Σχεδόν 30

Σχεδόν 30 λοιπόν και η πρώτη μου σκέψη είναι η δήλωση των 15!
Είχα δηλώσει πως «στα 31 μου θα είμαι στην καλύτερη φάση της ζωής μου, μιας και θα με έχω γνωρίσει, θα έχω δει πολλά, θα έχω βρει τον άνθρωπό μου και θα είμαι σε μια δουλειά που θα μου αρέσει».
Δεύτερη σκέψη ο πατέρας, που μου έλεγε «Μην κάνεις δηλώσεις. Πόσο μάλλον δηλώσεις που δεν μπορείς να τηρήσεις».
Όμως από τα 15 έως και σήμερα δεν έχω σταματήσει να δηλώνω το ίδιο με κάθε ευκαιρία. Και αυτή η πρώτη σκέψη με γεμίζει, με κινητοποιεί και με κάνει να ανυπομονώ για εκείνη την ηλικία.  2 χρόνια γεμάτα θα περάσουν για να δούμε τι θα μας φέρει η ζωή…
Είναι και αυτά τα 29 γεμάτα χρόνια όμως που κουβαλώ…
Για αυτό τα σχεδόν αυτά 30 έχουν λίγο από 3,5 χρόνων, λίγο από 8, λίγο από 15, από 18, από 23 και από 27.
Γιατί είμαι ο χρόνος.
Κάθε ευτυχισμένη και δυσάρεστη στιγμή της ζωής μου έχει αποτυπωθεί πλέον στο πρόσωπό μου. Στιγμές που διάλεξα να θυμάμαι ή παλεύω να ξεχάσω.
Γενναιόδωρα στιγμές ευτυχισμένες επιβιώνουν μαζί μου.
Καταπληκτικά παιδικά χρόνια. Υπέροχοι γονείς. Αγαπημένη οικογένεια. Στοργικός σύντροφος. Ειλικρινείς και έμπιστοι φίλοι.Όλα είναι εδώ μαζί μου.
Σχεδόν 30 και εγώ νιώθω την ανάγκη να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ.
Στο σύμπαν, στους φίλους μου, σε όσους πέρασαν από τη ζωή μου και δεν άντεξαν, σε εκείνους που με άφησαν να φύγω και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθώ με τους ταιριαστούς μου μα κυρίως στους γονείς μου. Στους δύο αυτούς ανθρώπους που μοναδικό τους όνειρο για εμένα ήταν να είμαι καλός και χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία, να είμαι γερή και ευτυχισμένη και που το «τι θα γίνω στη ζωή μου» το άφησαν σε μένα!
Σχεδόν 30 και ζω, αναπνέω, έχω το αίσθημα του κορεσμού και της εκτίμησης των πραγμάτων, των συναισθημάτων και των καταστάσεων και θυμάμαι πως η αξία του χρόνου κρύβεται στο να μην αναλώνεσαι.

«Ζωή.»

Συναυλίες

Ήμουν λίγο μικρότερη από 18 όταν άφησα το πατρικό μου για σπουδές και από τότε έχω συνδεδεμένη την έναρξη του καλοκαιριού με τις συναυλίες παρά με το πρώτο μπάνιο ή και παγωτό (όπως γινόταν παλιότερα)!
Δεν είμαι από τις φανατικές που παρακολουθούν ό,τι συμβαίνει στην πόλη.
Αλλά δεν έχει περάσει ούτε ένα καλοκαίρι από τότε χωρίς να παρακολουθήσω – έστω – μία συναυλία.
Ακόμη κι αν αυτή γίνεται τον Μάιο ή τον Σεπτέμβριο είναι για μένα «καλοκαίρι»!
Αγαπώ (ναι, «αγαπώ», πολύ προσεχτικά έγινε η επιλογή του) την ελευθερία που νιώθεις καθ’ όλη τη διάρκεια των συναυλιών και αυτό το συναίσθημα που προκαλείται από την ανακοίνωση μιας συναυλίας έως και την επόμενη ημέρα αυτής!
Ίσως με εξιτάρει και το να βλέπω ανθρώπους διαφόρων ηλικιών να παθιάζονται, να απολαμβάνουν, να μοιράζονται με εμάς τους «ξένους» τα συναισθήματά τους!
Συναισθήματα που όλοι μας έχουμε βιώσει και εκτονώνουμε σε τραγούδια που ακούγαμε μόνοι, κλεισμένοι στο σπίτι ή σε ένα νησί με φίλους γεμάτοι ενέργεια τα ξημερώματα…
Ίσως πάλι το ότι εγώ, σαν Ζωή, σε κάθε συναυλία «κουβαλώ» και στιγμές περασμένες, αναμνήσεις με σχέσεις ανθρώπων που δεν άντεξαν στο χρόνο…

Τα εισιτήρια για την συγκεκριμένη συναυλία ήταν δώρο από κάποιον άνθρωπο που 2 χρόνια «κουβαλώ» μαζί μου σε κάθε συναυλία που πηγαίνω.
Πότε περισσότερο, πότε λιγότερο, δεν έλειψε σε καμία!
Έναν άνθρωπο που αγαπώ πάρα πολύ.
Και σε αυτήν ήταν επιτέλους εδώ όταν του σιγοτραγουδούσα καθώς τον αγκάλιαζα «All I ever wanted & needed is here, in my arms» όπως επίσης και όταν έβλεπε στα μάτια μου αυτή την σπίθα και την αλήθεια πως «I’m only here to bring you free love«.

» And I thank you for bringing me here….
   For showing me home
   For singing these tears…
   Finally I’ve found that I belong here.»

«Ζωή.»