Θυμάσαι την Συρία χωρίς θάνατο;

«Two planes drop bombs on the people. The children are crying, and the father has lost his hands.» Drawing by Syrian girl.

Όσες φορές κι αν προσπάθησα να γράψω για την Συρία δεν τα κατάφερα. Μόνο μουτζούρες και δάκρυα σε χαρτιά. Πώς να γράψω πως αποτύχαμε;
Συγγνώμη, μα έτσι νιώθω.
Αν σκεφτείς με πόση ευκολία πεθαίνουν οι άνθρωποι ή – σωστότερα – με πόση ευκολία σκοτώνονται και βασανίζονται, δεν μπορείς να γράψεις πολλά.
Άλλωστε όλα έχουν γραφτεί για τις φονικές επιθέσεις στη Συρία, έχουν απονεμηθεί ευθύνες και ο θάνατος συνεχίζεται.
Αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα να κάνω, εκτός από το να μην συνηθίσω πως το συμφέρον είναι πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Φοβάμαι πως κάποια στιγμή θα συνηθίσουμε στην εικόνα των νεκρών παιδιών στη θάλασσα, των παιδιών που κοιμούνται ανάμεσα στους τάφους των γονιών τους, που μαζεύουν τα κομμάτια από το σώμα των αδερφών τους ή που αφήνουν την κομμένη τους ανάσα μπροστά στις οθόνες μας.
Με τρομάζει η ιδέα πως μπορεί να συνηθίσει κάποιος τέτοιες εικόνες. Κάθε μέρα μας «σερβίρονται» θα μπορούσες να πεις με το έτσι θέλω. Συγγνώμη αλλά δεν ξέρω αν θέλω. Φοβάμαι μην καταφέρουν να μην με αγγίζει, να μην με θυμώνει και να μην πονάει ό,τι συμβαίνει στην Συρία.
Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ προσπαθώ να μην συνηθίσω. Ίσως για αυτό να γράφω σήμερα.
Ίσως να μην είναι αιτία μια ερώτηση που θα ήθελα να κάνω στην μικρή (και το κάθε παιδί) που εκφράζεται με αυτή την ζωγραφιά. Αν ποτέ είχα την ευκαιρία να συναντήσω αυτή τη μικρή θα ήθελα να μου πει αν έχει μνήμες από την ζωντανή Συρία. Να μου περιγράψει τη ζωή εκεί. Να μου μιλήσει για την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων και για τα όνειρα που είχαν.
Όνειρα που «μύριζαν» ζωή.
Ίσως η μικρή να είχε τις ίδιες εικόνες με εμάς, να μη γνώριζε πως κάποτε υπήρχε ζωή εκεί και να μου έλεγε πως το μόνο όνειρό της είναι να αναπνέει, να μην τους ρίξουν ξανά χημικά και να μπορέσει μια μέρα -αν ζήσει- να σβήσει τέτοιες εικόνες από την μνήμη της. Ίσως η ζωή να νικήσει σε κάποια άλλη Συρία.
Δυστυχώς όμως δεν αντέχω. Δεν αντέχω επειδή ξέρω πως κάθε μου πράξη βοήθειας μέχρι τώρα είναι μια τρύπα στο νερό. Και στο Αγαθονήσι βρεθήκαμε και στα hotspots της Αθήνας. Και οικονομική ενίσχυση και ρούχα στείλαμε και εγώ συνεχίζω να νιώθω πως δεν μπορώ να βοηθήσω από την στιγμή που οι υπερδυνάμεις δεν το κάνουν. Αναρωτιέμαι μερικές φορές μήπως πρέπει να εστιάσουμε σε αυτές και όχι στους πρόσφυγες που φτάνουν στις χώρες μας.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ θα συνεχίσω να προσπαθώ με όσα μέσα διαθέτω για να σώσω το είδος μας. Όχι τη Συρία.

Συρία συγγνώμη, μα αποτύχαμε.
Αποτύχαμε επειδή κατάφεραν να μας αποχαυνώσουν.
Γιατί όταν ακούς τους ανθρώπους να σε ρωτάνε, χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον, αν διάβασες τι συνέβη χθες στην Συρία με έναν τόνο ενοχλητικό επειδή ρωτούν μόνο και μόνο  γιατί ξέρουν (χωρίς να καταλαβαίνουν) πως εσένα σε αγγίζει, όταν προτιμούν να μην μιλούν για την Συρία -και την κάθε Συρία- γιατί τους στενοχωρεί, πώς αλλιώς να το εξηγήσεις;

«Συρία συγγνώμη μα δε μου ζητήσανε ούτε μια φορά τη γνώμη….»*

«Ζωή.»

* https://www.youtube.com/watch?v=yr-ZSWGQ06I

 

 

 

Ημέρα Μνήμης

«Κάθε φορά που ένας άνθρωπος πέθαινε στα λάγκερ, κάθε φορά που ένας άνθρωπος γινόταν σκόνη στη Χιροσίμα, κάθε φορά που ένας άνθρωπος λιμοκτονεί στη λεηλατημένη Αφρική, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πνίγεται στη Μεσόγειο, ο Άνθρωπος χάνει ένα κομμάτι απ’ την ψυχή του και ~μέρα με τη μέρα, θάνατο με τον θάνατο, πτώμα με το πτώμα~, απομένει ένα άδειο κουφάρι, ένας νεκρός που περπατάει.»  είπε ένας εγγονός της Πηνελόπη Δ. καθώς αναρωτιόταν τι τον συνδέει με το Άουσβιτς.
Με τον ίδιο τρόπο ταυτίζομαι κι εγώ. Ίσως αυτό συνδέει κι εμένα.
Σαν σήμερα το 1945, ο σοβιετικός Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άουσβιτς – Μπίρκεναου στην Πολωνία. Η ημερομηνία αυτή (27 Ιανουαρίου) ορίστηκε από τον ΟΗΕ ως «Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος» κατά την οποία πρέπει να επιβεβαιώνουμε τη δέσμευσή μας απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είχε υπογραμμίσει ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Μπαν Κι Μουν.

Κάθε χρόνο υπάρχουν, γιορτάζονται, πραγματοποιούνται ημερίδες και εκδηλώσεις για τις Ημέρες αυτές. Εγώ για την ημέρα αυτή επέλεξα να μοιραστώ μαζί σας αποσπάσματα από ένα βιβλίο που διδάσκεται στα σχολεία της Ιταλίας, το βιβλίο του Πρίμο Λέβι «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» (Εκδόσεις «Άγρα»).


«Στη Γερμανία του Χίτλερ ήταν διαδεδομένος ένας ιδιαίτερος τρόπος συμπεριφοράς: Αυτός που ήξερε δεν μιλούσε, αυτός που δεν ήξερε δεν ρωτούσε, σε όποιον γίνονταν ερωτήσεις, δεν απαντούσε. Κατ΄αυτόν τον τρόπο ο μέσος Γερμανός πολίτης κατοχύρωνε και υπεράσπιζε την άγνοιά του, η οποία δικαιολογούσε ικανοποιητικά την υποστήριξή του στον φασισμό».


Το βιβλίο αυτό  – «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος»  («Se questo e un Uomo») – γράφτηκε ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση του Primo Levi, ο οποίος χωρίς συναισθηματισμούς καταθέτει με στωικό τρόπο τα γεγονότα από τον εγκλεισμό του στο Άουσβιτς.


«Παντού στον κόσμο αν γίνει αρχή της παραβίασης των θεμελιωδών ελευθεριών του ανθρώπου και της ισότητας, θα οδηγηθούμε στα στρατόπεδα, είναι δύσκολο να σταματήσεις έτσι και μπεις σ’αυτόν τον δρόμο.»


Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης λοιπόν, και εγώ κρατώ πως το κακό υπάρχει παντού στον κόσμο μας. Υπάρχει μέσα σε όλους, στους φτωχούς, στους πλούσιους, σε αυτούς που εξουσιάζουν και σε αυτούς που υπομένουν. Υπάρχει στις ψυχές όλων. Κρύβεται σε κάθε γωνιά. Για το λόγο αυτό πρέπει να σκαλίζουμε την μνήμη όπως κάνει και ο Primo Levi στο βιβλίο του και να μιλάμε. Να μιλάμε για αυτό το κακό στα παιδιά μας. Να μιλάμε για να το ξορκίσουμε. Τέλος, πάντα πρέπει να θυμόμαστε πως το Άουσβιτς έγινε από ανθρώπους σαν εμάς. Και όπως μπορεί να διαβάσει κανείς στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου:


«Ο φασισμός ήταν ακόμα παρών, αλλά κρυμμένος μέσα στο κουκούλι του. Προετοίμαζε την αλλαγή του για να εμφανιστεί ξανά με καινούργιο πρόσωπο, μη αναγνωρίσιμο, πιο αξιοσέβαστο, προσαρμοσμένος στις καινούργιες συνθήκες ενός κόσμου ο οποίος έβγαινε από την καταστροφή που ο ίδιος ο φασισμός είχε προκαλέσει.»


«Ζωή.»

 

6 πράγματα που έμαθα από τη δουλειά που παραιτήθηκα

Εν μέσω κρίσης σπάνια ακούς κάποιον να τολμά να αφήσει τη δουλειά του για να βρει κάτι καλύτερο, ειδικά όταν οι περισσότεροι άνθρωποι στο περιβάλλον του, του λένε συνεχώς «Δε βλέπεις τι γίνεται στη χώρα; Καλά είμαστε εμείς εδώ. Τι πας να κάνεις;» Κι άλλα παρόμοια ~ενθαρρυντικά~ σχόλια!
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα σου πουν τι να κάνεις ή να μην κάνεις, θέλω όμως να σου πω 6 πράγματα που έμαθα από τη δουλειά την οποία άφησα, καθώς ήταν μεγάλο σχολείο για μένα, ελπίζοντας να σου φανούν χρήσιμα ή έστω ενδιαφέροντα.
Με σιγουριά σου λέω πως ο οργανισμός στον οποίο εργάζεσαι – ο κάθε οργανισμός – είναι ευτυχώς ή δυστυχώς μία μικρογραφία της κοινωνίας μας.
Θα συναντήσεις ανθρώπους που ταιριάζεις αλλά και ανθρώπους που ανέχεσαι. Ανθρώπους που εμπιστεύεσαι ή αντίθετα ανθρώπους που φοβάσαι καθώς δεν πιστεύεις στην απόλαυση που νιώθουν προκαλώντας κακό. Πολλούς δεν θα θέλεις ούτε να τους βλέπεις μιας και δεν παύουν να υποκρίνονται, να κουτσομπολεύουν και να θέλουν να ανέβουν ψηλά πατώντας στο δικό σου κεφάλι. Για το τέλος σου άφησα τους «χαμαιλέοντες» μιας και αλλάζουν στάση όχι ανάλογα την περίσταση που έχουν να αντιμετωπίσουν αλλά το κέρδος από τον  άνθρωπο που έχουν απέναντί τους.
Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, ο «δικός μου» οργανισμός μου έμαθε πως:

  1. Τη δύναμη που έχεις πριν βάλεις την υπογραφή σου για την έναρξη συνεργασίας με κάθε οργανισμό, δεν πρόκειται να την έχεις ποτέ ξανά! Πολλές φορές θα νιώσεις δυνατός (είτε για να δηλώσεις παραίτηση ή να αιτηθείς αύξηση, είτε για να σταθείς μπροστά σε διευθυντές ή εξοργισμένους πελάτες, σε δύσκολες καταστάσεις) αλλά ποτέ δεν θα έχεις αυτή την ουσιαστική δύναμη που είχες πριν υπογράψεις.
  2. Στην Ελλάδα της κρίσης, ο μισθός μπορεί να μην αυξηθεί και ποτέ. Κι αν τελικά καταφέρεις να πάρεις αύξηση, αυτό θα γίνει με ρυθμούς αργούς και δύσκολους. Για το λόγο αυτό να θυμάσαι την αρχική σου δύναμη, να σκεφτείς ορθά και να διεκδικήσεις ό,τι θεωρείς πως αξίζεις.
  3. Λόγια όπως «είσαι καταπληκτικός/ή στη δουλειά σου», «δεξί χέρι», «αν δεν είχα και εσένα» κλπ. είναι χειρισμοί! Σίγουρα για να τα ακούς τα αξίζεις, αλλά θα τα ακούσεις πολλές φορές με σκοπό να σε κρατήσουν «ήρεμο-υπάκουο».
  4. Η σεξουαλική παρενόχληση πρέπει να καταγγέλλεται γιατί ποτέ δεν μένει κρυφή.
    Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ντρέπεσαι ούτε να θεωρήσεις τον εαυτό σου υπεύθυνο για αυτό. Ίσα ίσα που πρέπει να μιλήσεις, να προσπεράσεις και την ιεραρχία αν χρειαστεί, ώστε να ακουστεί η αλήθεια και όχι η ιστορία που θα πλάσει ο καθένας με το πέρασμα του χρόνου.
  5. Κάτι ακόμα που συνειδητοποίησα σε αυτά τα χρόνια συνεργασίας με τους ανθρώπους αυτούς είναι πως χειρότερη από την σεξουαλική κακοποίηση είναι η ψυχολογική. Αυτή η πίεση και ο εκφοβισμός που γίνεται καθ΄όλη τη διάρκεια συνεργασίας με ανασφαλείς ή ευθυνόφοβους ανθρώπους που δεν έχουν καταλήξει αν φοβούνται περισσότερο μη φύγεις ή μην πάρεις προαγωγή, μπορεί να σου δημιουργήσει πολλά ψυχοσωματικά. Οι άνθρωποι αυτοί, ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο, ζουν μαζί με τον φόβο και για το λόγο αυτό προσπαθούν να σε «πλάσουν» όπως οι ίδιοι θέλουν.
  6. Κλείνοντας θέλω να σου πω πως όλοι οι άνθρωποι που σε δυσκολεύουν και σε ζορίζουν είναι αυτοί που σε πηγαίνουν μπροστά. Συνάντησα πολλούς ανθρώπους και οι περισσότεροι (κυρίως όσοι ήταν πάνω από εμένα ιεραρχικά) ήταν δάσκαλοι. Δάσκαλοι όχι τόσο σε θέματα δουλειάς αλλά κυρίως σε θέματα συμπεριφοράς και προς αποφυγή.

    «Αναγκάστηκα λοιπόν να διαλέξω άλλο επάγγελμα. Έτσι στη ζωή μου γνωρίστηκα με χίλιους δυο ανθρώπους σοβαρούς. Πέρασα χρόνια με μεγάλους και μάλιστα έζησα από πολύ κοντά. Ωστόσο, αυτό δεν καλυτέρεψε και πολύ τη γνώμη μου για την αφεντιά τους». (απόσπασμα από το βιβλίο «Ο Μικρός Πρίγκιπας», Antoine de Saint Exupéry)

    «Ζωή.»

    Υ.γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική.

Κουράστηκα.

«Αρκετά!», «Ως εδώ!», «Μπούχτισα!», «Δεν πάει άλλο!», «Enough!», «Δεν μπορώ και δε θέλω στην τελική!», «Κουράστηκα!», «Βαρέθηκα!» είναι μερικές από τις δηλώσεις που ακούω όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό.
Μαζί με τους ανθρώπους αυτούς που φωνάζουν και παλεύουν να ακουστούν είμαι και εγώ. Ταυτίζομαι γιατί όλο και συχνότερα κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν, δεν μας γεμίζουν και δεν μας ευχαριστούν. Καταλαβαίνουμε πως απομακρυνόμαστε από τις δικές μας σκέψεις και επιθυμίες. Είναι εξαντλητικό να βρισκόμαστε συνεχώς το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μας (συνεπώς και της ζωής μας) με ανθρώπους που μας αδειάζουν. Καταλαβαίνω, γιατί και εγώ κουράστηκα και με ενοχλεί:

  • που οι άνθρωποι δεν τολμούν να κάνουν λάθος επιλογές και δεν καταλαβαίνουν πως αυτές οδηγούν στον σωστό δρόμο.
  • που πλέον δεν παίζω και δεν γελώ τόσο συχνά όσο τα προηγούμενα χρόνια. Που δεν αξιοποιώ τον χρόνο μου όπως και με όσους μου αρέσει.
  • που όλο και περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου δεν βλέπουν την ομορφιά αλλά ψάχνουν να βρουν ψεγάδια παντού. Θέλουν λόγους για να είναι ευτυχισμένοι μα αν τους ρωτήσεις «τι θα σε έκανε ευτυχισμένο;» δεν ξέρουν τι να σου απαντήσουν!
  • που προσπαθούν να με αλλοτριώσουν, που με θεωρούν εύκολη λεία και εξιλαστήριο θύμα.
  • που συναναστρέφομαι με «ενεργειακά βαμπίρ» όπως αποκαλώ τους ανθρώπους που το «εγώ» τους είναι αχόρταγο, που δεν με ακούν όταν μιλώ αλλά μετρούν τις λέξεις μου για να βγάλουν πόρισμα και όχι να συνομιλήσουν. Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως χώνονται εκεί που δεν τους σπέρνουν (ναι και οι κουτσομπόληδες με κουράζουν) και διατυμπανίζουν ψέματα ή χρησιμοποιούν υπόγειους τρόπους και μεθόδους με σκοπό να πάρουν 2 λόγια, να εκμαιεύσουν την πολυπόθητη πληροφορία.
  • που είναι γύρω μου συμφεροντολόγοι. Οι οποίοι κρύβουν τον μίζερο και άθλιο πραγματικό εαυτό τους κάτω από μια επιφανειακή ευγένεια. Που δεν λυτρώνουν την ψυχή τους κάνοντας ένα καλό, όχι δέκα ή δύο, αλλά ένα, για το γενικό καλό, χωρίς ατομικό συμφέρον ή ανταμοιβή.
  • που βολεύονται και προσφέρουν το «λίγο» από το πολύ τους. Άνθρωποι χωρίς στόχους, όνειρα, που δεν διευρύνουν το πνεύμα και τους ορίζοντές τους αλλά ζουν με την νοοτροπία «να φανούμε και εμείς, να μας ζηλεύουν!».
  • που αδειάζουν τα προβλήματά τους πάνω μου και τροφοδοτούνται από την γκρίνια τους. Άνθρωποι που παραπονιούνται για ό,τι τους συμβαίνει αλλά δεν κάνουν τίποτα  να το αλλάξουν και προτιμούν να θέλουν ανθρώπους δυστυχισμένους γύρω τους. Τόση μιζέρια και άλλη τόση…
  • που οι ανασφαλείς ζητούν συνεχώς πληροφορίες, καθοδήγηση, οτιδήποτε χρειάζονται και περιστρέφουν την συζήτηση γύρω από τον εαυτό τους. Που θέλουν και κάνουν τα πάντα για να έχουν την προσοχή μου και αντί αυτής μου δημιουργούν ερωτήματα όπως: «Δεν σας ενοχλεί; Δεν κουράζεστε; και εν τέλει τι σας κάνει να πιστεύετε πως ο εαυτός σας είναι σημαντικότερος από τον δικό μου;»

Κι αν όλοι και όλα αυτά με κούρασαν, αυτοί που με εξαντλούν είναι οι κακεντρεχείς και οι ψεύτες. Αυτοί οι λίγοι, μα αρκετοί, που δεν κοιτάζουν στα μάτια ευθέως και δεν δέχονται με σεβασμό τον ρόλο σου αλλά αντίθετα ζητούν την εξουσία, αφηνιάζουν και προσπαθούν να σου καταστρέψουν τον ωραίο, ζηλευτό (λόγω της καλοσύνης και της αισιοδοξίας) σου εαυτό. Απομακρύνσου και μην τους αφήσεις να σου στερήσουν την ενέργεια και τη δύναμη να αντιστέκεσαι και να ονειρεύεσαι.

«Ζωή.»

Μέσα από τα μάτια σας….

Από μικρή εστιάζω στα μάτια. Ίσως επειδή το υποσυνείδητο έχει καταγράψει πως «τα μάτια λένε πάντα την αλήθεια» κι ας μου έχει δείξει η ζωή τις εξαιρέσεις της!
Τα τελευταία χρόνια όμως, υπάρχουν κάτι μάτια που δεν μπορώ να αντισταθώ.
Τα μάτια αυτά ανήκουν στους μικρούς και λίγο μεγαλύτερους τετράποδους φίλους μου! Μάτια που χωρίς να το επιδιώκουν γεννούν συναισθήματα και σκέψεις.

Ήταν Σαββατόβραδο όταν επισκέφθηκα, για πρώτη φορά, τη Γαϊδουροχώρα (www.gaidourohora.gr). Σκεφτόμουν πως στο μέρος αυτό εκτός από τα γαϊδουράκια θα συναντούσα και ανθρώπους που σέβονται τη φύση και τα ζώα.
Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν καθώς ο Φούσκας (γάτος) μας υποδέχθηκε ξαπλωμένος δίπλα σε έναν φίλο του (σκύλο) κάτω από τα δέντρα!
Ακολούθησαν ωραίες ιστορίες και εικόνες με τα γαϊδουράκια.

Τίποτα όμως δεν με προετοίμασε για το μικρό γατάκι που βρέθηκε στα σκουπίδια και προσπαθούσαν να κρατήσουν στη ζωή οι άνθρωποι της Γαϊδουροχώρας.
Το μικρό αυτό πλάσμα (τόσο μικρό που περισσεύει σε μια χούφτα μας) είχα την τύχη να το αγκαλιάσω, να χαϊδέψω τις κυριολεκτικά μικροσκοπικές του πατούσες και να το κοιτάξω στα μάτια.
Τα μάτια του λοιπόν με έφεραν αντιμέτωπη με το «εγώ» μου.
Αυτό συμβαίνει πάντα!
Σκέφτομαι τους ανθρώπους που προσπαθούν με όσα μέσα διαθέτουν και όσα εφευρίσκουν, να σώσουν αυτά τα πλάσματα.
Όλους αυτούς που παλεύουν με την ψυχή τους προκειμένου να χαρίσουν ζωή την στιγμή που άλλοι χαίρονται ή και αδιαφορούν για το κακό που προκαλούν. Και εγώ αδυνατώ να καταλάβω πως γίνεται κάποιος να απολαμβάνει να πληγώνει τον άλλον, είτε είναι δίποδος είτε τετράποδος.
Πώς γίνεται να λένε πως αυτά τα πλάσματα, δεν νιώθουν;
Μα αυτά τα πλάσματα, με αυτά τα μάτια, τις πατούσες, τις ουρές και τα μεγάλα αυτιά, είναι αυτά που μπορούν να σου χαρίσουν παντοτινή αγάπη, χαρά και που ποτέ δε θα σε πληγώσουν.

Δεν ξέρω τι με πόνεσε περισσότερο, οι σκέψεις αυτές ή τα μάτια αυτού του γατιού που διψούσε για ζωή;
Πόνο μου προκαλούν και τα μάτια των γαϊδουριών.Σου έχω πει πως τα αγαπώ μα δεν ξέρεις το γιατί…

 

 

 


Αγαπώ τα γαϊδουράκια γιατί μου θυμίζουν καλοκαίρια σε νησιά των μικρών Κυκλάδων όπου η θετική ενέργεια και η ζεστασιά των ανθρώπων ξεχείλιζε. Όπου όλα ήταν αγνά και οι ρυθμοί αργοί.
Τα αγαπώ γιατί κάποιοι τα θεώρησαν άχρηστα και τα παράτησαν μετά από πολλά χρόνια κακομεταχείρισης.
Τα μάτια τους είναι τόσο μελαγχολικά που δεν με αφήνουν να ξεχάσω την αλαζονεία και την αχαριστία μερικών ανθρώπων. 
Βλέπεις πλέον μιας και υπάρχουν μηχανές για να κάνουν κάποιοι τη δουλειά τους, είναι είδος προς εξαφάνιση. Τα θεωρούν άχρηστα.
Μα εγώ δεν μπορώ να φανταστώ πως θα υπάρχει κόσμος χωρίς αυτά τα τόσο παρεξηγημένα και πονεμένα πλάσματα.
Για αυτό τα αγαπώ, γιατί νιώθω πως μόνο σε λίγες περιπτώσεις αγαπήθηκαν πολύ από τους ιδιοκτήτες τους.


«Ζωή.»

Δε βαριέσαι…

«Δε βαριέσαι» είναι η φράση που ακολουθεί τις σκέψεις μου αυτό τον καιρό…
Επειδή -δυστυχώς- πάντα παίρνω τη ζωή στα σοβαρά, παρ’ όλο που μου έδειξε πως πρέπει να εστιάζω στους ανθρώπους μου και ό,τι με γεμίζει!

Δε βαριέσαι λοιπόν,
για όλες τις καταστάσεις που δεν ωφελούν, που δε με πηγαίνουν παραπέρα.
Για την ενέργεια που σπατάλησα σε πρόσωπα, μιας και ακόμα να μάθω πως οι άνθρωποι δε φέρονται όπως τους φέρεσαι εσύ. Δεν απαντούν στην αγάπη με αγάπη (αν και εγώ θα απαντούσα με περισσότερη αγάπη).
Για τις σκληρές αλήθειες που δεν άντεξες και δεν ειπώθηκαν.
Για την επιφάνεια στην οποία βολεύτηκες!

Δε βαριέσαι & δεν πειράζει….
Γιατί με κάθε «χτύπημα» μαθαίνεις!
Μαθαίνεις να απομακρύνεσαι από τοξικούς ανθρώπους.
Μαθαίνεις να τους δίνεις ακριβώς την σημασία και την αξία που τους αρμόζει.
Μαθαίνεις να μην σπαταλάς ενέργεια και ζωή.
Μαθαίνεις να μην σε ξοδεύεις μα κυρίως μαθαίνεις πως με κάθε «δε βαριέσαι» που ειπώθηκε ξαναμπαίνεις στο δρόμο που εσύ έχεις ορίσει σωστό για τη ζωή σου.
Στο δρόμο που σε πηγαίνει παραπέρα, πιο κοντά σε ό,τι αγαπάς και σε κάνει να χαμογελάς.

«Ζωή.»

Συνήθειες, εθισμοί και ψέματα

https://www.youtube.com/watch?v=i9CaomyP0SQ
Ξεκινάω να γράφω και κάνω μια παύση για να βάλω το τραγούδι του Πασχαλίδη να παίζει μιας και οι κακές συνήθειες δυο φίλων ήταν η αφορμή για να πιάσω το μολύβι.
Ο φίλος μου ο Δ. συνηθίζει να φλερτάρει στο διαδίκτυο ενώ ο φίλος μου ο Β. έχει εμμονή με τα τυχερά παιχνίδια.
Δε γνωρίζονται μεταξύ τους μα έχουν τρία (3) κοινά:
α) και οι δυο είναι εθισμένοι με αυτό που κάνουν,
β) και οι δυο κρύβουν από την σχέση τους την συνήθειά/εθισμό τους και
γ) οι κοπέλες και των δύο δε δέχονται τα ψέματα που λένε για να κρύψουν τις συνήθειες αυτές.
Τώρα θα αναρωτιέσαι βέβαια πως το ξέρουν οι κοπέλες τους εφόσον σου λέω πως εκείνοι το κρύβουν. Λογικό! Το ξέρουν επειδή η αλήθεια, αργά ή γρήγορα, πάντα βγαίνει στο φως και αν είσαι περισσότερο θρήσκος από εμένα θα σου πω πως ο Θεός αγαπά τον κλέφτη αλλά αγαπά και τον νοικοκύρη!

Ας ξεκινήσουμε όμως από το ψέμα.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, όλοι λέμε ψέματα όταν φοβόμαστε είτε τον συνομιλητή μας είτε αυτό που πρόκειται να γίνει (σχετικά με την κουβέντα στην οποία ειπώθηκε το ψέμα).
Οι δυο μου φίλοι φοβούνται μη χάσουν τις κοπέλες τους μα είναι τόσο κουτοί για να καταλάβουν πως θα τις χάσουν για τα ψέματα και όχι την συνήθεια αυτή καθ΄αυτή!
Βέβαια στην μία περίπτωση (αυτή του φλερτ) ειπώθηκε το εξής:
«Αν και εγώ ήμουν στη θέση του, θα την φλόμωνα στο ψέμα, εφόσον δεν της αρέσει ό,τι κάνω».
Σοβαρά τώρα; Ωραία λύση!!
Προσωπικά, εφόσον είσαι σε σχέση δε θα έπρεπε να κάνεις ό,τι κάνεις.
Αλλά ας μιλήσουμε και για τις συνήθειες.
Όλες οι συνήθειες ακολουθούν το ίδιο νευρολογικό κύκλο:
Σήμα – Ρουτίνα – Ανταμοιβή.
Οι κοπέλες και των δύο, εφόσον έχουν γίνει άπειρες κουβέντες για τις συνήθειες αυτές και έχουν δοθεί αρκετές ευκαιρίες για να τις αλλάξουν, σε ένα πράγμα στέκονται: Ποιο το όφελος τους;
Ποιο το όφελος αυτών των εθισμών όταν αντιλαμβάνονται πως διαλύεται η σχέση τους;
Προφανώς για να συνεχίζουν τις συνήθειες αυτές, αντιλαμβάνονται την ανταμοιβή της συνήθειας ως θετική και έτσι επαναλαμβάνεται η ρουτίνα.
Αν το καλοσκεφτούμε όμως, όλη η μέχρι τώρα ζωή μας, αποτέλεσμα των συνηθειών μας είναι (φίλοι, σχέσεις, δουλειά, μόρφωση κλπ).
Υπάρχουν τρόποι είτε να καταργήσουμε μια συνήθεια είτε να την αναπτύξουμε.
Σε καμιά περίπτωση το ψέμα δεν είναι λύση.
Ξεβολέψου.
Παρατήρησε τον εαυτό σου.
Αν σε παρατηρήσεις, εύκολα θα καταλάβεις ποιο είναι το ερέθισμα για την κακή σου συνήθεια μιας και θα αναρωτηθείς «τι υποκινεί την ανάγκη μου αυτή; τι σκεφτόμουν τότε; τι ένιωθα την στιγμή που μου ήρθε να το κάνω;»
Δυστυχώς οι κοπέλες των φίλων μου έχουν δουλέψει πολύ με τον εαυτό τους.
Τον παρατηρούν χρόνια για αυτό και είναι επιλεκτικές και αυστηρές (πρώτα απ’ όλα με τις ίδιες).
Ξέρουν τι θέλουν και κυρίως τι δε θέλουν!
Πιστεύουν στην αληθινή αγάπη και θεωρούν πως το να επιμένουν σε αυτή είναι μαγκιά, αντί να βολεύονται στο ότι περνούν καλά.
Ναι, δεν περνούν άσχημα στις σχέσεις τους, μα δεν δέχονται το ότι ο φίλος τους δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μια τέτοια συνήθεια.
Η ρουτίνα αυτή και το ψέμα τους προκαλεί ανασφάλεια και αυτές θέλουν ο άνθρωπος που είναι δίπλα τους να είναι περήφανος που τις έχει και ειλικρινής.
Τώρα αν τους τρομάζει το ενδεχόμενο πως είναι δίπλα τους τέτοιες γυναίκες και νιώθουν πως πιέζονται από την προσωπικότητα τους τότε λυπάμαι, μα δε θα αργήσουν να καταλάβουν πως «sorry τέτοιους άνδρες ούτε αυτές τους θέλουν».

«Ζωή.»

 

Να χαρώ κάτι «άνδρες» βρε…

 Άνδρας ή άντρας: ο ενήλικος άνθρωπος αρσενικού φύλλου.
Πολλές φορές χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη και στα νεαρά αγόρια για να τονίσουν τις καλές τους ιδιότητες πχ.»δε φοβήθηκε καθόλου στον γιατρό, είναι άνδρας πια!».
Άνδρας επίσης είναι και η ιδιότητα του συζύγου…

Η ρίζα της λέξης από το «ανήρ».
Ναρ στην αρχαία ινδική σήμαινε άνδρας και δήλωνε δύναμη, ισχύ, κάτι που το επιτακτικό «α-» στην αρχή τόνιζε. Καταλήγουμε λοιπόν πως άνδρας είναι ο γενναίος άνθρωπος που έχει τη δύναμη να υποστηρίξει τις επιλογές του.
Και σήμερα με την συμπεριφορά κάποιων «ανδρών» αναρωτιέσαι: Όντως;

Δεν τους βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι και ευτυχώς υπάρχουν πολλοί άνδρες με όλα τα γράμματα κεφαλαία που χωρίς αμφιβολία αξίζουν την προσοχή σου.

Οι «άνδρες» στους οποίους αναφέρομαι έχουν κάνει ύμνο το τραγούδι του Ζαμπέτα και ειδικά τον στίχο «θα ζήσω ελεύθερο πουλί και όχι κορόιδο στο κλουβί για μια μονάχα θηλυκιά να κελαηδάω». Με την μόνη διαφορά πως θέλουν και τη δικιά τους θηλυκιά και τις άλλες χωρίς όμως να μπορούν να υποστηρίξουν αυτή την επιλογή.
Όταν έρθει η ώρα δηλαδή το ελεύθερο πουλί είναι κότα!

Οι «άνδρες» αυτοί  δεν σέβονται ούτε εσένα ούτε το χρόνο, την αγάπη και την προσφορά σου και αντί για θάρρος έχουν θράσος!
Θράσος που βάζουν μπροστά λόγω του φόβου τους κάθε φορά που εσύ με διάλογο και αποδείξεις τους δίνεις την ευκαιρία να παραδεχτούν τα λάθη τους και να σταθούν στο ύψος των επιλογών τους (αντί για αυτό βέβαια σε βγάζουν τρελή, σε κατηγορούν ή σου κάνουν γλύκιες ώστε να ξεχαστείς). Επιλογές και λάθη που κατά τη γνώμη μου είναι μέρος της ζωής τους και που εφόσον έγιναν, δεν θα έπρεπε ούτε να φοβούνται ούτε να τις αρνούνται αλλά να τις δεχθούν και να τις αγαπούν όπως και τον εαυτό τους.

Ίσως βέβαια φταίει για την οπτική/άποψή μου αυτή ο πατέρας μου που με μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με ντόμπρες συμπεριφορές ανάμεσα στην οικογένεια και κυρίως με σεβασμό, διαφάνεια και αγάπη από όλους προς όλους.

Για αυτό λοιπόν δεν μπορώ να καταλάβω τέτοιες συμπεριφορές και για αυτό θέλω να πω στους «άνδρες» αυτούς:

Δεν είσαι περισσότερο άνδρας από αυτούς που κοροϊδεύεις επειδή προτιμούν το ίδιο φύλλο ερωτικά. 
Αυτές τις στιγμές που όλα γύρω σου φωνάζουν πως πρέπει να κάνεις το άλμα της αλλαγής και να πεις την αλήθεια πρώτα απ’όλα στον εαυτό σου, εσύ κρύβεσαι πίσω από την οδοντογλυφίδα! Πόσο ψέμα και δειλία αντέχει ο εαυτός σου και γιατί κάποια να θέλει να είναι με έναν τέτοιον «άνδρα»;

«Ζωή.»

«Υπάρχουν και καλύτερα»

 
Φριχτέ* μου άνθρωπε, πιστεύεις πως με το να μας υπενθυμίζεις συνεχώς πως υπάρχουν και χειρότερα, θα πετύχεις τον σκοπό σου;
Όχι!
Όσο φοβισμένοι κι αν νιώθουμε, επιλέγουμε να προσπαθούμε για το καλύτερο των γύρω μας και το δικό μας.
Το να λες συνεχώς «Τι καλά που είμαστε, δεν βλέπεις τι γίνεται στη χώρα;» και «Υπάρχουν και χειρότερα» σε κάνει τουλάχιστον παθητικό προς τη ζωή.
Εκτός από εγωκεντρικό και έναν εξίσου φοβισμένο άνθρωπο…
Προφανώς και βλέπουμε, όχι μόνο όσα ισχυρίζεσαι, μα και ανθρώπους σε παγκάκια, άρρωστα αδέσποτα, οικογένειες να διαλύονται λόγω κρίσης και άλλα πολλά τα οποία δεν ανήκουν στα «χειρότερα» σου!

*Το ότι όμως δεν τόλμησες εσύ να φύγεις όταν μπορούσες ή να αφήσεις τους ανθρώπους με τους οποίους έγινες ίδιος πια (κάτι που με στενοχωρεί αρκετές φορές όταν το σκέφτομαι) δεν είναι λόγος να συμπεριφέρεσαι έτσι.
Αντίθετα, λόγω αυτού θα έπρεπε να ενθαρρύνεις όσους ονειρεύονται ακόμα, κι ας παλεύουν συνεχώς με το μέσα τους και τα θηρία της ανθρώπινης ζούγκλας.
Θα έπρεπε να τους εμπνέεις και να τους βοηθάς στο έργό τους.

Έτσι, παρόλο που δεν κατάφερες άμεσα εσύ να γίνει ο κόσμος λίγο καλύτερος, θα ήσουν μέρος της δικής μας επιτυχίας ή έστω της προσπάθειας για αυτό το καλύτερο που υπάρχει εκεί έξω.

Υ.Γ. Αν ποτέ διαβάσεις το άρθρο αυτό, καλέ μου Θ., άρχισε την αλλαγή σου με το «υπάρχουν και καλύτερα» Δεν σημαίνει πως το καλύτερα φαντάζει εύκολο και ρόδινο, μα είναι τουλάχιστον ελπιδοφόρο.

«Ζωή.»

 

Οφειλές δίχως ενοχές

Κυριακή ή μήπως όχι;
Και εσύ:
Ξενυχτισμένη; Κουρασμένη; Ξεκούραστη; Με όρεξη ή χωρίς;

Όπως κι αν νιώθεις οφείλεις στον εαυτό σου.
Οφείλεις να του αφιερώσεις λίγο χρόνο.
Να κάνεις πράγματα που του έχεις στερήσει…

Μα αν δεν το κάνεις εσύ, ποιος θα το κάνει για σένα;
Οφείλεις λοιπόν να σε περιποιηθείς χωρίς ενοχές.

Μείνε στο κρεβάτι όση ώρα θες ή γύρισε όλη την πόλη.
Μην απαντήσεις ούτε σε ένα τηλεφωνήμα αν έχεις τις κλειστές σου.
Πήγαινε γυμναστήριο ή ακύρωσε το μάθημα.
Διάβασε ένα βιβλίο.
Κάνε καλό σεξ με πολύ με πάθος.
Κάπνισε και ένα τσιγάρο αν σε ευχαριστεί.
Βάλε δυνατά μουσική και χόρεψε από δωμάτιο σε δωμάτιο ή γέμισε ένα ποτήρι κρασί και αφέσου στο τραγούδι που ίσα – ίσα θα ακούγεται από την αγαπημένη σου playlist.
Περιποιήσου το σώμα σου, το πρόσωπό σου…
Άφησε και λίγο παραπάνω το νερό να τρέχει όση ώρα κάνεις ντουζ.
Και φάε κάτι: λιπαρά, τηγανιτά, γλυκά…
Δεν χάθηκε ο κόσμος για μια μέρα!

Μην σκεφτείς αν είναι πρέπον ή όχι.

Αυτή τη μέρα δεν υπάρχουν λάθη και σωστά.
Δεν υπάρχουν ούτε δικαιολογίες!

Μπορείς να ξοδέψεις και κάτι παραπάνω…
Είτε γιατί θες να σε περιποιηθεί κάποιος άλλος (βλ. χτένισμα, νύχια, μασάζ κλπ)
είτε γιατί θέλησες κάτι (βλ. ρούχα, παπούτσια, αξεσουάρ).
Μα φυσικά υπάρχει και το φαγητό και τα γλυκά (παραγγελίες στο σπίτι ή έξω σε συνδυασμό με ποτά μετά)
Δεν πειράζει. Τι κι αν δεν περισσεύουν τα λεφτά;
Δουλεύεις σκληρά και πιθανώς δεν αμείβεσαι όπως θα έπρεπε.
Τίποτα από όσα κάνεις στη ζωή σου δεν σου χαρίστηκε και μόνο σε έναν χρωστάς.
Πήγαινε λοιπόν μπροστά στον καθρέφτη και άκουσε τις οφειλές σου….

«Ζωή.»