Κουράστηκα.

«Αρκετά!», «Ως εδώ!», «Μπούχτισα!», «Δεν πάει άλλο!», «Enough!», «Δεν μπορώ και δε θέλω στην τελική!», «Κουράστηκα!», «Βαρέθηκα!» είναι μερικές από τις δηλώσεις που ακούω όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό.
Μαζί με τους ανθρώπους αυτούς που φωνάζουν και παλεύουν να ακουστούν είμαι και εγώ. Ταυτίζομαι γιατί όλο και συχνότερα κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν, δεν μας γεμίζουν και δεν μας ευχαριστούν. Καταλαβαίνουμε πως απομακρυνόμαστε από τις δικές μας σκέψεις και επιθυμίες. Είναι εξαντλητικό να βρισκόμαστε συνεχώς το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μας (συνεπώς και της ζωής μας) με ανθρώπους που μας αδειάζουν. Καταλαβαίνω, γιατί και εγώ κουράστηκα και με ενοχλεί:

  • που οι άνθρωποι δεν τολμούν να κάνουν λάθος επιλογές και δεν καταλαβαίνουν πως αυτές οδηγούν στον σωστό δρόμο.
  • που πλέον δεν παίζω και δεν γελώ τόσο συχνά όσο τα προηγούμενα χρόνια. Που δεν αξιοποιώ τον χρόνο μου όπως και με όσους μου αρέσει.
  • που όλο και περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου δεν βλέπουν την ομορφιά αλλά ψάχνουν να βρουν ψεγάδια παντού. Θέλουν λόγους για να είναι ευτυχισμένοι μα αν τους ρωτήσεις «τι θα σε έκανε ευτυχισμένο;» δεν ξέρουν τι να σου απαντήσουν!
  • που προσπαθούν να με αλλοτριώσουν, που με θεωρούν εύκολη λεία και εξιλαστήριο θύμα.
  • που συναναστρέφομαι με «ενεργειακά βαμπίρ» όπως αποκαλώ τους ανθρώπους που το «εγώ» τους είναι αχόρταγο, που δεν με ακούν όταν μιλώ αλλά μετρούν τις λέξεις μου για να βγάλουν πόρισμα και όχι να συνομιλήσουν. Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως χώνονται εκεί που δεν τους σπέρνουν (ναι και οι κουτσομπόληδες με κουράζουν) και διατυμπανίζουν ψέματα ή χρησιμοποιούν υπόγειους τρόπους και μεθόδους με σκοπό να πάρουν 2 λόγια, να εκμαιεύσουν την πολυπόθητη πληροφορία.
  • που είναι γύρω μου συμφεροντολόγοι. Οι οποίοι κρύβουν τον μίζερο και άθλιο πραγματικό εαυτό τους κάτω από μια επιφανειακή ευγένεια. Που δεν λυτρώνουν την ψυχή τους κάνοντας ένα καλό, όχι δέκα ή δύο, αλλά ένα, για το γενικό καλό, χωρίς ατομικό συμφέρον ή ανταμοιβή.
  • που βολεύονται και προσφέρουν το «λίγο» από το πολύ τους. Άνθρωποι χωρίς στόχους, όνειρα, που δεν διευρύνουν το πνεύμα και τους ορίζοντές τους αλλά ζουν με την νοοτροπία «να φανούμε και εμείς, να μας ζηλεύουν!».
  • που αδειάζουν τα προβλήματά τους πάνω μου και τροφοδοτούνται από την γκρίνια τους. Άνθρωποι που παραπονιούνται για ό,τι τους συμβαίνει αλλά δεν κάνουν τίποτα  να το αλλάξουν και προτιμούν να θέλουν ανθρώπους δυστυχισμένους γύρω τους. Τόση μιζέρια και άλλη τόση…
  • που οι ανασφαλείς ζητούν συνεχώς πληροφορίες, καθοδήγηση, οτιδήποτε χρειάζονται και περιστρέφουν την συζήτηση γύρω από τον εαυτό τους. Που θέλουν και κάνουν τα πάντα για να έχουν την προσοχή μου και αντί αυτής μου δημιουργούν ερωτήματα όπως: «Δεν σας ενοχλεί; Δεν κουράζεστε; και εν τέλει τι σας κάνει να πιστεύετε πως ο εαυτός σας είναι σημαντικότερος από τον δικό μου;»

Κι αν όλοι και όλα αυτά με κούρασαν, αυτοί που με εξαντλούν είναι οι κακεντρεχείς και οι ψεύτες. Αυτοί οι λίγοι, μα αρκετοί, που δεν κοιτάζουν στα μάτια ευθέως και δεν δέχονται με σεβασμό τον ρόλο σου αλλά αντίθετα ζητούν την εξουσία, αφηνιάζουν και προσπαθούν να σου καταστρέψουν τον ωραίο, ζηλευτό (λόγω της καλοσύνης και της αισιοδοξίας) σου εαυτό. Απομακρύνσου και μην τους αφήσεις να σου στερήσουν την ενέργεια και τη δύναμη να αντιστέκεσαι και να ονειρεύεσαι.

«Ζωή.»

Μέσα από τα μάτια σας….

Από μικρή εστιάζω στα μάτια. Ίσως επειδή το υποσυνείδητο έχει καταγράψει πως «τα μάτια λένε πάντα την αλήθεια» κι ας μου έχει δείξει η ζωή τις εξαιρέσεις της!
Τα τελευταία χρόνια όμως, υπάρχουν κάτι μάτια που δεν μπορώ να αντισταθώ.
Τα μάτια αυτά ανήκουν στους μικρούς και λίγο μεγαλύτερους τετράποδους φίλους μου! Μάτια που χωρίς να το επιδιώκουν γεννούν συναισθήματα και σκέψεις.

Ήταν Σαββατόβραδο όταν επισκέφθηκα, για πρώτη φορά, τη Γαϊδουροχώρα (www.gaidourohora.gr). Σκεφτόμουν πως στο μέρος αυτό εκτός από τα γαϊδουράκια θα συναντούσα και ανθρώπους που σέβονται τη φύση και τα ζώα.
Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν καθώς ο Φούσκας (γάτος) μας υποδέχθηκε ξαπλωμένος δίπλα σε έναν φίλο του (σκύλο) κάτω από τα δέντρα!
Ακολούθησαν ωραίες ιστορίες και εικόνες με τα γαϊδουράκια.

Τίποτα όμως δεν με προετοίμασε για το μικρό γατάκι που βρέθηκε στα σκουπίδια και προσπαθούσαν να κρατήσουν στη ζωή οι άνθρωποι της Γαϊδουροχώρας.
Το μικρό αυτό πλάσμα (τόσο μικρό που περισσεύει σε μια χούφτα μας) είχα την τύχη να το αγκαλιάσω, να χαϊδέψω τις κυριολεκτικά μικροσκοπικές του πατούσες και να το κοιτάξω στα μάτια.
Τα μάτια του λοιπόν με έφεραν αντιμέτωπη με το «εγώ» μου.
Αυτό συμβαίνει πάντα!
Σκέφτομαι τους ανθρώπους που προσπαθούν με όσα μέσα διαθέτουν και όσα εφευρίσκουν, να σώσουν αυτά τα πλάσματα.
Όλους αυτούς που παλεύουν με την ψυχή τους προκειμένου να χαρίσουν ζωή την στιγμή που άλλοι χαίρονται ή και αδιαφορούν για το κακό που προκαλούν. Και εγώ αδυνατώ να καταλάβω πως γίνεται κάποιος να απολαμβάνει να πληγώνει τον άλλον, είτε είναι δίποδος είτε τετράποδος.
Πώς γίνεται να λένε πως αυτά τα πλάσματα, δεν νιώθουν;
Μα αυτά τα πλάσματα, με αυτά τα μάτια, τις πατούσες, τις ουρές και τα μεγάλα αυτιά, είναι αυτά που μπορούν να σου χαρίσουν παντοτινή αγάπη, χαρά και που ποτέ δε θα σε πληγώσουν.

Δεν ξέρω τι με πόνεσε περισσότερο, οι σκέψεις αυτές ή τα μάτια αυτού του γατιού που διψούσε για ζωή;
Πόνο μου προκαλούν και τα μάτια των γαϊδουριών.Σου έχω πει πως τα αγαπώ μα δεν ξέρεις το γιατί…

 

 

 


Αγαπώ τα γαϊδουράκια γιατί μου θυμίζουν καλοκαίρια σε νησιά των μικρών Κυκλάδων όπου η θετική ενέργεια και η ζεστασιά των ανθρώπων ξεχείλιζε. Όπου όλα ήταν αγνά και οι ρυθμοί αργοί.
Τα αγαπώ γιατί κάποιοι τα θεώρησαν άχρηστα και τα παράτησαν μετά από πολλά χρόνια κακομεταχείρισης.
Τα μάτια τους είναι τόσο μελαγχολικά που δεν με αφήνουν να ξεχάσω την αλαζονεία και την αχαριστία μερικών ανθρώπων. 
Βλέπεις πλέον μιας και υπάρχουν μηχανές για να κάνουν κάποιοι τη δουλειά τους, είναι είδος προς εξαφάνιση. Τα θεωρούν άχρηστα.
Μα εγώ δεν μπορώ να φανταστώ πως θα υπάρχει κόσμος χωρίς αυτά τα τόσο παρεξηγημένα και πονεμένα πλάσματα.
Για αυτό τα αγαπώ, γιατί νιώθω πως μόνο σε λίγες περιπτώσεις αγαπήθηκαν πολύ από τους ιδιοκτήτες τους.


«Ζωή.»

Δε βαριέσαι…

«Δε βαριέσαι» είναι η φράση που ακολουθεί τις σκέψεις μου αυτό τον καιρό…
Επειδή -δυστυχώς- πάντα παίρνω τη ζωή στα σοβαρά, παρ’ όλο που μου έδειξε πως πρέπει να εστιάζω στους ανθρώπους μου και ό,τι με γεμίζει!

Δε βαριέσαι λοιπόν,
για όλες τις καταστάσεις που δεν ωφελούν, που δε με πηγαίνουν παραπέρα.
Για την ενέργεια που σπατάλησα σε πρόσωπα, μιας και ακόμα να μάθω πως οι άνθρωποι δε φέρονται όπως τους φέρεσαι εσύ. Δεν απαντούν στην αγάπη με αγάπη (αν και εγώ θα απαντούσα με περισσότερη αγάπη).
Για τις σκληρές αλήθειες που δεν άντεξες και δεν ειπώθηκαν.
Για την επιφάνεια στην οποία βολεύτηκες!

Δε βαριέσαι & δεν πειράζει….
Γιατί με κάθε «χτύπημα» μαθαίνεις!
Μαθαίνεις να απομακρύνεσαι από τοξικούς ανθρώπους.
Μαθαίνεις να τους δίνεις ακριβώς την σημασία και την αξία που τους αρμόζει.
Μαθαίνεις να μην σπαταλάς ενέργεια και ζωή.
Μαθαίνεις να μην σε ξοδεύεις μα κυρίως μαθαίνεις πως με κάθε «δε βαριέσαι» που ειπώθηκε ξαναμπαίνεις στο δρόμο που εσύ έχεις ορίσει σωστό για τη ζωή σου.
Στο δρόμο που σε πηγαίνει παραπέρα, πιο κοντά σε ό,τι αγαπάς και σε κάνει να χαμογελάς.

«Ζωή.»

Συνήθειες, εθισμοί και ψέματα

https://www.youtube.com/watch?v=i9CaomyP0SQ
Ξεκινάω να γράφω και κάνω μια παύση για να βάλω το τραγούδι του Πασχαλίδη να παίζει μιας και οι κακές συνήθειες δυο φίλων ήταν η αφορμή για να πιάσω το μολύβι.
Ο φίλος μου ο Δ. συνηθίζει να φλερτάρει στο διαδίκτυο ενώ ο φίλος μου ο Β. έχει εμμονή με τα τυχερά παιχνίδια.
Δε γνωρίζονται μεταξύ τους μα έχουν τρία (3) κοινά:
α) και οι δυο είναι εθισμένοι με αυτό που κάνουν,
β) και οι δυο κρύβουν από την σχέση τους την συνήθειά/εθισμό τους και
γ) οι κοπέλες και των δύο δε δέχονται τα ψέματα που λένε για να κρύψουν τις συνήθειες αυτές.
Τώρα θα αναρωτιέσαι βέβαια πως το ξέρουν οι κοπέλες τους εφόσον σου λέω πως εκείνοι το κρύβουν. Λογικό! Το ξέρουν επειδή η αλήθεια, αργά ή γρήγορα, πάντα βγαίνει στο φως και αν είσαι περισσότερο θρήσκος από εμένα θα σου πω πως ο Θεός αγαπά τον κλέφτη αλλά αγαπά και τον νοικοκύρη!

Ας ξεκινήσουμε όμως από το ψέμα.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, όλοι λέμε ψέματα όταν φοβόμαστε είτε τον συνομιλητή μας είτε αυτό που πρόκειται να γίνει (σχετικά με την κουβέντα στην οποία ειπώθηκε το ψέμα).
Οι δυο μου φίλοι φοβούνται μη χάσουν τις κοπέλες τους μα είναι τόσο κουτοί για να καταλάβουν πως θα τις χάσουν για τα ψέματα και όχι την συνήθεια αυτή καθ΄αυτή!
Βέβαια στην μία περίπτωση (αυτή του φλερτ) ειπώθηκε το εξής:
«Αν και εγώ ήμουν στη θέση του, θα την φλόμωνα στο ψέμα, εφόσον δεν της αρέσει ό,τι κάνω».
Σοβαρά τώρα; Ωραία λύση!!
Προσωπικά, εφόσον είσαι σε σχέση δε θα έπρεπε να κάνεις ό,τι κάνεις.
Αλλά ας μιλήσουμε και για τις συνήθειες.
Όλες οι συνήθειες ακολουθούν το ίδιο νευρολογικό κύκλο:
Σήμα – Ρουτίνα – Ανταμοιβή.
Οι κοπέλες και των δύο, εφόσον έχουν γίνει άπειρες κουβέντες για τις συνήθειες αυτές και έχουν δοθεί αρκετές ευκαιρίες για να τις αλλάξουν, σε ένα πράγμα στέκονται: Ποιο το όφελος τους;
Ποιο το όφελος αυτών των εθισμών όταν αντιλαμβάνονται πως διαλύεται η σχέση τους;
Προφανώς για να συνεχίζουν τις συνήθειες αυτές, αντιλαμβάνονται την ανταμοιβή της συνήθειας ως θετική και έτσι επαναλαμβάνεται η ρουτίνα.
Αν το καλοσκεφτούμε όμως, όλη η μέχρι τώρα ζωή μας, αποτέλεσμα των συνηθειών μας είναι (φίλοι, σχέσεις, δουλειά, μόρφωση κλπ).
Υπάρχουν τρόποι είτε να καταργήσουμε μια συνήθεια είτε να την αναπτύξουμε.
Σε καμιά περίπτωση το ψέμα δεν είναι λύση.
Ξεβολέψου.
Παρατήρησε τον εαυτό σου.
Αν σε παρατηρήσεις, εύκολα θα καταλάβεις ποιο είναι το ερέθισμα για την κακή σου συνήθεια μιας και θα αναρωτηθείς «τι υποκινεί την ανάγκη μου αυτή; τι σκεφτόμουν τότε; τι ένιωθα την στιγμή που μου ήρθε να το κάνω;»
Δυστυχώς οι κοπέλες των φίλων μου έχουν δουλέψει πολύ με τον εαυτό τους.
Τον παρατηρούν χρόνια για αυτό και είναι επιλεκτικές και αυστηρές (πρώτα απ’ όλα με τις ίδιες).
Ξέρουν τι θέλουν και κυρίως τι δε θέλουν!
Πιστεύουν στην αληθινή αγάπη και θεωρούν πως το να επιμένουν σε αυτή είναι μαγκιά, αντί να βολεύονται στο ότι περνούν καλά.
Ναι, δεν περνούν άσχημα στις σχέσεις τους, μα δεν δέχονται το ότι ο φίλος τους δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μια τέτοια συνήθεια.
Η ρουτίνα αυτή και το ψέμα τους προκαλεί ανασφάλεια και αυτές θέλουν ο άνθρωπος που είναι δίπλα τους να είναι περήφανος που τις έχει και ειλικρινής.
Τώρα αν τους τρομάζει το ενδεχόμενο πως είναι δίπλα τους τέτοιες γυναίκες και νιώθουν πως πιέζονται από την προσωπικότητα τους τότε λυπάμαι, μα δε θα αργήσουν να καταλάβουν πως «sorry τέτοιους άνδρες ούτε αυτές τους θέλουν».

«Ζωή.»

 

«Υπάρχουν και καλύτερα»

 
Φριχτέ* μου άνθρωπε, πιστεύεις πως με το να μας υπενθυμίζεις συνεχώς πως υπάρχουν και χειρότερα, θα πετύχεις τον σκοπό σου;
Όχι!
Όσο φοβισμένοι κι αν νιώθουμε, επιλέγουμε να προσπαθούμε για το καλύτερο των γύρω μας και το δικό μας.
Το να λες συνεχώς «Τι καλά που είμαστε, δεν βλέπεις τι γίνεται στη χώρα;» και «Υπάρχουν και χειρότερα» σε κάνει τουλάχιστον παθητικό προς τη ζωή.
Εκτός από εγωκεντρικό και έναν εξίσου φοβισμένο άνθρωπο…
Προφανώς και βλέπουμε, όχι μόνο όσα ισχυρίζεσαι, μα και ανθρώπους σε παγκάκια, άρρωστα αδέσποτα, οικογένειες να διαλύονται λόγω κρίσης και άλλα πολλά τα οποία δεν ανήκουν στα «χειρότερα» σου!

*Το ότι όμως δεν τόλμησες εσύ να φύγεις όταν μπορούσες ή να αφήσεις τους ανθρώπους με τους οποίους έγινες ίδιος πια (κάτι που με στενοχωρεί αρκετές φορές όταν το σκέφτομαι) δεν είναι λόγος να συμπεριφέρεσαι έτσι.
Αντίθετα, λόγω αυτού θα έπρεπε να ενθαρρύνεις όσους ονειρεύονται ακόμα, κι ας παλεύουν συνεχώς με το μέσα τους και τα θηρία της ανθρώπινης ζούγκλας.
Θα έπρεπε να τους εμπνέεις και να τους βοηθάς στο έργό τους.

Έτσι, παρόλο που δεν κατάφερες άμεσα εσύ να γίνει ο κόσμος λίγο καλύτερος, θα ήσουν μέρος της δικής μας επιτυχίας ή έστω της προσπάθειας για αυτό το καλύτερο που υπάρχει εκεί έξω.

Υ.Γ. Αν ποτέ διαβάσεις το άρθρο αυτό, καλέ μου Θ., άρχισε την αλλαγή σου με το «υπάρχουν και καλύτερα» Δεν σημαίνει πως το καλύτερα φαντάζει εύκολο και ρόδινο, μα είναι τουλάχιστον ελπιδοφόρο.

«Ζωή.»

 

Σιωπή, φωνές και δάκρυα

Μια δουλειά των πέντε λεπτών έγινε σε δέκα λόγω των νεύρων (αναμενόμενο!).
Ακολούθησε μια σειρά από κινήσεις όλο ένταση…
«Ώρες – ώρες είσαι εντελώς στα αρχίδια σου!»
Σιωπή.
«Θες να μου πεις που οφείλεται αυτό το ξέσπασμα;»
Δάκρυα.
«Γι’ αυτό δεν συζητάω μαζί σου. Γιατί με το παραμικρό κλαις.»
«Γι’ αυτό δεν συζητάω μαζί σου. Γιατί με το παραμικρό φωνάζεις.»

Φωνές.

Είναι άβολο να βλέπεις έναν άνθρωπο να κλαίει σε κάθε κουβέντα.
Και εκνευριστικό. Μιλάω εκ πείρας!
Χαίρομαι βέβαια που έχω γνωρίσει τουλάχιστον 2 ανθρώπους που τους συμβαίνει το ίδιο.
Και όλοι μας λέμε, εφόσον μπορούμε να συζητήσουμε, να μην παίρνει κανείς τοις μετρητοίς την αντίδραση αυτή καθώς δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.
Δεν κλαίμε γιατί θέλουμε να χειριστούμε τον άλλον αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.
Εσύ όμως που φωνάζεις τι φοβάσαι;
Μην αποδειχθεί κάποια ατέλεια σου;
Μην φέρεις κάποιο μερίδιο ευθύνης ή μήπως θες να επιβληθείς με τις φωνές σου;
Σίγουρα είναι πολύ εύκολο με φωνές να κάνεις τον άλλον να σωπάσει παρά να μπεις στη θέση του. Σίγουρα με φωνές δε γίνεται κανείς καλύτερος.

Σκέψεις.

Εάν δεν μιλάμε, γιατί είμαστε μαζί;
Εάν δεν κάνουμε τα πάντα για να είμαστε μαζί και για να γνωρίσουμε ουσιαστικά ο ένας τον άλλον, τότε τι κάνουμε;
Εάν δεν λέμε τι μας ενοχλεί, πως θα το διορθώσουμε;
Εάν ένας άνθρωπος δεν σε πάει παραπέρα τότε τι νόημα έχει η ζωή μας;
Ναι, να κάνουμε υποχωρήσεις ο ένας για τον άλλον.
Αλλά αν κάνουμε υποχωρήσεις σε συμπεριφορές που μας ενοχλούν, χωρίς να γνωρίζει ο άλλος την υποχώρηση αυτή, τότε αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσουμε, και θα απορούμε γιατί δεν τα καταφέραμε.

Δάκρυα που έγιναν λέξεις.

Κλαίω και σιωπώ λοιπόν τις στιγμές που θα έπρεπε να φωνάζω.
Να φωνάζω για κάθε συμπεριφορά που με προσβάλλει, που με πνίγει και με αδικεί.
Κλαίω γιατί έχω αφήσει τις κουβέντες να γίνονται μέσα μου βουνό.
Κλαίω γιατί με πνίγει η σιωπή.
Κλαίω γιατί ονειρεύτηκα πολύ….

«Και κάποτε ονειρεύομαι να κλάψω τόσο πολύ, που όλα τα μυστικά ν’ αποκαλυφθούνε.» Τ. Λειβαδίτης

«Ζωή.»