Θυμάσαι την Συρία χωρίς θάνατο;

«Two planes drop bombs on the people. The children are crying, and the father has lost his hands.» Drawing by Syrian girl.

Όσες φορές κι αν προσπάθησα να γράψω για την Συρία δεν τα κατάφερα. Μόνο μουτζούρες και δάκρυα σε χαρτιά. Πώς να γράψω πως αποτύχαμε;
Συγγνώμη, μα έτσι νιώθω.
Αν σκεφτείς με πόση ευκολία πεθαίνουν οι άνθρωποι ή – σωστότερα – με πόση ευκολία σκοτώνονται και βασανίζονται, δεν μπορείς να γράψεις πολλά.
Άλλωστε όλα έχουν γραφτεί για τις φονικές επιθέσεις στη Συρία, έχουν απονεμηθεί ευθύνες και ο θάνατος συνεχίζεται.
Αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα να κάνω, εκτός από το να μην συνηθίσω πως το συμφέρον είναι πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Φοβάμαι πως κάποια στιγμή θα συνηθίσουμε στην εικόνα των νεκρών παιδιών στη θάλασσα, των παιδιών που κοιμούνται ανάμεσα στους τάφους των γονιών τους, που μαζεύουν τα κομμάτια από το σώμα των αδερφών τους ή που αφήνουν την κομμένη τους ανάσα μπροστά στις οθόνες μας.
Με τρομάζει η ιδέα πως μπορεί να συνηθίσει κάποιος τέτοιες εικόνες. Κάθε μέρα μας «σερβίρονται» θα μπορούσες να πεις με το έτσι θέλω. Συγγνώμη αλλά δεν ξέρω αν θέλω. Φοβάμαι μην καταφέρουν να μην με αγγίζει, να μην με θυμώνει και να μην πονάει ό,τι συμβαίνει στην Συρία.
Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ προσπαθώ να μην συνηθίσω. Ίσως για αυτό να γράφω σήμερα.
Ίσως να μην είναι αιτία μια ερώτηση που θα ήθελα να κάνω στην μικρή (και το κάθε παιδί) που εκφράζεται με αυτή την ζωγραφιά. Αν ποτέ είχα την ευκαιρία να συναντήσω αυτή τη μικρή θα ήθελα να μου πει αν έχει μνήμες από την ζωντανή Συρία. Να μου περιγράψει τη ζωή εκεί. Να μου μιλήσει για την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων και για τα όνειρα που είχαν.
Όνειρα που «μύριζαν» ζωή.
Ίσως η μικρή να είχε τις ίδιες εικόνες με εμάς, να μη γνώριζε πως κάποτε υπήρχε ζωή εκεί και να μου έλεγε πως το μόνο όνειρό της είναι να αναπνέει, να μην τους ρίξουν ξανά χημικά και να μπορέσει μια μέρα -αν ζήσει- να σβήσει τέτοιες εικόνες από την μνήμη της. Ίσως η ζωή να νικήσει σε κάποια άλλη Συρία.
Δυστυχώς όμως δεν αντέχω. Δεν αντέχω επειδή ξέρω πως κάθε μου πράξη βοήθειας μέχρι τώρα είναι μια τρύπα στο νερό. Και στο Αγαθονήσι βρεθήκαμε και στα hotspots της Αθήνας. Και οικονομική ενίσχυση και ρούχα στείλαμε και εγώ συνεχίζω να νιώθω πως δεν μπορώ να βοηθήσω από την στιγμή που οι υπερδυνάμεις δεν το κάνουν. Αναρωτιέμαι μερικές φορές μήπως πρέπει να εστιάσουμε σε αυτές και όχι στους πρόσφυγες που φτάνουν στις χώρες μας.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ θα συνεχίσω να προσπαθώ με όσα μέσα διαθέτω για να σώσω το είδος μας. Όχι τη Συρία.

Συρία συγγνώμη, μα αποτύχαμε.
Αποτύχαμε επειδή κατάφεραν να μας αποχαυνώσουν.
Γιατί όταν ακούς τους ανθρώπους να σε ρωτάνε, χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον, αν διάβασες τι συνέβη χθες στην Συρία με έναν τόνο ενοχλητικό επειδή ρωτούν μόνο και μόνο  γιατί ξέρουν (χωρίς να καταλαβαίνουν) πως εσένα σε αγγίζει, όταν προτιμούν να μην μιλούν για την Συρία -και την κάθε Συρία- γιατί τους στενοχωρεί, πώς αλλιώς να το εξηγήσεις;

«Συρία συγγνώμη μα δε μου ζητήσανε ούτε μια φορά τη γνώμη….»*

«Ζωή.»

* https://www.youtube.com/watch?v=yr-ZSWGQ06I

 

 

 

«Στο δρόμο», Jack Kerouac

«Δεν έχεις παρά να τους ρίξεις μια ματιά μπροστά.
Έχουν έγνοιες, μετράνε τα χιλιόμετρα, σκέφτονται που θα πάνε να κοιμηθούν απόψε, σκέφτονται τα χρήματα για τη βενζίνη, τον καιρό, αναρωτιούνται πως θα φτάσουν στον προορισμό  τους – κι αυτό δεν θα σταματήσει μέχρι να φτάσουν βλέπεις. Είναι που έχουν ανάγκη ν’ ανησυχούν και να ξεγελούν το χρόνο θεωρώντας επείγον εκείνο ή τ’ άλλο, είναι καθαρά αγχωτικοί και μεμψίμοιροι, και δεν έχουν ήσυχο το μυαλό τους όσο δεν βρίσκουν μια έγνοια επιβεβαιωμένη και καλά αποκαταστημένη και, όταν την βρίσκουν, παίρνουν στη μορφή τους τις εκφράσεις που κολλάνε και αναλογούν  σ’ αυτήν, πράμα που είναι, βλέπεις, η δυστυχία, και συνεχώς αυτή καλπάζει δίπλα τους και το ξέρουν, κι αυτό είναι επίσης που τους ανησυχεί ατελείωτα.»

Μια διαφορετική είδηση Χριστουγέννων…

Χριστούγεννα…
Και σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ο αγαπημένος Τσάρλι
(πλήρες όνομα: Sir Charles Spencer «Charlie» Chaplin).
Κι ας έχω γράψει για τον δικό μας «Σαρλό», η φράση αυτή θα με συντροφεύει πάντα ελπίζοντας κάποια στιγμή να μην με αγγίζει τόσο…!
Πιστεύω στους ανθρώπους και το καλό που κρύβουν μέσα τους!
Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας. Με φως και αγάπη στις καρδιές μας!
Φιλικά,
«Ζωή.»

 

Όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι… από τον Mahatma Gandhi

«Οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν θυμώνουν, επειδή οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ. Έτσι για να μπορέσει ο ένας ν’ ακούσει τον άλλο, πρέπει να φωνάξει δυνατά, ώστε να καλύψει την απόσταση. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνάξουν για ν’ ακουστούν.
Το αντίθετο γίνεται, για παράδειγμα, όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι.
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν. Μιλούν σιγανά και τρυφερά, επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.
Μερικές φορές μάλιστα είναι τόσο κοντά, που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. Ψιθυρίζουν μονάχα. Κι όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχτούν. Έτσι συμβαίνει πάντα κι όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζει ο ένας τον άλλον».

Mahatma Gandhi

08 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας – Διεθνής Ημέρα των δικαιωμάτων των γυναικών

08 Μαρτίου:
«Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας – Διεθνής Ημέρα των δικαιωμάτων των γυναικών».Θεσμοθετήθηκε από τον ΟΗΕ το 1977 και προσωπικά αφορά τις γυναίκες της φωτογραφίας παρακάτω.
Δε χρειάζονται parties και κόκκινα τριαντάφυλλα την ημέρα αυτή. Και ακόμα απορώ με τα κόκκινα τριαντάφυλλα των παρατάξεων στα Α.Ε.Ι. – Α.Τ.Ε.Ι. και στα bars το βράδυ της 08ης Μαρτίου.

Γυναίκα για μένα σημαίνει να γεννάς.
Και όπου «γεννάς» εννοώ να  δημιουργείς.
Να δημιουργείς λοιπόν και να προσπαθείς για το καλύτερο.
Το καλύτερο που μπορείς να φέρεις σε οποιονδήποτε τομέα της ζωής σου.

«Ζωή.»