«Τα κατά Αιγαίον πάθη», Κώστας Αρκουδέας

«Τα κορίτσια, ο Μπαλής, ο Ασπρογένης, ο Κάκος, ο αλκοολικός Φραγκίσκος και όλοι οι άλλοι αποτελούσαν με την πολυτάραχη ζωή τους το ρηξικέλευθο κομμάτι μιας κοινωνίας που αγωνιζόταν να ξεκολλήσει από το βυθό. […] Αντί να λιποψυχούν, όμως, έπαιρναν θάρρος από το θάρρος τους. […] Για τους ίδιους, οι αμέσως προηγούμενες γενιές ήταν μισητές, υπεύθυνες για τα κακά που μάστιζαν τον πλανήτη, και δεν έχαναν ευκαιρία να τις κατακρίνουν. Η παλαιότερη γενιά ήταν η γενιά των πολέμων, γηραλέα και απεχθής, καθώς την είχαν συνδυάσει με σκουριασμένα μυαλά και ασπρόμαυρα αφιερώματα για το Ολοκαύτωμα. Η επόμενη γενιά ήταν εκείνη της διαμαρτυρίας. Είχε ξεκινήσει ελπιδοφόρα με τους μπίτνικ και τα «Παιδιά των Λουλουδιών», αλλά δεν είχε βρει τη δύναμη να γκρεμίσει τις δομές της άρρωστης κοινωνίας. Τα σημάδια της απογοήτευσης μεταδόθηκαν στην επόμενη γενιά, εκείνη της μοναξιάς, που έζησε στην περίοδο των μετασεισμικών δονήσεων ενός οικοδομήματος που δεν έπεσε. Το γεγονός αυτό την έκανε να νιώθει ξεγυμνωμένη, χωρίς μύθο. Καθένας κλεινόταν στον εαυτό του και οχυρωμένος πίσω από μονωτικά υλικά προσπαθούσε όχι να ζήσει, αλλά να επιβιώσει. Τα παιδιά της νέας γενιάς είχαν κληρονομήσει από εκείνους την καχυποψία, την υπονόμευση της ερωτικής σχέσης, της φιλίας, ακόμα και της απλής γνωριμίας.»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *