Σιωπή, φωνές και δάκρυα

Μια δουλειά των πέντε λεπτών έγινε σε δέκα λόγω των νεύρων (αναμενόμενο!).
Ακολούθησε μια σειρά από κινήσεις όλο ένταση…
«Ώρες – ώρες είσαι εντελώς στα αρχίδια σου!»
Σιωπή.
«Θες να μου πεις που οφείλεται αυτό το ξέσπασμα;»
Δάκρυα.
«Γι’ αυτό δεν συζητάω μαζί σου. Γιατί με το παραμικρό κλαις.»
«Γι’ αυτό δεν συζητάω μαζί σου. Γιατί με το παραμικρό φωνάζεις.»

Φωνές.

Είναι άβολο να βλέπεις έναν άνθρωπο να κλαίει σε κάθε κουβέντα.
Και εκνευριστικό. Μιλάω εκ πείρας!
Χαίρομαι βέβαια που έχω γνωρίσει τουλάχιστον 2 ανθρώπους που τους συμβαίνει το ίδιο.
Και όλοι μας λέμε, εφόσον μπορούμε να συζητήσουμε, να μην παίρνει κανείς τοις μετρητοίς την αντίδραση αυτή καθώς δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.
Δεν κλαίμε γιατί θέλουμε να χειριστούμε τον άλλον αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.
Εσύ όμως που φωνάζεις τι φοβάσαι;
Μην αποδειχθεί κάποια ατέλεια σου;
Μην φέρεις κάποιο μερίδιο ευθύνης ή μήπως θες να επιβληθείς με τις φωνές σου;
Σίγουρα είναι πολύ εύκολο με φωνές να κάνεις τον άλλον να σωπάσει παρά να μπεις στη θέση του. Σίγουρα με φωνές δε γίνεται κανείς καλύτερος.

Σκέψεις.

Εάν δεν μιλάμε, γιατί είμαστε μαζί;
Εάν δεν κάνουμε τα πάντα για να είμαστε μαζί και για να γνωρίσουμε ουσιαστικά ο ένας τον άλλον, τότε τι κάνουμε;
Εάν δεν λέμε τι μας ενοχλεί, πως θα το διορθώσουμε;
Εάν ένας άνθρωπος δεν σε πάει παραπέρα τότε τι νόημα έχει η ζωή μας;
Ναι, να κάνουμε υποχωρήσεις ο ένας για τον άλλον.
Αλλά αν κάνουμε υποχωρήσεις σε συμπεριφορές που μας ενοχλούν, χωρίς να γνωρίζει ο άλλος την υποχώρηση αυτή, τότε αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσουμε, και θα απορούμε γιατί δεν τα καταφέραμε.

Δάκρυα που έγιναν λέξεις.

Κλαίω και σιωπώ λοιπόν τις στιγμές που θα έπρεπε να φωνάζω.
Να φωνάζω για κάθε συμπεριφορά που με προσβάλλει, που με πνίγει και με αδικεί.
Κλαίω γιατί έχω αφήσει τις κουβέντες να γίνονται μέσα μου βουνό.
Κλαίω γιατί με πνίγει η σιωπή.
Κλαίω γιατί ονειρεύτηκα πολύ….

«Και κάποτε ονειρεύομαι να κλάψω τόσο πολύ, που όλα τα μυστικά ν’ αποκαλυφθούνε.» Τ. Λειβαδίτης

«Ζωή.»