τα σχεδόν αυτά 30 έχουν λίγο από 3,5 χρόνων, λίγο από 8, λίγο από 15, από 18, από 23 και από 27.
Γιατί είμαι ο χρόνος.
Κάθε ευτυχισμένη και δυσάρεστη στιγμή της ζωής μου έχει αποτυπωθεί πλέον στο πρόσωπό μου. Στιγμές που διάλεξα να θυμάμαι ή παλεύω να ξεχάσω.
Γενναιόδωρα στιγμές ευτυχισμένες επιβιώνουν μαζί μου.
Καταπληκτικά παιδικά χρόνια. Υπέροχοι γονείς. Αγαπημένη οικογένεια. Στοργικός σύντροφος. Ειλικρινείς και έμπιστοι φίλοι.Όλα είναι εδώ μαζί μου.
Σχεδόν 30 και εγώ νιώθω την ανάγκη να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ.
Στο σύμπαν, στους φίλους μου, σε όσους πέρασαν από τη ζωή μου και δεν άντεξαν, σε εκείνους που με άφησαν να φύγω και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθώ με τους ταιριαστούς μου μα κυρίως στους γονείς μου. Στους δύο αυτούς ανθρώπους που μοναδικό τους όνειρο για εμένα ήταν να είμαι καλός και χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία, να είμαι γερή και ευτυχισμένη και που το «τι θα γίνω στη ζωή μου» το άφησαν σε μένα!
Σχεδόν 30 και ζω, αναπνέω, έχω το αίσθημα του κορεσμού και της εκτίμησης των πραγμάτων, των συναισθημάτων και των καταστάσεων και θυμάμαι πως η αξία του χρόνου κρύβεται στο να μην αναλώνεσαι.

«Ζωή.»

Που οδηγούν οι δεύτερες ευκαιρίες;

Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις!
Όσο «κλισέ» κι αν ακούγεται, είναι η αλήθεια.
Σκέψου πόσες φορές είπες «τέρμα, ως εδώ. Αλλάζω πορεία» και θες για να δοκιμαστείς (;) οι άνθρωποι επιστρέφουν, οι ισορροπίες σου αλλάζουν ξανά και εσύ μπαίνεις στη διαδικασία και πάλι της επιλογής.
Μια σειρά επιλογών είναι η ζωή μας άλλωστε…
Πρέπει και πάλι να επιλέξεις, να δώσεις ή όχι μια δεύτερη ευκαιρία σε κάποιον που σε πλήγωσε ή δε σου φέρθηκε όπως περίμενες.
Είτε κλείνεις αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη, την πόρτα για μια δεύτερη ευκαιρία, είτε πνίγεσαι με τα ερωτήματα που θέτεις στον εαυτό σου: «εννοεί ό,τι λέει; αντέχω μόνος; το δέχεται ο εγωϊσμός μου; να δώσω την ευκαιρία που ζητά; και αν όντως άλλαξε; Μα οι άνθρωποι που αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία δεν τη χρειάζονται.. Όχι, όχι, καλύτερα έτσι! Μα όταν εγώ ζητούσα δεύτερη ευκαιρία και δεν μου την έδωσαν, πώς ένιωσα;»
Κι ενώ όλα δείχνουν πως θα κλείσεις την πόρτα στον άνθρωπο αυτό, αποφασίζεις να ζητήσεις την συμβουλή των φίλων σου ώστε να καταφέρεις να επιλέξεις. Φίλοι που έχουν ζήσει διαφορετικές εμπειρίες, σου δίνουν την συμβουλή που ζητάς:
είτε είναι σύμφωνοι με τα θέλω σου, είτε επιφυλακτικοί είτε αντίθετοι [αυτοί συνήθως φροντίζουν για το καλό σου, με έναν ιδιαίτερο τρόπο (!), υπενθυμίζοντάς  σου και όσα πέρασες!].
Όμως, σαν να μην ήταν όλα αυτά αρκετά, ακούς μέσα στο κεφαλάκι σου ή στις κουβέντες με τους φίλους «και ο κόσμος; τι θα πει;».
Καταλήγεις λοιπόν να μη δώσεις την ευκαιρία και δε μαθαίνεις ποτέ αν όντως άλλαξε ο άνθρωπος που σου την ζήτησε κι αν όντως εννοούσε όσα έλεγε στο διάστημα αυτό που έπρεπε να επιλέξεις!

Όλα τώρα κυλούν όπως ήθελες και είχες σχεδιάσει για τη ζωή σου ή ξεκινάει κάτι από την αρχή, με νέες βάσεις και με τη δυνατότητα να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου, έχοντας πάντα στο μυαλό σου πως:



Ο κόσμος πάντα βρίσκει κάτι να πει.
Σημασία έχει να είσαι εσύ καλά με την επιλογή σου.
Με την κάθε επιλογή σου.
Μπορεί να ακούσεις «τα πας καλά με την ανακύκλωση» ή
«κρίμα, σε λυπάμαι» αλλά να θυμάσαι πως όταν το «αύριο» είναι μια δεύτερη ευκαιρία που σου δίνει η ζωή πόση σημασία έχουν τα λόγια αυτών που μιλούν για «ανακύκλωση» & «επιστροφές»;


Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που μου έμαθε πως i) οι άνθρωποι αλλάζουν σε κάθε ηλικία. Με θέληση, προσωπική δουλειά και προσπάθεια, αλλά σε κάθε ηλικία και ii) να μην σκορπάω τον χρόνο μου
Όταν μου ζητήθηκε η δεύτερη ευκαιρία από τον άνθρωπο που με είχε πληγώσει, υποτιμήσει και δεν με είχε σεβαστεί, δεν ήξερα ούτε αν μπορούσε να δουλέψει με τον εαυτό του και να αφήσει πίσω συνήθειες τόσων ετών (κοντεύει τα δεύτερα -άντα!), ούτε αν μπορεί να λέει αλήθειες (αλήθειες κυρίως σε εκείνον)
ούτε φυσικά αν εννοούσε πως «συνειδητοποίησε πόσο ερωτευμένος είναι, ότι δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του σε 10 χρόνια με άλλη και ότι κατάλαβε το λάθος του…» Αποφάσισα όμως να πάρω το ρίσκο.
Έτσι κι αλλιώς κάθε επιλογή δεν έχει το ρίσκο της;
Ήθελα να πάψω να φοβάμαι. Να νικήσω τον φόβο που όλους μας κρατά πίσω.
Ξεκίνησα από το μηδέν (αρκετά επιφυλακτική στην αρχή μέχρι να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη) και εντελώς συνειδητά πως πρόκειται για μια ακόμη επιλογή.
Η μόνη ευκαιρία που υπήρχε ήταν για μένα!
Κατάφερα να με συγχωρήσω και να με γνωρίσω καλύτερα. Μπόρεσα στο διάστημα αυτό να αποδεχθώ καταστάσεις και να αντιμετωπίσω ανθρώπους και φόβους.
Είδα ανθρώπους που επέλεξαν να «ανακυκλωθούν» επειδή δεν αντέχουν την μοναξιά. Είδα όμως και εκείνους που έχουν αφιερώσει πολύ χρόνο μόνοι τους και πραγματικά επέλεξαν να ζήσουν με το «δεν πειράζει, καλή καρδιά» παρά με το «αν έδινα την ευκαιρία, πως θα ήταν η ζωή μου;».


Οι ευκαιρίες είναι για να δίνονται. Είτε θα αξιοποιηθούν είτε θα τις εκμεταλλευτούν. Και στις δυο περιπτώσεις κερδισμένος θα είσαι!
«Ζωή.»