O Χριστουγεννιάτικος Μικρός (μου) Πρίγκιπας

Προσπαθώ να θυμηθώ πότε πρωτοδιάβασα το βιβλίο του Antoine de Saint-Exupéry αλλά είναι μάταιο, όπως επίσης μάταιο είναι να προσπαθώ να μετρήσω τις φορές που το έχω διαβάσει!
Δεν θυμάμαι καν πότε υιοθέτησα την συνήθεια να το διαβάζω κάθε χρόνο την περίοδο των Χριστουγέννων, ούτε υπάρχει λόγος φυσικά να απαντήσω στο «γιατί» το κάνω αυτό!
Είναι σαν ένα προσωπικό «χριστουγεννιάτικο έθιμο» αν θέλετε..
Κάθε χρόνο, «κουρνιάζω» κοντά στο δέντρο, αρκούμαι στο φως των κεριών και των λαμπακιών του δέντρου, ετοιμάζω κι ένα φλυτζάνι ζεστό καφέ και διαβάζω τον Μικρό Πρίγκιπα…
Και κάθε φορά τυχαίνει να εστιάζω σε διαφορετικά σημεία…
Πολλές φορές απογοητεύομαι με τη διαχρονικότητα μερικών χαρακτήρων του βιβλίου, πάντα όμως σκέφτομαι τους μικρούς πρίγκιπες,τις αλεπούδες, τα τριαντάφυλλα και τους φύλακες αυτών που έχω γνωρίσει και αμέσως μου περνάει!
Γιατί «βασιλιάδες», «μεγάλοι» που δεν προλαβαίνουν (και άρα δεν απολαμβάνουν), που κρίνουν τον κόσμο από τα παπούτσια και τα ρούχα του, που αγαπούν τους αριθμούς (και εξαρτάται η ζωή και η ευτυχία τους από χαρτονομίσματα) θα υπάρχουν πάντα, όπως υπήρχαν και το 1937 που γράφτηκε η ιστορία του Μικρού Πρίγκιπα.
Μαζί όμως με όλους αυτούς, θα υπάρχουν και αυτά τα μεγάλα παιδιά, με την μεγάλη καρδιά που δε θα χορταίνουν να μαθαίνουν, να βελτιώνονται, να ανακαλύπτουν τον κόσμο, να κάνουν φίλους και να αγαπούν τη ζωή!

* Περιμένοντας να κοιμηθούν τα «παιδιά» ώστε να μην με διακόψει κανείς από τον χρόνο που θα αφιερώσω στον δικό μου μικρό πρίγκιπα, χαμογελώ καθώς σκέφτομαι πως εδώ και 30 χρόνια είμαι η μικρή αλεπού για κάποιον, που ακόμα κι όταν φύγει θα γελούν πιο δυνατά τα αστέρια για μένα…

Με πολλή αγάπη,

«Ζωή.»

Προσευχή…

Το τελευταίο διάστημα έπιασα τον εαυτό μου να είναι άπληστος!
Ζητάω τόσα πολλά!
«Να σταματήσεις να υποφέρεις»,
«Να γίνει κάτι να πάρω λίγο από τον πόνο σου» και άλλα πολλά παρόμοια.

Σήμερα όμως ζητούσα συνεχώς μόνο ένα!
Να βγεις δυνατός και να εκμεταλλευτείς την ευκαιρία που σου δίνεται.
Μια ευκαιρία που δεν ζήτησες…

Στο διάστημα των 7 κρίσιμων ωρών πέρασε όλη η ιστορία μας από το μυαλό μου.
Και παραδόξως σε όλες τις στιγμές που μου ήρθαν στο μυαλό, ήσουν γελαστός, υγιής, κάναμε χαζά (τα δικά μας χαζά) και απολάμβανες πράγματα – τα πιο απλά πράγματα-.

Το ξέρω πως είσαι απογοητευμένος, αλλά είσαι και πεισματάρης και εγωιστής.
Αυτό το πείσμα και το ξερό σου το κεφάλι θέλω να επιστρατεύσεις!
Να επιλέξεις πως ο νικητής αυτής της ιστορίας θα είσαι εσύ!
Το ξέρω πως πονάς και έχεις εξαντληθεί τόσα χρόνια.
Ξέρω όμως πως είσαι τυχερός (και ας λες εσύ πως είσαι γκαντέμης) και εκτός από τυχερός είσαι και ζωντανός και νικητής!

…Μετά από πολλές μέρες που δεν έπαψα να ζητάω όλα αυτά, άρχισα να είμαι ξανά ευγνώμων για αυτά που ήρθαν. Πλέον λέω και πάλι συχνά «Ευχαριστώ».

Για τον Π. μου

«Ζωή.»

 

Που οδηγούν οι δεύτερες ευκαιρίες;

Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις!
Όσο «κλισέ» κι αν ακούγεται, είναι η αλήθεια.
Σκέψου πόσες φορές είπες «τέρμα, ως εδώ. Αλλάζω πορεία» και θες για να δοκιμαστείς (;) οι άνθρωποι επιστρέφουν, οι ισορροπίες σου αλλάζουν ξανά και εσύ μπαίνεις στη διαδικασία και πάλι της επιλογής.
Μια σειρά επιλογών είναι η ζωή μας άλλωστε…
Πρέπει και πάλι να επιλέξεις, να δώσεις ή όχι μια δεύτερη ευκαιρία σε κάποιον που σε πλήγωσε ή δε σου φέρθηκε όπως περίμενες.
Είτε κλείνεις αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη, την πόρτα για μια δεύτερη ευκαιρία, είτε πνίγεσαι με τα ερωτήματα που θέτεις στον εαυτό σου: «εννοεί ό,τι λέει; αντέχω μόνος; το δέχεται ο εγωϊσμός μου; να δώσω την ευκαιρία που ζητά; και αν όντως άλλαξε; Μα οι άνθρωποι που αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία δεν τη χρειάζονται.. Όχι, όχι, καλύτερα έτσι! Μα όταν εγώ ζητούσα δεύτερη ευκαιρία και δεν μου την έδωσαν, πώς ένιωσα;»
Κι ενώ όλα δείχνουν πως θα κλείσεις την πόρτα στον άνθρωπο αυτό, αποφασίζεις να ζητήσεις την συμβουλή των φίλων σου ώστε να καταφέρεις να επιλέξεις. Φίλοι που έχουν ζήσει διαφορετικές εμπειρίες, σου δίνουν την συμβουλή που ζητάς:
είτε είναι σύμφωνοι με τα θέλω σου, είτε επιφυλακτικοί είτε αντίθετοι [αυτοί συνήθως φροντίζουν για το καλό σου, με έναν ιδιαίτερο τρόπο (!), υπενθυμίζοντάς  σου και όσα πέρασες!].
Όμως, σαν να μην ήταν όλα αυτά αρκετά, ακούς μέσα στο κεφαλάκι σου ή στις κουβέντες με τους φίλους «και ο κόσμος; τι θα πει;».
Καταλήγεις λοιπόν να μη δώσεις την ευκαιρία και δε μαθαίνεις ποτέ αν όντως άλλαξε ο άνθρωπος που σου την ζήτησε κι αν όντως εννοούσε όσα έλεγε στο διάστημα αυτό που έπρεπε να επιλέξεις!

Όλα τώρα κυλούν όπως ήθελες και είχες σχεδιάσει για τη ζωή σου ή ξεκινάει κάτι από την αρχή, με νέες βάσεις και με τη δυνατότητα να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου, έχοντας πάντα στο μυαλό σου πως:



Ο κόσμος πάντα βρίσκει κάτι να πει.
Σημασία έχει να είσαι εσύ καλά με την επιλογή σου.
Με την κάθε επιλογή σου.
Μπορεί να ακούσεις «τα πας καλά με την ανακύκλωση» ή
«κρίμα, σε λυπάμαι» αλλά να θυμάσαι πως όταν το «αύριο» είναι μια δεύτερη ευκαιρία που σου δίνει η ζωή πόση σημασία έχουν τα λόγια αυτών που μιλούν για «ανακύκλωση» & «επιστροφές»;


Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που μου έμαθε πως i) οι άνθρωποι αλλάζουν σε κάθε ηλικία. Με θέληση, προσωπική δουλειά και προσπάθεια, αλλά σε κάθε ηλικία και ii) να μην σκορπάω τον χρόνο μου
Όταν μου ζητήθηκε η δεύτερη ευκαιρία από τον άνθρωπο που με είχε πληγώσει, υποτιμήσει και δεν με είχε σεβαστεί, δεν ήξερα ούτε αν μπορούσε να δουλέψει με τον εαυτό του και να αφήσει πίσω συνήθειες τόσων ετών (κοντεύει τα δεύτερα -άντα!), ούτε αν μπορεί να λέει αλήθειες (αλήθειες κυρίως σε εκείνον)
ούτε φυσικά αν εννοούσε πως «συνειδητοποίησε πόσο ερωτευμένος είναι, ότι δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του σε 10 χρόνια με άλλη και ότι κατάλαβε το λάθος του…» Αποφάσισα όμως να πάρω το ρίσκο.
Έτσι κι αλλιώς κάθε επιλογή δεν έχει το ρίσκο της;
Ήθελα να πάψω να φοβάμαι. Να νικήσω τον φόβο που όλους μας κρατά πίσω.
Ξεκίνησα από το μηδέν (αρκετά επιφυλακτική στην αρχή μέχρι να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη) και εντελώς συνειδητά πως πρόκειται για μια ακόμη επιλογή.
Η μόνη ευκαιρία που υπήρχε ήταν για μένα!
Κατάφερα να με συγχωρήσω και να με γνωρίσω καλύτερα. Μπόρεσα στο διάστημα αυτό να αποδεχθώ καταστάσεις και να αντιμετωπίσω ανθρώπους και φόβους.
Είδα ανθρώπους που επέλεξαν να «ανακυκλωθούν» επειδή δεν αντέχουν την μοναξιά. Είδα όμως και εκείνους που έχουν αφιερώσει πολύ χρόνο μόνοι τους και πραγματικά επέλεξαν να ζήσουν με το «δεν πειράζει, καλή καρδιά» παρά με το «αν έδινα την ευκαιρία, πως θα ήταν η ζωή μου;».


Οι ευκαιρίες είναι για να δίνονται. Είτε θα αξιοποιηθούν είτε θα τις εκμεταλλευτούν. Και στις δυο περιπτώσεις κερδισμένος θα είσαι!
«Ζωή.»


Λίγο πριν πεθάνω έχω κάτι να σου πω….

Λένε, πως λίγο πριν πεθάνεις περνάει μπροστά σου η ζωή σου ολόκληρη σε στιγμές καρέ, δεν ξέρω αν σας απογοητεύω αλλά εκείνο το μεσημέρι του Ιουλίου, εγώ δεν είδα τίποτα. Δεν ένιωσα τίποτα. Και όταν ένιωσα όμως δεν ήμουν παρά θυμωμένη. Στην αρχή με τον απρόσεχτο νεαρό σε ηλικία οδηγό που με οδήγησε σε αυτό το «όριο» και μετά με εμένα. Με εμένα που δεν με ένοιαζε αν θα πέθαινα τότε, που δεν μου έλειπε τίποτα. Δεν είχα τίποτα να χάσω.

Και εκεί ένα βράδυ καιρό μετά το ατύχημα ήταν που παραλίγο να πεθάνω. Εκείνο το βράδυ ξύπνησε η σκέψη πως δεν θα ακούσω ξανά το γέλιο των αγαπημένων μου, πως δεν θα ξαναπειράξω μαζί με τα αδέρφια μου τους γονείς μας στο μεσημεριανό τραπέζι, πως δεν θα χορεύω και δε θα πίνω ως το πρωί με φίλους νιώθοντας πλήρεις, αφού όλη η νύχτα και η ζωή μας ανήκει.. πως δεν θα ερωτευτώ ξανά και δε θα κάνω ταξίδια, όνειρα για αυτό το «για πάντα» που δεν πιστεύω.

Ήμουν μόλις 27 όταν πέθανα. Και είχα ζήσει ήδη πολλά.. Ένιωθα γεμάτη, ευχαριστημένη από όσα είχα κατακτήσει και πετύχει στη ζωή μου. Κυρίως όμως ένιωθα καλά με εμένα. Ήμουν καλή κόρη, αδερφή, φίλη, συνάδελφος και ίσως ήμουν και καλή σύντροφος (αυτό μάλλον εξαρτάται από το αν θα ρωτήσεις τον νυν ή τον πρώην!) Δε θα σας πω να δείχνετε καθημερινά σε όσους αγαπάτε τα συναισθήματά σας, αλλά να μάθετε ο ένας τον άλλον. Να ξέρετε σε αυτή την κοινωνία που μας τα δίνει όλα εύκολα, διαδικτυακά, πως πίνει τον καφέ ο αδερφός σας, ποιο είναι το αγαπημένο λουλούδι της μαμάς σας, το αγαπημένο τραγούδι του πατέρα σας, τον φόβο του συντρόφου σας, την γκάφα του κολλητού σας. Να αφιερώνετε χρόνο για αυτά.

«Φτωχά» παραδείγματα αλλά εγώ για αυτό είμαι εδώ, γιατί έχω ακόμα να μάθω πολλά για αυτούς τους ανθρώπους που με γεμίζουν. Και να δώσω ακόμα πιο πολλά. Γιατί αυτούς που με άδειασαν δεν έχω παρά να τους ευχαριστήσω. Ποτέ δε θα καταλάβουν τον σεβασμό και την αγάπη μου, γιατί ξέρουν πως η συμπεριφορά τους δεν το αξίζει, αλλά δεν με αφορά αυτό.

Έμεινα με τις πληγές του τροχαίου και τον πόνο αυτών για να καταλάβω όπως είπε ένας φίλος πως είμαι γερό σκαρί. Και αγαπώ αυτή τη φράση.. γιατί όπου σκαρί και θάλασσα, όπου θάλασσα και ταξίδι.. και όπου ταξίδι ζωή. Ήταν λίγο πριν πεθάνω που άρχισα να αναπνέω.. αυτή τη φορά συντονισμένα με τη ζωή!

«Ζωή.»

Πρώτη δημοσίευση: www.lifo.gr