Αύρα καλοκαιρινή σε μαγικό νησί….

Σαν σήμερα, 3 χρόνια πριν, σε αυτή την παραλία της Ίου το κορίτσι έζησε το όνειρο και πίστεψε στο παραμύθι.
Κράτησε εκείνη την στιγμή –  που μέσα στη θάλασσα την είχες αγκαλιά και την ρωτούσες αν εννοούσε όσα είπε, κοιτώντας την με αυτά τα μάτια και τα βρεγμένα μεγάλα σου βλέφαρα (τα οποία μέχρι και σήμερα όποτε εστιάζει σε αυτά δημιουργούνται πεταλούδες στο στομάχι της) – ως εφόδιο για τις δύσκολες στιγμές των χειμώνων.
Έτσι πέρασε το καλοκαίρι εκείνο, που πολλοί θα ζήλευαν μιας και είχε πολλές σκηνές που έχουμε δει όλοι στον κινηματογράφο: Κυνηγιόντουσαν στην παραλία, γελούσαν πολύ, αντάλλαζαν βλέμματα και χάδια ανάμεσα σε τρίτους που μαρτυρούσαν τον πόθο, την έκπληξη και τον θαυμασμό τους.
Δεν το φώναζαν, ήταν ερωτευμένοι και το μαρτυρούσαν οι κινήσεις τους!
Μα δυστυχώς, το καλοκαίρι αυτό ακολούθησαν χειμώνες ζόρικοι, με γεγονότα που δεν περίμενε πως θα αντιμετωπίσει.
Ο πρώτος χειμώνας έφερε αλήθειες στο φως, ο δεύτερος γαλήνη και ο τρίτος ήταν ότι ορίζει ως ζωή: με τις πίκρες του & τις χαρές του!
Τίποτα δε θυμίζει το καλοκαίρι εκείνο, κι ας ήρθαν και άλλα καλοκαίρια, με διαφορετικές σκηνές, μιας και η αγάπη ωρίμασε και ήταν φυσικό να δημιουργηθούν νέες ανάγκες…
Μα το κορίτσι αυτό μεγάλωσε πια και δεν της αρέσουν τα παραμύθια.
Της αρέσουν τα όνειρα!
Για αυτό και απομακρύνεται από κάθε τι ψεύτικο.
Φυλά με προσοχή τις αναμνήσεις αυτές…
Λίγοι έχουν την τύχη να ζήσουν έναν τόσο μεγάλο έρωτα όπως τον βίωσε εκείνη.

Φτάσαμε τόσο κοντά στο όνειρο μα νικηθήκαμε.
«…Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ΄ την τύχη ή τις αντιξοότητες,
αλλά απʼ αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό.» Τ.Λ.

Εις το επανιδείν

«Ζωή.»

Μέσα από τα μάτια σας….

Από μικρή εστιάζω στα μάτια. Ίσως επειδή το υποσυνείδητο έχει καταγράψει πως «τα μάτια λένε πάντα την αλήθεια» κι ας μου έχει δείξει η ζωή τις εξαιρέσεις της!
Τα τελευταία χρόνια όμως, υπάρχουν κάτι μάτια που δεν μπορώ να αντισταθώ.
Τα μάτια αυτά ανήκουν στους μικρούς και λίγο μεγαλύτερους τετράποδους φίλους μου! Μάτια που χωρίς να το επιδιώκουν γεννούν συναισθήματα και σκέψεις.

Ήταν Σαββατόβραδο όταν επισκέφθηκα, για πρώτη φορά, τη Γαϊδουροχώρα (www.gaidourohora.gr). Σκεφτόμουν πως στο μέρος αυτό εκτός από τα γαϊδουράκια θα συναντούσα και ανθρώπους που σέβονται τη φύση και τα ζώα.
Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν καθώς ο Φούσκας (γάτος) μας υποδέχθηκε ξαπλωμένος δίπλα σε έναν φίλο του (σκύλο) κάτω από τα δέντρα!
Ακολούθησαν ωραίες ιστορίες και εικόνες με τα γαϊδουράκια.

Τίποτα όμως δεν με προετοίμασε για το μικρό γατάκι που βρέθηκε στα σκουπίδια και προσπαθούσαν να κρατήσουν στη ζωή οι άνθρωποι της Γαϊδουροχώρας.
Το μικρό αυτό πλάσμα (τόσο μικρό που περισσεύει σε μια χούφτα μας) είχα την τύχη να το αγκαλιάσω, να χαϊδέψω τις κυριολεκτικά μικροσκοπικές του πατούσες και να το κοιτάξω στα μάτια.
Τα μάτια του λοιπόν με έφεραν αντιμέτωπη με το «εγώ» μου.
Αυτό συμβαίνει πάντα!
Σκέφτομαι τους ανθρώπους που προσπαθούν με όσα μέσα διαθέτουν και όσα εφευρίσκουν, να σώσουν αυτά τα πλάσματα.
Όλους αυτούς που παλεύουν με την ψυχή τους προκειμένου να χαρίσουν ζωή την στιγμή που άλλοι χαίρονται ή και αδιαφορούν για το κακό που προκαλούν. Και εγώ αδυνατώ να καταλάβω πως γίνεται κάποιος να απολαμβάνει να πληγώνει τον άλλον, είτε είναι δίποδος είτε τετράποδος.
Πώς γίνεται να λένε πως αυτά τα πλάσματα, δεν νιώθουν;
Μα αυτά τα πλάσματα, με αυτά τα μάτια, τις πατούσες, τις ουρές και τα μεγάλα αυτιά, είναι αυτά που μπορούν να σου χαρίσουν παντοτινή αγάπη, χαρά και που ποτέ δε θα σε πληγώσουν.

Δεν ξέρω τι με πόνεσε περισσότερο, οι σκέψεις αυτές ή τα μάτια αυτού του γατιού που διψούσε για ζωή;
Πόνο μου προκαλούν και τα μάτια των γαϊδουριών.Σου έχω πει πως τα αγαπώ μα δεν ξέρεις το γιατί…

 

 

 


Αγαπώ τα γαϊδουράκια γιατί μου θυμίζουν καλοκαίρια σε νησιά των μικρών Κυκλάδων όπου η θετική ενέργεια και η ζεστασιά των ανθρώπων ξεχείλιζε. Όπου όλα ήταν αγνά και οι ρυθμοί αργοί.
Τα αγαπώ γιατί κάποιοι τα θεώρησαν άχρηστα και τα παράτησαν μετά από πολλά χρόνια κακομεταχείρισης.
Τα μάτια τους είναι τόσο μελαγχολικά που δεν με αφήνουν να ξεχάσω την αλαζονεία και την αχαριστία μερικών ανθρώπων. 
Βλέπεις πλέον μιας και υπάρχουν μηχανές για να κάνουν κάποιοι τη δουλειά τους, είναι είδος προς εξαφάνιση. Τα θεωρούν άχρηστα.
Μα εγώ δεν μπορώ να φανταστώ πως θα υπάρχει κόσμος χωρίς αυτά τα τόσο παρεξηγημένα και πονεμένα πλάσματα.
Για αυτό τα αγαπώ, γιατί νιώθω πως μόνο σε λίγες περιπτώσεις αγαπήθηκαν πολύ από τους ιδιοκτήτες τους.


«Ζωή.»

Μαμά, συγγνώμη.

08 Ιουλίου 2015, 15:40.
Αυτή την ώρα σημείωσε η Τροχαία.
Λίγη ώρα μετά, μέσα από ένα ασθενοφόρο, σου τηλεφώνησε ο μπαμπάς για να σου πει: «Μωρό μου, είχαμε ένα ατύχημα! […] Όχι δεν σου κάνω πλάκα!»

Δεν έχω εικόνα όμως τι ώρα ήταν όταν σε άκουσα να εκλιπαρείς τους γιατρούς για να σε αφήσουν να με δεις. Ούτε ξέρω πόσο χρειάστηκε να περιμένεις ώστε να στο επιτρέψουν!
Δε θέλω να ακούσω ξανά αυτό τον τόνο στη φωνή σου μαμά.
Μη φοβάσαι!
Δεν πίστευα ότι ήσουν εσύ αυτή που άκουγα!

Πολύ η αναμονή.
Δεν σου κρύβω πως φοβήθηκα πολύ όταν δεν σε άφηναν να μπεις.
Μα περισσότερο όταν σε είδα…
Πολύ φοβισμένα ήταν τα μεγάλα σου μάτια μαμά και έτρεμε το χέρι σου καθώς με χάιδευες κοντά στα ράμματα.
Θυμάμαι το φιλί που μου έδωσες στο μέτωπο όταν σε τράβηξαν για να βγεις έξω.
Σχεδόν δεν το ένιωσα.
Τόσο πολύ φοβόσουν μανούλα μου μην με πονέσεις;

Συγγνώμη που με είδες έτσι.
Συγγνώμη για όσα ένιωσες, δεν το ήθελα!
Μην ξανακλάψεις όμως μαμά, όλα περνάνε!
Και για μένα περάσανε και θα έρθουν πολλές ευτυχισμένες μέρες!
Για όλους μας!
«Πολλές ευθύνες, βάσανα μα αμέτρητες χαρές είναι τα παιδιά» είχες πει, πολλά χρόνια πριν, στη γυναίκα που προσπαθούσε να σε πείσει -ενώ εσύ είχες παιδιά-  για την συνειδητή της επιλογή πως είναι καλύτερα χωρίς αυτά.
Και ξέρω πως η πορεία μας και η οικογένεια μας έχει «αποζημιώσει» τον πόνο, το φόβο και το άγχος που ένιωσες,  μα συγγνώμη μαμά.

«Ζωή.»

Συναυλίες

Ήμουν λίγο μικρότερη από 18 όταν άφησα το πατρικό μου για σπουδές και από τότε έχω συνδεδεμένη την έναρξη του καλοκαιριού με τις συναυλίες παρά με το πρώτο μπάνιο ή και παγωτό (όπως γινόταν παλιότερα)!
Δεν είμαι από τις φανατικές που παρακολουθούν ό,τι συμβαίνει στην πόλη.
Αλλά δεν έχει περάσει ούτε ένα καλοκαίρι από τότε χωρίς να παρακολουθήσω – έστω – μία συναυλία.
Ακόμη κι αν αυτή γίνεται τον Μάιο ή τον Σεπτέμβριο είναι για μένα «καλοκαίρι»!
Αγαπώ (ναι, «αγαπώ», πολύ προσεχτικά έγινε η επιλογή του) την ελευθερία που νιώθεις καθ’ όλη τη διάρκεια των συναυλιών και αυτό το συναίσθημα που προκαλείται από την ανακοίνωση μιας συναυλίας έως και την επόμενη ημέρα αυτής!
Ίσως με εξιτάρει και το να βλέπω ανθρώπους διαφόρων ηλικιών να παθιάζονται, να απολαμβάνουν, να μοιράζονται με εμάς τους «ξένους» τα συναισθήματά τους!
Συναισθήματα που όλοι μας έχουμε βιώσει και εκτονώνουμε σε τραγούδια που ακούγαμε μόνοι, κλεισμένοι στο σπίτι ή σε ένα νησί με φίλους γεμάτοι ενέργεια τα ξημερώματα…
Ίσως πάλι το ότι εγώ, σαν Ζωή, σε κάθε συναυλία «κουβαλώ» και στιγμές περασμένες, αναμνήσεις με σχέσεις ανθρώπων που δεν άντεξαν στο χρόνο…

Τα εισιτήρια για την συγκεκριμένη συναυλία ήταν δώρο από κάποιον άνθρωπο που 2 χρόνια «κουβαλώ» μαζί μου σε κάθε συναυλία που πηγαίνω.
Πότε περισσότερο, πότε λιγότερο, δεν έλειψε σε καμία!
Έναν άνθρωπο που αγαπώ πάρα πολύ.
Και σε αυτήν ήταν επιτέλους εδώ όταν του σιγοτραγουδούσα καθώς τον αγκάλιαζα «All I ever wanted & needed is here, in my arms» όπως επίσης και όταν έβλεπε στα μάτια μου αυτή την σπίθα και την αλήθεια πως «I’m only here to bring you free love«.

» And I thank you for bringing me here….
   For showing me home
   For singing these tears…
   Finally I’ve found that I belong here.»

«Ζωή.»

Μουστοκούλουρα

Άνοιξη, Κυριακή μεσημέρι…

Μετά τη βόλτα μας δίπλα στη θάλασσα και μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό, θέλαμε κάτι να σταματήσει κάπως την πείνα μας.

Μου φέρνεις μουστοκούλουρα.
Πρώτη φορά μου προκαλούν τόσες αναμνήσεις!

Πριν 20+ χρόνια στο πατρικό του πατέρα μου, η γιαγιά είχε πάντα μουστοκούλουρα.
Με συγχωρείτε, όχι πάντα!
Είχε μουστοκούλουρα μέχρι να αντιληφθώ την ύπαρξή τους!
Όχι βέβαια πως αν τα έτρωγα όλα (ναι μπορούσα να φάω όλο το κουτί κάποτε!) δεν μου φώναζε (προσπαθούσε τουλάχιστον να φανεί αυστηρή ενώ έστελνε τον παππού να αγοράσει πιο πολλά!!!).
Και έτσι κυλούσαν οι μέρες των διακοπών στο πατρικό του μπαμπά.
Με ένα μουστοκούλουρο στο χέρι κάθε φορά που περνούσα από την κουζίνα
(για γάλα, για νερό, για να ρωτήσουμε τι φαί μας ετοιμάζει, για παιχνίδι κ.ο.κ.).
Και εννοείται πως αν ήθελα απλά να φάω μουστοκούλουρο, σκαρφιζόμουν δικαιολογίες για να πάω..
Μέχρι και πως έχασα τον δρόμο για την αυλή της είχα πει μια φορά!!!

Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως η γιαγιά δεν έτρωγε τα μουστοκούλουρα.
Της άρεσαν αλλά τα αγόραζε μόνο και μόνο για τα εγγόνια της!
Στερήθηκε πολλά στη ζωή της (αν και ήταν λιχούδω όπως εγώ) γιατί πίστευε πολύ στο Θεό και προσπαθούσε πολύ για μια θέση στον Παράδεισο.

Εύχομαι, αν υπάρχει Παράδεισος, να έχει πολλά μουστοκούλουρα για να θυμάσαι το «τερατάκι» που τα κατέβαζε σχεδόν αμάσητα!

Αθήνα, άνοιξη 2017 λοιπόν, και τρώγοντας το τελευταίο μουστοκούλουρο αναρωτιέμαι: η απουσία σου 3 μήνες τώρα ή το ότι μετά από πολλά χρόνια  έφαγα μουστοκούλουρα, ήταν η αφορμή για αυτές τις αναμνήσεις;!

«Ζωή.»