Συνήθειες, εθισμοί και ψέματα

https://www.youtube.com/watch?v=i9CaomyP0SQ
Ξεκινάω να γράφω και κάνω μια παύση για να βάλω το τραγούδι του Πασχαλίδη να παίζει μιας και οι κακές συνήθειες δυο φίλων ήταν η αφορμή για να πιάσω το μολύβι.
Ο φίλος μου ο Δ. συνηθίζει να φλερτάρει στο διαδίκτυο ενώ ο φίλος μου ο Β. έχει εμμονή με τα τυχερά παιχνίδια.
Δε γνωρίζονται μεταξύ τους μα έχουν τρία (3) κοινά:
α) και οι δυο είναι εθισμένοι με αυτό που κάνουν,
β) και οι δυο κρύβουν από την σχέση τους την συνήθειά/εθισμό τους και
γ) οι κοπέλες και των δύο δε δέχονται τα ψέματα που λένε για να κρύψουν τις συνήθειες αυτές.
Τώρα θα αναρωτιέσαι βέβαια πως το ξέρουν οι κοπέλες τους εφόσον σου λέω πως εκείνοι το κρύβουν. Λογικό! Το ξέρουν επειδή η αλήθεια, αργά ή γρήγορα, πάντα βγαίνει στο φως και αν είσαι περισσότερο θρήσκος από εμένα θα σου πω πως ο Θεός αγαπά τον κλέφτη αλλά αγαπά και τον νοικοκύρη!

Ας ξεκινήσουμε όμως από το ψέμα.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, όλοι λέμε ψέματα όταν φοβόμαστε είτε τον συνομιλητή μας είτε αυτό που πρόκειται να γίνει (σχετικά με την κουβέντα στην οποία ειπώθηκε το ψέμα).
Οι δυο μου φίλοι φοβούνται μη χάσουν τις κοπέλες τους μα είναι τόσο κουτοί για να καταλάβουν πως θα τις χάσουν για τα ψέματα και όχι την συνήθεια αυτή καθ΄αυτή!
Βέβαια στην μία περίπτωση (αυτή του φλερτ) ειπώθηκε το εξής:
«Αν και εγώ ήμουν στη θέση του, θα την φλόμωνα στο ψέμα, εφόσον δεν της αρέσει ό,τι κάνω».
Σοβαρά τώρα; Ωραία λύση!!
Προσωπικά, εφόσον είσαι σε σχέση δε θα έπρεπε να κάνεις ό,τι κάνεις.
Αλλά ας μιλήσουμε και για τις συνήθειες.
Όλες οι συνήθειες ακολουθούν το ίδιο νευρολογικό κύκλο:
Σήμα – Ρουτίνα – Ανταμοιβή.
Οι κοπέλες και των δύο, εφόσον έχουν γίνει άπειρες κουβέντες για τις συνήθειες αυτές και έχουν δοθεί αρκετές ευκαιρίες για να τις αλλάξουν, σε ένα πράγμα στέκονται: Ποιο το όφελος τους;
Ποιο το όφελος αυτών των εθισμών όταν αντιλαμβάνονται πως διαλύεται η σχέση τους;
Προφανώς για να συνεχίζουν τις συνήθειες αυτές, αντιλαμβάνονται την ανταμοιβή της συνήθειας ως θετική και έτσι επαναλαμβάνεται η ρουτίνα.
Αν το καλοσκεφτούμε όμως, όλη η μέχρι τώρα ζωή μας, αποτέλεσμα των συνηθειών μας είναι (φίλοι, σχέσεις, δουλειά, μόρφωση κλπ).
Υπάρχουν τρόποι είτε να καταργήσουμε μια συνήθεια είτε να την αναπτύξουμε.
Σε καμιά περίπτωση το ψέμα δεν είναι λύση.
Ξεβολέψου.
Παρατήρησε τον εαυτό σου.
Αν σε παρατηρήσεις, εύκολα θα καταλάβεις ποιο είναι το ερέθισμα για την κακή σου συνήθεια μιας και θα αναρωτηθείς «τι υποκινεί την ανάγκη μου αυτή; τι σκεφτόμουν τότε; τι ένιωθα την στιγμή που μου ήρθε να το κάνω;»
Δυστυχώς οι κοπέλες των φίλων μου έχουν δουλέψει πολύ με τον εαυτό τους.
Τον παρατηρούν χρόνια για αυτό και είναι επιλεκτικές και αυστηρές (πρώτα απ’ όλα με τις ίδιες).
Ξέρουν τι θέλουν και κυρίως τι δε θέλουν!
Πιστεύουν στην αληθινή αγάπη και θεωρούν πως το να επιμένουν σε αυτή είναι μαγκιά, αντί να βολεύονται στο ότι περνούν καλά.
Ναι, δεν περνούν άσχημα στις σχέσεις τους, μα δεν δέχονται το ότι ο φίλος τους δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μια τέτοια συνήθεια.
Η ρουτίνα αυτή και το ψέμα τους προκαλεί ανασφάλεια και αυτές θέλουν ο άνθρωπος που είναι δίπλα τους να είναι περήφανος που τις έχει και ειλικρινής.
Τώρα αν τους τρομάζει το ενδεχόμενο πως είναι δίπλα τους τέτοιες γυναίκες και νιώθουν πως πιέζονται από την προσωπικότητα τους τότε λυπάμαι, μα δε θα αργήσουν να καταλάβουν πως «sorry τέτοιους άνδρες ούτε αυτές τους θέλουν».

«Ζωή.»

 

Συναυλίες

Ήμουν λίγο μικρότερη από 18 όταν άφησα το πατρικό μου για σπουδές και από τότε έχω συνδεδεμένη την έναρξη του καλοκαιριού με τις συναυλίες παρά με το πρώτο μπάνιο ή και παγωτό (όπως γινόταν παλιότερα)!
Δεν είμαι από τις φανατικές που παρακολουθούν ό,τι συμβαίνει στην πόλη.
Αλλά δεν έχει περάσει ούτε ένα καλοκαίρι από τότε χωρίς να παρακολουθήσω – έστω – μία συναυλία.
Ακόμη κι αν αυτή γίνεται τον Μάιο ή τον Σεπτέμβριο είναι για μένα «καλοκαίρι»!
Αγαπώ (ναι, «αγαπώ», πολύ προσεχτικά έγινε η επιλογή του) την ελευθερία που νιώθεις καθ’ όλη τη διάρκεια των συναυλιών και αυτό το συναίσθημα που προκαλείται από την ανακοίνωση μιας συναυλίας έως και την επόμενη ημέρα αυτής!
Ίσως με εξιτάρει και το να βλέπω ανθρώπους διαφόρων ηλικιών να παθιάζονται, να απολαμβάνουν, να μοιράζονται με εμάς τους «ξένους» τα συναισθήματά τους!
Συναισθήματα που όλοι μας έχουμε βιώσει και εκτονώνουμε σε τραγούδια που ακούγαμε μόνοι, κλεισμένοι στο σπίτι ή σε ένα νησί με φίλους γεμάτοι ενέργεια τα ξημερώματα…
Ίσως πάλι το ότι εγώ, σαν Ζωή, σε κάθε συναυλία «κουβαλώ» και στιγμές περασμένες, αναμνήσεις με σχέσεις ανθρώπων που δεν άντεξαν στο χρόνο…

Τα εισιτήρια για την συγκεκριμένη συναυλία ήταν δώρο από κάποιον άνθρωπο που 2 χρόνια «κουβαλώ» μαζί μου σε κάθε συναυλία που πηγαίνω.
Πότε περισσότερο, πότε λιγότερο, δεν έλειψε σε καμία!
Έναν άνθρωπο που αγαπώ πάρα πολύ.
Και σε αυτήν ήταν επιτέλους εδώ όταν του σιγοτραγουδούσα καθώς τον αγκάλιαζα «All I ever wanted & needed is here, in my arms» όπως επίσης και όταν έβλεπε στα μάτια μου αυτή την σπίθα και την αλήθεια πως «I’m only here to bring you free love«.

» And I thank you for bringing me here….
   For showing me home
   For singing these tears…
   Finally I’ve found that I belong here.»

«Ζωή.»

Σιωπή, φωνές και δάκρυα

Μια δουλειά των πέντε λεπτών έγινε σε δέκα λόγω των νεύρων (αναμενόμενο!).
Ακολούθησε μια σειρά από κινήσεις όλο ένταση…
«Ώρες – ώρες είσαι εντελώς στα αρχίδια σου!»
Σιωπή.
«Θες να μου πεις που οφείλεται αυτό το ξέσπασμα;»
Δάκρυα.
«Γι’ αυτό δεν συζητάω μαζί σου. Γιατί με το παραμικρό κλαις.»
«Γι’ αυτό δεν συζητάω μαζί σου. Γιατί με το παραμικρό φωνάζεις.»

Φωνές.

Είναι άβολο να βλέπεις έναν άνθρωπο να κλαίει σε κάθε κουβέντα.
Και εκνευριστικό. Μιλάω εκ πείρας!
Χαίρομαι βέβαια που έχω γνωρίσει τουλάχιστον 2 ανθρώπους που τους συμβαίνει το ίδιο.
Και όλοι μας λέμε, εφόσον μπορούμε να συζητήσουμε, να μην παίρνει κανείς τοις μετρητοίς την αντίδραση αυτή καθώς δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.
Δεν κλαίμε γιατί θέλουμε να χειριστούμε τον άλλον αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.
Εσύ όμως που φωνάζεις τι φοβάσαι;
Μην αποδειχθεί κάποια ατέλεια σου;
Μην φέρεις κάποιο μερίδιο ευθύνης ή μήπως θες να επιβληθείς με τις φωνές σου;
Σίγουρα είναι πολύ εύκολο με φωνές να κάνεις τον άλλον να σωπάσει παρά να μπεις στη θέση του. Σίγουρα με φωνές δε γίνεται κανείς καλύτερος.

Σκέψεις.

Εάν δεν μιλάμε, γιατί είμαστε μαζί;
Εάν δεν κάνουμε τα πάντα για να είμαστε μαζί και για να γνωρίσουμε ουσιαστικά ο ένας τον άλλον, τότε τι κάνουμε;
Εάν δεν λέμε τι μας ενοχλεί, πως θα το διορθώσουμε;
Εάν ένας άνθρωπος δεν σε πάει παραπέρα τότε τι νόημα έχει η ζωή μας;
Ναι, να κάνουμε υποχωρήσεις ο ένας για τον άλλον.
Αλλά αν κάνουμε υποχωρήσεις σε συμπεριφορές που μας ενοχλούν, χωρίς να γνωρίζει ο άλλος την υποχώρηση αυτή, τότε αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσουμε, και θα απορούμε γιατί δεν τα καταφέραμε.

Δάκρυα που έγιναν λέξεις.

Κλαίω και σιωπώ λοιπόν τις στιγμές που θα έπρεπε να φωνάζω.
Να φωνάζω για κάθε συμπεριφορά που με προσβάλλει, που με πνίγει και με αδικεί.
Κλαίω γιατί έχω αφήσει τις κουβέντες να γίνονται μέσα μου βουνό.
Κλαίω γιατί με πνίγει η σιωπή.
Κλαίω γιατί ονειρεύτηκα πολύ….

«Και κάποτε ονειρεύομαι να κλάψω τόσο πολύ, που όλα τα μυστικά ν’ αποκαλυφθούνε.» Τ. Λειβαδίτης

«Ζωή.»

Η αλήθεια κρύβεται στα χέρια, όχι τόσο στα μάτια

Μπορεί τα μάτια να λένε την αλήθεια (αν και δεν έχω πειστεί για κάτι τέτοιο) αλλά τα χέρια να τα προσέχεις!

Με αυτά μεταφέρεται η ενέργεια.
Να προσέχεις ποιον κρατάς, αγκαλιάζεις και ακουμπάς…

Να δίνεσαι για όσο αντέχεις αλλά μην πάψεις να προσέχεις.
Να μην πάψεις να προσέχεις όχι μόνο ποιον κρατάς αλλά και ποιος σε κρατάει.
Ποιος σε «τροφοδοτεί» όταν νομίζεις πως δεν αντέχεις…

«Ζωή.»