Σιωπή, φωνές και δάκρυα

Μια δουλειά των πέντε λεπτών έγινε σε δέκα λόγω των νεύρων (αναμενόμενο!).
Ακολούθησε μια σειρά από κινήσεις όλο ένταση…
«Ώρες – ώρες είσαι εντελώς στα αρχίδια σου!»
Σιωπή.
«Θες να μου πεις που οφείλεται αυτό το ξέσπασμα;»
Δάκρυα.
«Γι’ αυτό δεν συζητάω μαζί σου. Γιατί με το παραμικρό κλαις.»
«Γι’ αυτό δεν συζητάω μαζί σου. Γιατί με το παραμικρό φωνάζεις.»

Φωνές.

Είναι άβολο να βλέπεις έναν άνθρωπο να κλαίει σε κάθε κουβέντα.
Και εκνευριστικό. Μιλάω εκ πείρας!
Χαίρομαι βέβαια που έχω γνωρίσει τουλάχιστον 2 ανθρώπους που τους συμβαίνει το ίδιο.
Και όλοι μας λέμε, εφόσον μπορούμε να συζητήσουμε, να μην παίρνει κανείς τοις μετρητοίς την αντίδραση αυτή καθώς δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.
Δεν κλαίμε γιατί θέλουμε να χειριστούμε τον άλλον αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.
Εσύ όμως που φωνάζεις τι φοβάσαι;
Μην αποδειχθεί κάποια ατέλεια σου;
Μην φέρεις κάποιο μερίδιο ευθύνης ή μήπως θες να επιβληθείς με τις φωνές σου;
Σίγουρα είναι πολύ εύκολο με φωνές να κάνεις τον άλλον να σωπάσει παρά να μπεις στη θέση του. Σίγουρα με φωνές δε γίνεται κανείς καλύτερος.

Σκέψεις.

Εάν δεν μιλάμε, γιατί είμαστε μαζί;
Εάν δεν κάνουμε τα πάντα για να είμαστε μαζί και για να γνωρίσουμε ουσιαστικά ο ένας τον άλλον, τότε τι κάνουμε;
Εάν δεν λέμε τι μας ενοχλεί, πως θα το διορθώσουμε;
Εάν ένας άνθρωπος δεν σε πάει παραπέρα τότε τι νόημα έχει η ζωή μας;
Ναι, να κάνουμε υποχωρήσεις ο ένας για τον άλλον.
Αλλά αν κάνουμε υποχωρήσεις σε συμπεριφορές που μας ενοχλούν, χωρίς να γνωρίζει ο άλλος την υποχώρηση αυτή, τότε αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσουμε, και θα απορούμε γιατί δεν τα καταφέραμε.

Δάκρυα που έγιναν λέξεις.

Κλαίω και σιωπώ λοιπόν τις στιγμές που θα έπρεπε να φωνάζω.
Να φωνάζω για κάθε συμπεριφορά που με προσβάλλει, που με πνίγει και με αδικεί.
Κλαίω γιατί έχω αφήσει τις κουβέντες να γίνονται μέσα μου βουνό.
Κλαίω γιατί με πνίγει η σιωπή.
Κλαίω γιατί ονειρεύτηκα πολύ….

«Και κάποτε ονειρεύομαι να κλάψω τόσο πολύ, που όλα τα μυστικά ν’ αποκαλυφθούνε.» Τ. Λειβαδίτης

«Ζωή.»

Έρωτες ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου

Καρδούλες παντού!!
Λούτρινες, ιπτάμενες, κόκκινες, ροζ, σοκολατένιες..
Καρδούλες που σε κάνουν να ονειρεύεσαι, να απεχθάνεσαι, να περιμένεις, να αναρωτιέσαι ή που σε αφήνουν παγερά αδιάφορο.
Μα η δική σου και η δική μου η καρδιά έχουν σχήμα γροθιάς!
Σαν να μας λένε «αντέχω»!

Με κάθε χτύπο τους είναι εδώ να μας υπενθυμίζουν πως έχουν το θάρρος να ερωτεύονται..
Εύθραυστες μα και δυνατότερες από όσο πίστευες.
Φτιαγμένες για πάθη και λάθη και πόνο και μίσος και αγάπη και έρωτα και όνειρα… Τίποτα από αυτά δεν έχει σχήμα καρδιάς (όπως αυτό παρουσιάζεται τις τελευταίες μέρες στις βιτρίνες των καταστημάτων) αλλά αν έπρεπε να τους δώσω ένα σχήμα θα ήταν αυτό, της ανθρώπινης, που μου υπενθυμίζει τι δύσκολη μα και όμορφη είναι η ζωή.

Βουτιά στον έρωτα!

«Ζωή.»

Η αλήθεια κρύβεται στα χέρια, όχι τόσο στα μάτια

Μπορεί τα μάτια να λένε την αλήθεια (αν και δεν έχω πειστεί για κάτι τέτοιο) αλλά τα χέρια να τα προσέχεις!

Με αυτά μεταφέρεται η ενέργεια.
Να προσέχεις ποιον κρατάς, αγκαλιάζεις και ακουμπάς…

Να δίνεσαι για όσο αντέχεις αλλά μην πάψεις να προσέχεις.
Να μην πάψεις να προσέχεις όχι μόνο ποιον κρατάς αλλά και ποιος σε κρατάει.
Ποιος σε «τροφοδοτεί» όταν νομίζεις πως δεν αντέχεις…

«Ζωή.»

Που οδηγούν οι δεύτερες ευκαιρίες;

Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις!
Όσο «κλισέ» κι αν ακούγεται, είναι η αλήθεια.
Σκέψου πόσες φορές είπες «τέρμα, ως εδώ. Αλλάζω πορεία» και θες για να δοκιμαστείς (;) οι άνθρωποι επιστρέφουν, οι ισορροπίες σου αλλάζουν ξανά και εσύ μπαίνεις στη διαδικασία και πάλι της επιλογής.
Μια σειρά επιλογών είναι η ζωή μας άλλωστε…
Πρέπει και πάλι να επιλέξεις, να δώσεις ή όχι μια δεύτερη ευκαιρία σε κάποιον που σε πλήγωσε ή δε σου φέρθηκε όπως περίμενες.
Είτε κλείνεις αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη, την πόρτα για μια δεύτερη ευκαιρία, είτε πνίγεσαι με τα ερωτήματα που θέτεις στον εαυτό σου: «εννοεί ό,τι λέει; αντέχω μόνος; το δέχεται ο εγωϊσμός μου; να δώσω την ευκαιρία που ζητά; και αν όντως άλλαξε; Μα οι άνθρωποι που αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία δεν τη χρειάζονται.. Όχι, όχι, καλύτερα έτσι! Μα όταν εγώ ζητούσα δεύτερη ευκαιρία και δεν μου την έδωσαν, πώς ένιωσα;»
Κι ενώ όλα δείχνουν πως θα κλείσεις την πόρτα στον άνθρωπο αυτό, αποφασίζεις να ζητήσεις την συμβουλή των φίλων σου ώστε να καταφέρεις να επιλέξεις. Φίλοι που έχουν ζήσει διαφορετικές εμπειρίες, σου δίνουν την συμβουλή που ζητάς:
είτε είναι σύμφωνοι με τα θέλω σου, είτε επιφυλακτικοί είτε αντίθετοι [αυτοί συνήθως φροντίζουν για το καλό σου, με έναν ιδιαίτερο τρόπο (!), υπενθυμίζοντάς  σου και όσα πέρασες!].
Όμως, σαν να μην ήταν όλα αυτά αρκετά, ακούς μέσα στο κεφαλάκι σου ή στις κουβέντες με τους φίλους «και ο κόσμος; τι θα πει;».
Καταλήγεις λοιπόν να μη δώσεις την ευκαιρία και δε μαθαίνεις ποτέ αν όντως άλλαξε ο άνθρωπος που σου την ζήτησε κι αν όντως εννοούσε όσα έλεγε στο διάστημα αυτό που έπρεπε να επιλέξεις!

Όλα τώρα κυλούν όπως ήθελες και είχες σχεδιάσει για τη ζωή σου ή ξεκινάει κάτι από την αρχή, με νέες βάσεις και με τη δυνατότητα να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου, έχοντας πάντα στο μυαλό σου πως:



Ο κόσμος πάντα βρίσκει κάτι να πει.
Σημασία έχει να είσαι εσύ καλά με την επιλογή σου.
Με την κάθε επιλογή σου.
Μπορεί να ακούσεις «τα πας καλά με την ανακύκλωση» ή
«κρίμα, σε λυπάμαι» αλλά να θυμάσαι πως όταν το «αύριο» είναι μια δεύτερη ευκαιρία που σου δίνει η ζωή πόση σημασία έχουν τα λόγια αυτών που μιλούν για «ανακύκλωση» & «επιστροφές»;


Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που μου έμαθε πως i) οι άνθρωποι αλλάζουν σε κάθε ηλικία. Με θέληση, προσωπική δουλειά και προσπάθεια, αλλά σε κάθε ηλικία και ii) να μην σκορπάω τον χρόνο μου
Όταν μου ζητήθηκε η δεύτερη ευκαιρία από τον άνθρωπο που με είχε πληγώσει, υποτιμήσει και δεν με είχε σεβαστεί, δεν ήξερα ούτε αν μπορούσε να δουλέψει με τον εαυτό του και να αφήσει πίσω συνήθειες τόσων ετών (κοντεύει τα δεύτερα -άντα!), ούτε αν μπορεί να λέει αλήθειες (αλήθειες κυρίως σε εκείνον)
ούτε φυσικά αν εννοούσε πως «συνειδητοποίησε πόσο ερωτευμένος είναι, ότι δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του σε 10 χρόνια με άλλη και ότι κατάλαβε το λάθος του…» Αποφάσισα όμως να πάρω το ρίσκο.
Έτσι κι αλλιώς κάθε επιλογή δεν έχει το ρίσκο της;
Ήθελα να πάψω να φοβάμαι. Να νικήσω τον φόβο που όλους μας κρατά πίσω.
Ξεκίνησα από το μηδέν (αρκετά επιφυλακτική στην αρχή μέχρι να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη) και εντελώς συνειδητά πως πρόκειται για μια ακόμη επιλογή.
Η μόνη ευκαιρία που υπήρχε ήταν για μένα!
Κατάφερα να με συγχωρήσω και να με γνωρίσω καλύτερα. Μπόρεσα στο διάστημα αυτό να αποδεχθώ καταστάσεις και να αντιμετωπίσω ανθρώπους και φόβους.
Είδα ανθρώπους που επέλεξαν να «ανακυκλωθούν» επειδή δεν αντέχουν την μοναξιά. Είδα όμως και εκείνους που έχουν αφιερώσει πολύ χρόνο μόνοι τους και πραγματικά επέλεξαν να ζήσουν με το «δεν πειράζει, καλή καρδιά» παρά με το «αν έδινα την ευκαιρία, πως θα ήταν η ζωή μου;».


Οι ευκαιρίες είναι για να δίνονται. Είτε θα αξιοποιηθούν είτε θα τις εκμεταλλευτούν. Και στις δυο περιπτώσεις κερδισμένος θα είσαι!
«Ζωή.»


Όλα είναι αερικό….

Φεύγοντας πήρα στυλό… “Στα ταξίδια μπαίνουν σε σειρά οι σκέψεις” είπα.

Όλες οι σκέψεις μου στο αερικό σήμερα. Το αερικό δεν έχει γένος. Μιλώ για τους ανθρώπους που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου, δεν πρωταγωνιστούν σε αυτή (εκτός από κάποιους οργασμούς που σου έχουν χαρίσει εν αγνοία τους!), είναι φίλοι, γνωστοί, πότε κοντά σου πότε αδιάφοροι.

Είναι αυτοί που σε έχουν γεμίσει, σου έχουν μάθει να ζεις καλύτερα, να δίνεσαι εκεί που πρέπει, να είσαι ελεύθερος. Άνθρωποι που δεν ήρθαν να μείνουν στη ζωή σου αλλά να την κάνουν πιο πλούσια.

Με το αερικό χαίρεσαι να απολαμβάνεις τις στιγμές. Εκτιμάς τον χρόνο. Τον χρόνο όχι μόνο μαζί του, αλλά γενικά με τους φίλους, τους γονείς, μόνος σου. Τον χρόνο της ζωής σου.

Αυτό τον άνθρωπο μην τον εγκλωβίσεις ποτέ. Δεν ξέρεις άλλωστε τι χρειάζεται ένα αερικό για να είναι ευτυχισμένο. Μάθε από αυτό, κάν’ το κομμάτι σου, γίνε δικό του. Δώσε ότι θες να δώσεις. Να λες ευχαριστώ που σε ξεχώρισε, σε επέλεξε, σου δόθηκε χωρίς τέλος.

Ήρθε στη ζωή σου και σου υπενθυμίζει πως για να σε επέλεξε κάτι είδε σε σένα.
Πόσο πιο ξέγνοιαστα είναι όλα βέβαια όταν λείπει. Γιατί, όταν είναι εδώ, σε κάνει να παλεύεις με τον εγωισμό σου… Για να θυμάσαι πως είναι να είσαι ελεύθερος! Σε προβληματίζει, σε εξελίσσει. Ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου, την ψυχική σου ηρεμία.

Θα δεις…

Μετά από αυτό η ζωή σου δε θα είναι ποτέ ίδια. Είναι επικίνδυνο το αερικό. Επικίνδυνο μα τόσο όμορφο, ξέγνοιαστο. Το λες έρωτα; Ίσως.. αερικό είναι ο έρωτας για τη ζωή. Δεν ξέρεις πότε και αν θα το ξαναδείς, πόσο θα κρατήσει αυτή η συνάντηση, αλλά μετά από κάθε συνάντηση, γνωρίζοντας πως ο χρόνος δε γυρνά πίσω, σου αφήνει κάτι ξεχωριστό. Μια αγκαλιά στον αέρα, ένα χάδι, μια κουβέντα, ένα βλέμμα, ένα φιλί. Και αναρωτιέσαι είσαι εσύ το ανοιχτό βιβλίο ή εκείνο που βλέπει στην ψυχή σου τόσο καλά;

Αγνά συναισθήματα που όταν χωρίζετε σου αφήνουν ένα πλατύ χαμόγελο και μια βαθιά μελαγχολία. Κι εσύ έχεις όλες αυτές τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα να τα κάνεις εφόδια για μια (καλύτερη) ζωή.

Ενέργεια είναι το αερικό. Ενέργεια που αναρωτιέσαι αν εισπράττει και εκείνο. Σκέφτεσαι αν έχει ξεχωρίσει στιγμές από σένα και μετά λες «όταν θυμάται τι φοράς, πως σε γνώρισε, τι σκέφτεται και νιώθει; Τι παίρνει από σένα;»
Δεν μένεις όμως σε αυτά.

Για όποιο λόγο κι αν βρέθηκε στο δρόμο σου εύχεσαι το δούναι και λαβείν να είναι αμοιβαίο. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να του δίνεις θετικά συναισθήματα, την ίδια ενέργεια και αγάπη για ζωή. Να το γεμίζεις, να το γαληνεύεις. Να γελάτε, να γλεντάτε, να απολαμβάνετε.
Μήπως είσαι αερικό και συ για κάποιον;

Κοιτώντας το παράθυρο του τραίνου βλέπω την ομορφιά της φύσης, γελώ με αναμνήσεις, νιώθω ευγνώμων και χαμογελώ γιατί αυτή είναι η ομορφιά της ζωής. Την ήξερα. Όλοι γνωρίζουμε, απλά ξεχνάμε.

«Ζωή.»