Κουράστηκα.

«Αρκετά!», «Ως εδώ!», «Μπούχτισα!», «Δεν πάει άλλο!», «Enough!», «Δεν μπορώ και δε θέλω στην τελική!», «Κουράστηκα!», «Βαρέθηκα!» είναι μερικές από τις δηλώσεις που ακούω όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό.
Μαζί με τους ανθρώπους αυτούς που φωνάζουν και παλεύουν να ακουστούν είμαι και εγώ. Ταυτίζομαι γιατί όλο και συχνότερα κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν, δεν μας γεμίζουν και δεν μας ευχαριστούν. Καταλαβαίνουμε πως απομακρυνόμαστε από τις δικές μας σκέψεις και επιθυμίες. Είναι εξαντλητικό να βρισκόμαστε συνεχώς το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μας (συνεπώς και της ζωής μας) με ανθρώπους που μας αδειάζουν. Καταλαβαίνω, γιατί και εγώ κουράστηκα και με ενοχλεί:

  • που οι άνθρωποι δεν τολμούν να κάνουν λάθος επιλογές και δεν καταλαβαίνουν πως αυτές οδηγούν στον σωστό δρόμο.
  • που πλέον δεν παίζω και δεν γελώ τόσο συχνά όσο τα προηγούμενα χρόνια. Που δεν αξιοποιώ τον χρόνο μου όπως και με όσους μου αρέσει.
  • που όλο και περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου δεν βλέπουν την ομορφιά αλλά ψάχνουν να βρουν ψεγάδια παντού. Θέλουν λόγους για να είναι ευτυχισμένοι μα αν τους ρωτήσεις «τι θα σε έκανε ευτυχισμένο;» δεν ξέρουν τι να σου απαντήσουν!
  • που προσπαθούν να με αλλοτριώσουν, που με θεωρούν εύκολη λεία και εξιλαστήριο θύμα.
  • που συναναστρέφομαι με «ενεργειακά βαμπίρ» όπως αποκαλώ τους ανθρώπους που το «εγώ» τους είναι αχόρταγο, που δεν με ακούν όταν μιλώ αλλά μετρούν τις λέξεις μου για να βγάλουν πόρισμα και όχι να συνομιλήσουν. Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως χώνονται εκεί που δεν τους σπέρνουν (ναι και οι κουτσομπόληδες με κουράζουν) και διατυμπανίζουν ψέματα ή χρησιμοποιούν υπόγειους τρόπους και μεθόδους με σκοπό να πάρουν 2 λόγια, να εκμαιεύσουν την πολυπόθητη πληροφορία.
  • που είναι γύρω μου συμφεροντολόγοι. Οι οποίοι κρύβουν τον μίζερο και άθλιο πραγματικό εαυτό τους κάτω από μια επιφανειακή ευγένεια. Που δεν λυτρώνουν την ψυχή τους κάνοντας ένα καλό, όχι δέκα ή δύο, αλλά ένα, για το γενικό καλό, χωρίς ατομικό συμφέρον ή ανταμοιβή.
  • που βολεύονται και προσφέρουν το «λίγο» από το πολύ τους. Άνθρωποι χωρίς στόχους, όνειρα, που δεν διευρύνουν το πνεύμα και τους ορίζοντές τους αλλά ζουν με την νοοτροπία «να φανούμε και εμείς, να μας ζηλεύουν!».
  • που αδειάζουν τα προβλήματά τους πάνω μου και τροφοδοτούνται από την γκρίνια τους. Άνθρωποι που παραπονιούνται για ό,τι τους συμβαίνει αλλά δεν κάνουν τίποτα  να το αλλάξουν και προτιμούν να θέλουν ανθρώπους δυστυχισμένους γύρω τους. Τόση μιζέρια και άλλη τόση…
  • που οι ανασφαλείς ζητούν συνεχώς πληροφορίες, καθοδήγηση, οτιδήποτε χρειάζονται και περιστρέφουν την συζήτηση γύρω από τον εαυτό τους. Που θέλουν και κάνουν τα πάντα για να έχουν την προσοχή μου και αντί αυτής μου δημιουργούν ερωτήματα όπως: «Δεν σας ενοχλεί; Δεν κουράζεστε; και εν τέλει τι σας κάνει να πιστεύετε πως ο εαυτός σας είναι σημαντικότερος από τον δικό μου;»

Κι αν όλοι και όλα αυτά με κούρασαν, αυτοί που με εξαντλούν είναι οι κακεντρεχείς και οι ψεύτες. Αυτοί οι λίγοι, μα αρκετοί, που δεν κοιτάζουν στα μάτια ευθέως και δεν δέχονται με σεβασμό τον ρόλο σου αλλά αντίθετα ζητούν την εξουσία, αφηνιάζουν και προσπαθούν να σου καταστρέψουν τον ωραίο, ζηλευτό (λόγω της καλοσύνης και της αισιοδοξίας) σου εαυτό. Απομακρύνσου και μην τους αφήσεις να σου στερήσουν την ενέργεια και τη δύναμη να αντιστέκεσαι και να ονειρεύεσαι.

«Ζωή.»

Μέσα από τα μάτια σας….

Από μικρή εστιάζω στα μάτια. Ίσως επειδή το υποσυνείδητο έχει καταγράψει πως «τα μάτια λένε πάντα την αλήθεια» κι ας μου έχει δείξει η ζωή τις εξαιρέσεις της!
Τα τελευταία χρόνια όμως, υπάρχουν κάτι μάτια που δεν μπορώ να αντισταθώ.
Τα μάτια αυτά ανήκουν στους μικρούς και λίγο μεγαλύτερους τετράποδους φίλους μου! Μάτια που χωρίς να το επιδιώκουν γεννούν συναισθήματα και σκέψεις.

Ήταν Σαββατόβραδο όταν επισκέφθηκα, για πρώτη φορά, τη Γαϊδουροχώρα (www.gaidourohora.gr). Σκεφτόμουν πως στο μέρος αυτό εκτός από τα γαϊδουράκια θα συναντούσα και ανθρώπους που σέβονται τη φύση και τα ζώα.
Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν καθώς ο Φούσκας (γάτος) μας υποδέχθηκε ξαπλωμένος δίπλα σε έναν φίλο του (σκύλο) κάτω από τα δέντρα!
Ακολούθησαν ωραίες ιστορίες και εικόνες με τα γαϊδουράκια.

Τίποτα όμως δεν με προετοίμασε για το μικρό γατάκι που βρέθηκε στα σκουπίδια και προσπαθούσαν να κρατήσουν στη ζωή οι άνθρωποι της Γαϊδουροχώρας.
Το μικρό αυτό πλάσμα (τόσο μικρό που περισσεύει σε μια χούφτα μας) είχα την τύχη να το αγκαλιάσω, να χαϊδέψω τις κυριολεκτικά μικροσκοπικές του πατούσες και να το κοιτάξω στα μάτια.
Τα μάτια του λοιπόν με έφεραν αντιμέτωπη με το «εγώ» μου.
Αυτό συμβαίνει πάντα!
Σκέφτομαι τους ανθρώπους που προσπαθούν με όσα μέσα διαθέτουν και όσα εφευρίσκουν, να σώσουν αυτά τα πλάσματα.
Όλους αυτούς που παλεύουν με την ψυχή τους προκειμένου να χαρίσουν ζωή την στιγμή που άλλοι χαίρονται ή και αδιαφορούν για το κακό που προκαλούν. Και εγώ αδυνατώ να καταλάβω πως γίνεται κάποιος να απολαμβάνει να πληγώνει τον άλλον, είτε είναι δίποδος είτε τετράποδος.
Πώς γίνεται να λένε πως αυτά τα πλάσματα, δεν νιώθουν;
Μα αυτά τα πλάσματα, με αυτά τα μάτια, τις πατούσες, τις ουρές και τα μεγάλα αυτιά, είναι αυτά που μπορούν να σου χαρίσουν παντοτινή αγάπη, χαρά και που ποτέ δε θα σε πληγώσουν.

Δεν ξέρω τι με πόνεσε περισσότερο, οι σκέψεις αυτές ή τα μάτια αυτού του γατιού που διψούσε για ζωή;
Πόνο μου προκαλούν και τα μάτια των γαϊδουριών.Σου έχω πει πως τα αγαπώ μα δεν ξέρεις το γιατί…

 

 

 


Αγαπώ τα γαϊδουράκια γιατί μου θυμίζουν καλοκαίρια σε νησιά των μικρών Κυκλάδων όπου η θετική ενέργεια και η ζεστασιά των ανθρώπων ξεχείλιζε. Όπου όλα ήταν αγνά και οι ρυθμοί αργοί.
Τα αγαπώ γιατί κάποιοι τα θεώρησαν άχρηστα και τα παράτησαν μετά από πολλά χρόνια κακομεταχείρισης.
Τα μάτια τους είναι τόσο μελαγχολικά που δεν με αφήνουν να ξεχάσω την αλαζονεία και την αχαριστία μερικών ανθρώπων. 
Βλέπεις πλέον μιας και υπάρχουν μηχανές για να κάνουν κάποιοι τη δουλειά τους, είναι είδος προς εξαφάνιση. Τα θεωρούν άχρηστα.
Μα εγώ δεν μπορώ να φανταστώ πως θα υπάρχει κόσμος χωρίς αυτά τα τόσο παρεξηγημένα και πονεμένα πλάσματα.
Για αυτό τα αγαπώ, γιατί νιώθω πως μόνο σε λίγες περιπτώσεις αγαπήθηκαν πολύ από τους ιδιοκτήτες τους.


«Ζωή.»

Ανθρώπου έργα σημαδεύουν την ψυχή σου

Ο Τούλης, λατρεμένο πόιντερ, αδιευκρίνιστης ηλικίας, βρέθηκε σε κάποιο χωριό της Εύβοιας ταλαιπωρημένος, έτσι όπως συνήθως βρίσκονται τα πόιντερς… Χάρη στην Evi Theodorou κατάφερε κι έφτασε σε χώρο φιλοξενίας στην Αθήνα, αφού τον φρόντισε, τον στείρωσε και τον έκανε περήφανο σκύλο, όπως του πρέπει! Αυτό που έμεινε να θυμίζει το κακό παρελθόν που έχει ζήσει, είναι ένα βγαλμένο ματάκι, μια πολύ θολή όραση και κάποια σημάδια από χέρι ανθρώπινο… Δεν θα ξαναπονέσει, δεν θα ξαναπεινάσει, δεν θα ξανακρυώσει! Αν θέλετε να δώσετε μια αγκαλιά κι ένα σπίτι σ αυτό το υπέροχο πλάσμα επικοινωνήστε τηλ 6982762750

Δεν είχα σκοπό ποτέ σε αυτή την σελίδα να κοινοποιήσω κάτι τέτοιο, αλλά στέκομαι στο ανθρώπινο χέρι που προκάλεσε αυτά τα σημάδια στον Τούλη.
Θα μου πείτε πως με αυτή τη λογική θα έπρεπε να σταθώ και στους ανθρώπους που βάζουν φόλες και σκοτώνουν, ΌΧΙ.
Στέκομαι στα χέρια ανθρώπων που χτυπούν αυτά τα μάτια, ακούν το κλάμα τους και εισπράττουν τον φόβο τους. Μακάρι να μπορούσα να υιοθετήσω τον Τούλη.
Εύχομαι μέσα από τις κοινοποιήσεις που θα γίνουν να βρει το καταλληλότερο σπίτι και να εισπράξει την αγάπη που του αξίζει.
Επίσης εύχομαι οι «άνθρωποι» που συμπεριφέρονται με παρόμοιο τρόπο στα δικά τους κατοικίδια να δουν τις αναρτήσεις αυτές και να προβληματιστούν γιατί είναι αυτοί οι -ανίκανοι- στο να εισπράξουν την αγάπη (από όπου κι αν προέρχεται).

«Ζωή.»