Δε βαριέσαι…

«Δε βαριέσαι» είναι η φράση που ακολουθεί τις σκέψεις μου αυτό τον καιρό…
Επειδή -δυστυχώς- πάντα παίρνω τη ζωή στα σοβαρά, παρ’ όλο που μου έδειξε πως πρέπει να εστιάζω στους ανθρώπους μου και ό,τι με γεμίζει!

Δε βαριέσαι λοιπόν,
για όλες τις καταστάσεις που δεν ωφελούν, που δε με πηγαίνουν παραπέρα.
Για την ενέργεια που σπατάλησα σε πρόσωπα, μιας και ακόμα να μάθω πως οι άνθρωποι δε φέρονται όπως τους φέρεσαι εσύ. Δεν απαντούν στην αγάπη με αγάπη (αν και εγώ θα απαντούσα με περισσότερη αγάπη).
Για τις σκληρές αλήθειες που δεν άντεξες και δεν ειπώθηκαν.
Για την επιφάνεια στην οποία βολεύτηκες!

Δε βαριέσαι & δεν πειράζει….
Γιατί με κάθε «χτύπημα» μαθαίνεις!
Μαθαίνεις να απομακρύνεσαι από τοξικούς ανθρώπους.
Μαθαίνεις να τους δίνεις ακριβώς την σημασία και την αξία που τους αρμόζει.
Μαθαίνεις να μην σπαταλάς ενέργεια και ζωή.
Μαθαίνεις να μην σε ξοδεύεις μα κυρίως μαθαίνεις πως με κάθε «δε βαριέσαι» που ειπώθηκε ξαναμπαίνεις στο δρόμο που εσύ έχεις ορίσει σωστό για τη ζωή σου.
Στο δρόμο που σε πηγαίνει παραπέρα, πιο κοντά σε ό,τι αγαπάς και σε κάνει να χαμογελάς.

«Ζωή.»

«Υπάρχουν και καλύτερα»

 
Φριχτέ* μου άνθρωπε, πιστεύεις πως με το να μας υπενθυμίζεις συνεχώς πως υπάρχουν και χειρότερα, θα πετύχεις τον σκοπό σου;
Όχι!
Όσο φοβισμένοι κι αν νιώθουμε, επιλέγουμε να προσπαθούμε για το καλύτερο των γύρω μας και το δικό μας.
Το να λες συνεχώς «Τι καλά που είμαστε, δεν βλέπεις τι γίνεται στη χώρα;» και «Υπάρχουν και χειρότερα» σε κάνει τουλάχιστον παθητικό προς τη ζωή.
Εκτός από εγωκεντρικό και έναν εξίσου φοβισμένο άνθρωπο…
Προφανώς και βλέπουμε, όχι μόνο όσα ισχυρίζεσαι, μα και ανθρώπους σε παγκάκια, άρρωστα αδέσποτα, οικογένειες να διαλύονται λόγω κρίσης και άλλα πολλά τα οποία δεν ανήκουν στα «χειρότερα» σου!

*Το ότι όμως δεν τόλμησες εσύ να φύγεις όταν μπορούσες ή να αφήσεις τους ανθρώπους με τους οποίους έγινες ίδιος πια (κάτι που με στενοχωρεί αρκετές φορές όταν το σκέφτομαι) δεν είναι λόγος να συμπεριφέρεσαι έτσι.
Αντίθετα, λόγω αυτού θα έπρεπε να ενθαρρύνεις όσους ονειρεύονται ακόμα, κι ας παλεύουν συνεχώς με το μέσα τους και τα θηρία της ανθρώπινης ζούγκλας.
Θα έπρεπε να τους εμπνέεις και να τους βοηθάς στο έργό τους.

Έτσι, παρόλο που δεν κατάφερες άμεσα εσύ να γίνει ο κόσμος λίγο καλύτερος, θα ήσουν μέρος της δικής μας επιτυχίας ή έστω της προσπάθειας για αυτό το καλύτερο που υπάρχει εκεί έξω.

Υ.Γ. Αν ποτέ διαβάσεις το άρθρο αυτό, καλέ μου Θ., άρχισε την αλλαγή σου με το «υπάρχουν και καλύτερα» Δεν σημαίνει πως το καλύτερα φαντάζει εύκολο και ρόδινο, μα είναι τουλάχιστον ελπιδοφόρο.

«Ζωή.»

 

Προσευχή…

Το τελευταίο διάστημα έπιασα τον εαυτό μου να είναι άπληστος!
Ζητάω τόσα πολλά!
«Να σταματήσεις να υποφέρεις»,
«Να γίνει κάτι να πάρω λίγο από τον πόνο σου» και άλλα πολλά παρόμοια.

Σήμερα όμως ζητούσα συνεχώς μόνο ένα!
Να βγεις δυνατός και να εκμεταλλευτείς την ευκαιρία που σου δίνεται.
Μια ευκαιρία που δεν ζήτησες…

Στο διάστημα των 7 κρίσιμων ωρών πέρασε όλη η ιστορία μας από το μυαλό μου.
Και παραδόξως σε όλες τις στιγμές που μου ήρθαν στο μυαλό, ήσουν γελαστός, υγιής, κάναμε χαζά (τα δικά μας χαζά) και απολάμβανες πράγματα – τα πιο απλά πράγματα-.

Το ξέρω πως είσαι απογοητευμένος, αλλά είσαι και πεισματάρης και εγωιστής.
Αυτό το πείσμα και το ξερό σου το κεφάλι θέλω να επιστρατεύσεις!
Να επιλέξεις πως ο νικητής αυτής της ιστορίας θα είσαι εσύ!
Το ξέρω πως πονάς και έχεις εξαντληθεί τόσα χρόνια.
Ξέρω όμως πως είσαι τυχερός (και ας λες εσύ πως είσαι γκαντέμης) και εκτός από τυχερός είσαι και ζωντανός και νικητής!

…Μετά από πολλές μέρες που δεν έπαψα να ζητάω όλα αυτά, άρχισα να είμαι ξανά ευγνώμων για αυτά που ήρθαν. Πλέον λέω και πάλι συχνά «Ευχαριστώ».

Για τον Π. μου

«Ζωή.»

 

Που οδηγούν οι δεύτερες ευκαιρίες;

Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις!
Όσο «κλισέ» κι αν ακούγεται, είναι η αλήθεια.
Σκέψου πόσες φορές είπες «τέρμα, ως εδώ. Αλλάζω πορεία» και θες για να δοκιμαστείς (;) οι άνθρωποι επιστρέφουν, οι ισορροπίες σου αλλάζουν ξανά και εσύ μπαίνεις στη διαδικασία και πάλι της επιλογής.
Μια σειρά επιλογών είναι η ζωή μας άλλωστε…
Πρέπει και πάλι να επιλέξεις, να δώσεις ή όχι μια δεύτερη ευκαιρία σε κάποιον που σε πλήγωσε ή δε σου φέρθηκε όπως περίμενες.
Είτε κλείνεις αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη, την πόρτα για μια δεύτερη ευκαιρία, είτε πνίγεσαι με τα ερωτήματα που θέτεις στον εαυτό σου: «εννοεί ό,τι λέει; αντέχω μόνος; το δέχεται ο εγωϊσμός μου; να δώσω την ευκαιρία που ζητά; και αν όντως άλλαξε; Μα οι άνθρωποι που αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία δεν τη χρειάζονται.. Όχι, όχι, καλύτερα έτσι! Μα όταν εγώ ζητούσα δεύτερη ευκαιρία και δεν μου την έδωσαν, πώς ένιωσα;»
Κι ενώ όλα δείχνουν πως θα κλείσεις την πόρτα στον άνθρωπο αυτό, αποφασίζεις να ζητήσεις την συμβουλή των φίλων σου ώστε να καταφέρεις να επιλέξεις. Φίλοι που έχουν ζήσει διαφορετικές εμπειρίες, σου δίνουν την συμβουλή που ζητάς:
είτε είναι σύμφωνοι με τα θέλω σου, είτε επιφυλακτικοί είτε αντίθετοι [αυτοί συνήθως φροντίζουν για το καλό σου, με έναν ιδιαίτερο τρόπο (!), υπενθυμίζοντάς  σου και όσα πέρασες!].
Όμως, σαν να μην ήταν όλα αυτά αρκετά, ακούς μέσα στο κεφαλάκι σου ή στις κουβέντες με τους φίλους «και ο κόσμος; τι θα πει;».
Καταλήγεις λοιπόν να μη δώσεις την ευκαιρία και δε μαθαίνεις ποτέ αν όντως άλλαξε ο άνθρωπος που σου την ζήτησε κι αν όντως εννοούσε όσα έλεγε στο διάστημα αυτό που έπρεπε να επιλέξεις!

Όλα τώρα κυλούν όπως ήθελες και είχες σχεδιάσει για τη ζωή σου ή ξεκινάει κάτι από την αρχή, με νέες βάσεις και με τη δυνατότητα να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου, έχοντας πάντα στο μυαλό σου πως:



Ο κόσμος πάντα βρίσκει κάτι να πει.
Σημασία έχει να είσαι εσύ καλά με την επιλογή σου.
Με την κάθε επιλογή σου.
Μπορεί να ακούσεις «τα πας καλά με την ανακύκλωση» ή
«κρίμα, σε λυπάμαι» αλλά να θυμάσαι πως όταν το «αύριο» είναι μια δεύτερη ευκαιρία που σου δίνει η ζωή πόση σημασία έχουν τα λόγια αυτών που μιλούν για «ανακύκλωση» & «επιστροφές»;


Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που μου έμαθε πως i) οι άνθρωποι αλλάζουν σε κάθε ηλικία. Με θέληση, προσωπική δουλειά και προσπάθεια, αλλά σε κάθε ηλικία και ii) να μην σκορπάω τον χρόνο μου
Όταν μου ζητήθηκε η δεύτερη ευκαιρία από τον άνθρωπο που με είχε πληγώσει, υποτιμήσει και δεν με είχε σεβαστεί, δεν ήξερα ούτε αν μπορούσε να δουλέψει με τον εαυτό του και να αφήσει πίσω συνήθειες τόσων ετών (κοντεύει τα δεύτερα -άντα!), ούτε αν μπορεί να λέει αλήθειες (αλήθειες κυρίως σε εκείνον)
ούτε φυσικά αν εννοούσε πως «συνειδητοποίησε πόσο ερωτευμένος είναι, ότι δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του σε 10 χρόνια με άλλη και ότι κατάλαβε το λάθος του…» Αποφάσισα όμως να πάρω το ρίσκο.
Έτσι κι αλλιώς κάθε επιλογή δεν έχει το ρίσκο της;
Ήθελα να πάψω να φοβάμαι. Να νικήσω τον φόβο που όλους μας κρατά πίσω.
Ξεκίνησα από το μηδέν (αρκετά επιφυλακτική στην αρχή μέχρι να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη) και εντελώς συνειδητά πως πρόκειται για μια ακόμη επιλογή.
Η μόνη ευκαιρία που υπήρχε ήταν για μένα!
Κατάφερα να με συγχωρήσω και να με γνωρίσω καλύτερα. Μπόρεσα στο διάστημα αυτό να αποδεχθώ καταστάσεις και να αντιμετωπίσω ανθρώπους και φόβους.
Είδα ανθρώπους που επέλεξαν να «ανακυκλωθούν» επειδή δεν αντέχουν την μοναξιά. Είδα όμως και εκείνους που έχουν αφιερώσει πολύ χρόνο μόνοι τους και πραγματικά επέλεξαν να ζήσουν με το «δεν πειράζει, καλή καρδιά» παρά με το «αν έδινα την ευκαιρία, πως θα ήταν η ζωή μου;».


Οι ευκαιρίες είναι για να δίνονται. Είτε θα αξιοποιηθούν είτε θα τις εκμεταλλευτούν. Και στις δυο περιπτώσεις κερδισμένος θα είσαι!
«Ζωή.»


Όλα είναι αερικό….

Φεύγοντας πήρα στυλό… “Στα ταξίδια μπαίνουν σε σειρά οι σκέψεις” είπα.

Όλες οι σκέψεις μου στο αερικό σήμερα. Το αερικό δεν έχει γένος. Μιλώ για τους ανθρώπους που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου, δεν πρωταγωνιστούν σε αυτή (εκτός από κάποιους οργασμούς που σου έχουν χαρίσει εν αγνοία τους!), είναι φίλοι, γνωστοί, πότε κοντά σου πότε αδιάφοροι.

Είναι αυτοί που σε έχουν γεμίσει, σου έχουν μάθει να ζεις καλύτερα, να δίνεσαι εκεί που πρέπει, να είσαι ελεύθερος. Άνθρωποι που δεν ήρθαν να μείνουν στη ζωή σου αλλά να την κάνουν πιο πλούσια.

Με το αερικό χαίρεσαι να απολαμβάνεις τις στιγμές. Εκτιμάς τον χρόνο. Τον χρόνο όχι μόνο μαζί του, αλλά γενικά με τους φίλους, τους γονείς, μόνος σου. Τον χρόνο της ζωής σου.

Αυτό τον άνθρωπο μην τον εγκλωβίσεις ποτέ. Δεν ξέρεις άλλωστε τι χρειάζεται ένα αερικό για να είναι ευτυχισμένο. Μάθε από αυτό, κάν’ το κομμάτι σου, γίνε δικό του. Δώσε ότι θες να δώσεις. Να λες ευχαριστώ που σε ξεχώρισε, σε επέλεξε, σου δόθηκε χωρίς τέλος.

Ήρθε στη ζωή σου και σου υπενθυμίζει πως για να σε επέλεξε κάτι είδε σε σένα.
Πόσο πιο ξέγνοιαστα είναι όλα βέβαια όταν λείπει. Γιατί, όταν είναι εδώ, σε κάνει να παλεύεις με τον εγωισμό σου… Για να θυμάσαι πως είναι να είσαι ελεύθερος! Σε προβληματίζει, σε εξελίσσει. Ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου, την ψυχική σου ηρεμία.

Θα δεις…

Μετά από αυτό η ζωή σου δε θα είναι ποτέ ίδια. Είναι επικίνδυνο το αερικό. Επικίνδυνο μα τόσο όμορφο, ξέγνοιαστο. Το λες έρωτα; Ίσως.. αερικό είναι ο έρωτας για τη ζωή. Δεν ξέρεις πότε και αν θα το ξαναδείς, πόσο θα κρατήσει αυτή η συνάντηση, αλλά μετά από κάθε συνάντηση, γνωρίζοντας πως ο χρόνος δε γυρνά πίσω, σου αφήνει κάτι ξεχωριστό. Μια αγκαλιά στον αέρα, ένα χάδι, μια κουβέντα, ένα βλέμμα, ένα φιλί. Και αναρωτιέσαι είσαι εσύ το ανοιχτό βιβλίο ή εκείνο που βλέπει στην ψυχή σου τόσο καλά;

Αγνά συναισθήματα που όταν χωρίζετε σου αφήνουν ένα πλατύ χαμόγελο και μια βαθιά μελαγχολία. Κι εσύ έχεις όλες αυτές τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα να τα κάνεις εφόδια για μια (καλύτερη) ζωή.

Ενέργεια είναι το αερικό. Ενέργεια που αναρωτιέσαι αν εισπράττει και εκείνο. Σκέφτεσαι αν έχει ξεχωρίσει στιγμές από σένα και μετά λες «όταν θυμάται τι φοράς, πως σε γνώρισε, τι σκέφτεται και νιώθει; Τι παίρνει από σένα;»
Δεν μένεις όμως σε αυτά.

Για όποιο λόγο κι αν βρέθηκε στο δρόμο σου εύχεσαι το δούναι και λαβείν να είναι αμοιβαίο. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να του δίνεις θετικά συναισθήματα, την ίδια ενέργεια και αγάπη για ζωή. Να το γεμίζεις, να το γαληνεύεις. Να γελάτε, να γλεντάτε, να απολαμβάνετε.
Μήπως είσαι αερικό και συ για κάποιον;

Κοιτώντας το παράθυρο του τραίνου βλέπω την ομορφιά της φύσης, γελώ με αναμνήσεις, νιώθω ευγνώμων και χαμογελώ γιατί αυτή είναι η ομορφιά της ζωής. Την ήξερα. Όλοι γνωρίζουμε, απλά ξεχνάμε.

«Ζωή.»

Λίγο πριν πεθάνω έχω κάτι να σου πω….

Λένε, πως λίγο πριν πεθάνεις περνάει μπροστά σου η ζωή σου ολόκληρη σε στιγμές καρέ, δεν ξέρω αν σας απογοητεύω αλλά εκείνο το μεσημέρι του Ιουλίου, εγώ δεν είδα τίποτα. Δεν ένιωσα τίποτα. Και όταν ένιωσα όμως δεν ήμουν παρά θυμωμένη. Στην αρχή με τον απρόσεχτο νεαρό σε ηλικία οδηγό που με οδήγησε σε αυτό το «όριο» και μετά με εμένα. Με εμένα που δεν με ένοιαζε αν θα πέθαινα τότε, που δεν μου έλειπε τίποτα. Δεν είχα τίποτα να χάσω.

Και εκεί ένα βράδυ καιρό μετά το ατύχημα ήταν που παραλίγο να πεθάνω. Εκείνο το βράδυ ξύπνησε η σκέψη πως δεν θα ακούσω ξανά το γέλιο των αγαπημένων μου, πως δεν θα ξαναπειράξω μαζί με τα αδέρφια μου τους γονείς μας στο μεσημεριανό τραπέζι, πως δεν θα χορεύω και δε θα πίνω ως το πρωί με φίλους νιώθοντας πλήρεις, αφού όλη η νύχτα και η ζωή μας ανήκει.. πως δεν θα ερωτευτώ ξανά και δε θα κάνω ταξίδια, όνειρα για αυτό το «για πάντα» που δεν πιστεύω.

Ήμουν μόλις 27 όταν πέθανα. Και είχα ζήσει ήδη πολλά.. Ένιωθα γεμάτη, ευχαριστημένη από όσα είχα κατακτήσει και πετύχει στη ζωή μου. Κυρίως όμως ένιωθα καλά με εμένα. Ήμουν καλή κόρη, αδερφή, φίλη, συνάδελφος και ίσως ήμουν και καλή σύντροφος (αυτό μάλλον εξαρτάται από το αν θα ρωτήσεις τον νυν ή τον πρώην!) Δε θα σας πω να δείχνετε καθημερινά σε όσους αγαπάτε τα συναισθήματά σας, αλλά να μάθετε ο ένας τον άλλον. Να ξέρετε σε αυτή την κοινωνία που μας τα δίνει όλα εύκολα, διαδικτυακά, πως πίνει τον καφέ ο αδερφός σας, ποιο είναι το αγαπημένο λουλούδι της μαμάς σας, το αγαπημένο τραγούδι του πατέρα σας, τον φόβο του συντρόφου σας, την γκάφα του κολλητού σας. Να αφιερώνετε χρόνο για αυτά.

«Φτωχά» παραδείγματα αλλά εγώ για αυτό είμαι εδώ, γιατί έχω ακόμα να μάθω πολλά για αυτούς τους ανθρώπους που με γεμίζουν. Και να δώσω ακόμα πιο πολλά. Γιατί αυτούς που με άδειασαν δεν έχω παρά να τους ευχαριστήσω. Ποτέ δε θα καταλάβουν τον σεβασμό και την αγάπη μου, γιατί ξέρουν πως η συμπεριφορά τους δεν το αξίζει, αλλά δεν με αφορά αυτό.

Έμεινα με τις πληγές του τροχαίου και τον πόνο αυτών για να καταλάβω όπως είπε ένας φίλος πως είμαι γερό σκαρί. Και αγαπώ αυτή τη φράση.. γιατί όπου σκαρί και θάλασσα, όπου θάλασσα και ταξίδι.. και όπου ταξίδι ζωή. Ήταν λίγο πριν πεθάνω που άρχισα να αναπνέω.. αυτή τη φορά συντονισμένα με τη ζωή!

«Ζωή.»

Πρώτη δημοσίευση: www.lifo.gr