Μαμά, συγγνώμη.

08 Ιουλίου 2015, 15:40.
Αυτή την ώρα σημείωσε η Τροχαία.
Λίγη ώρα μετά, μέσα από ένα ασθενοφόρο, σου τηλεφώνησε ο μπαμπάς για να σου πει: «Μωρό μου, είχαμε ένα ατύχημα! […] Όχι δεν σου κάνω πλάκα!»

Δεν έχω εικόνα όμως τι ώρα ήταν όταν σε άκουσα να εκλιπαρείς τους γιατρούς για να σε αφήσουν να με δεις. Ούτε ξέρω πόσο χρειάστηκε να περιμένεις ώστε να στο επιτρέψουν!
Δε θέλω να ακούσω ξανά αυτό τον τόνο στη φωνή σου μαμά.
Μη φοβάσαι!
Δεν πίστευα ότι ήσουν εσύ αυτή που άκουγα!

Πολύ η αναμονή.
Δεν σου κρύβω πως φοβήθηκα πολύ όταν δεν σε άφηναν να μπεις.
Μα περισσότερο όταν σε είδα…
Πολύ φοβισμένα ήταν τα μεγάλα σου μάτια μαμά και έτρεμε το χέρι σου καθώς με χάιδευες κοντά στα ράμματα.
Θυμάμαι το φιλί που μου έδωσες στο μέτωπο όταν σε τράβηξαν για να βγεις έξω.
Σχεδόν δεν το ένιωσα.
Τόσο πολύ φοβόσουν μανούλα μου μην με πονέσεις;

Συγγνώμη που με είδες έτσι.
Συγγνώμη για όσα ένιωσες, δεν το ήθελα!
Μην ξανακλάψεις όμως μαμά, όλα περνάνε!
Και για μένα περάσανε και θα έρθουν πολλές ευτυχισμένες μέρες!
Για όλους μας!
«Πολλές ευθύνες, βάσανα μα αμέτρητες χαρές είναι τα παιδιά» είχες πει, πολλά χρόνια πριν, στη γυναίκα που προσπαθούσε να σε πείσει -ενώ εσύ είχες παιδιά-  για την συνειδητή της επιλογή πως είναι καλύτερα χωρίς αυτά.
Και ξέρω πως η πορεία μας και η οικογένεια μας έχει «αποζημιώσει» τον πόνο, το φόβο και το άγχος που ένιωσες,  μα συγγνώμη μαμά.

«Ζωή.»

Δε βαριέσαι…

«Δε βαριέσαι» είναι η φράση που ακολουθεί τις σκέψεις μου αυτό τον καιρό…
Επειδή -δυστυχώς- πάντα παίρνω τη ζωή στα σοβαρά, παρ’ όλο που μου έδειξε πως πρέπει να εστιάζω στους ανθρώπους μου και ό,τι με γεμίζει!

Δε βαριέσαι λοιπόν,
για όλες τις καταστάσεις που δεν ωφελούν, που δε με πηγαίνουν παραπέρα.
Για την ενέργεια που σπατάλησα σε πρόσωπα, μιας και ακόμα να μάθω πως οι άνθρωποι δε φέρονται όπως τους φέρεσαι εσύ. Δεν απαντούν στην αγάπη με αγάπη (αν και εγώ θα απαντούσα με περισσότερη αγάπη).
Για τις σκληρές αλήθειες που δεν άντεξες και δεν ειπώθηκαν.
Για την επιφάνεια στην οποία βολεύτηκες!

Δε βαριέσαι & δεν πειράζει….
Γιατί με κάθε «χτύπημα» μαθαίνεις!
Μαθαίνεις να απομακρύνεσαι από τοξικούς ανθρώπους.
Μαθαίνεις να τους δίνεις ακριβώς την σημασία και την αξία που τους αρμόζει.
Μαθαίνεις να μην σπαταλάς ενέργεια και ζωή.
Μαθαίνεις να μην σε ξοδεύεις μα κυρίως μαθαίνεις πως με κάθε «δε βαριέσαι» που ειπώθηκε ξαναμπαίνεις στο δρόμο που εσύ έχεις ορίσει σωστό για τη ζωή σου.
Στο δρόμο που σε πηγαίνει παραπέρα, πιο κοντά σε ό,τι αγαπάς και σε κάνει να χαμογελάς.

«Ζωή.»

Συνήθειες, εθισμοί και ψέματα

https://www.youtube.com/watch?v=i9CaomyP0SQ
Ξεκινάω να γράφω και κάνω μια παύση για να βάλω το τραγούδι του Πασχαλίδη να παίζει μιας και οι κακές συνήθειες δυο φίλων ήταν η αφορμή για να πιάσω το μολύβι.
Ο φίλος μου ο Δ. συνηθίζει να φλερτάρει στο διαδίκτυο ενώ ο φίλος μου ο Β. έχει εμμονή με τα τυχερά παιχνίδια.
Δε γνωρίζονται μεταξύ τους μα έχουν τρία (3) κοινά:
α) και οι δυο είναι εθισμένοι με αυτό που κάνουν,
β) και οι δυο κρύβουν από την σχέση τους την συνήθειά/εθισμό τους και
γ) οι κοπέλες και των δύο δε δέχονται τα ψέματα που λένε για να κρύψουν τις συνήθειες αυτές.
Τώρα θα αναρωτιέσαι βέβαια πως το ξέρουν οι κοπέλες τους εφόσον σου λέω πως εκείνοι το κρύβουν. Λογικό! Το ξέρουν επειδή η αλήθεια, αργά ή γρήγορα, πάντα βγαίνει στο φως και αν είσαι περισσότερο θρήσκος από εμένα θα σου πω πως ο Θεός αγαπά τον κλέφτη αλλά αγαπά και τον νοικοκύρη!

Ας ξεκινήσουμε όμως από το ψέμα.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, όλοι λέμε ψέματα όταν φοβόμαστε είτε τον συνομιλητή μας είτε αυτό που πρόκειται να γίνει (σχετικά με την κουβέντα στην οποία ειπώθηκε το ψέμα).
Οι δυο μου φίλοι φοβούνται μη χάσουν τις κοπέλες τους μα είναι τόσο κουτοί για να καταλάβουν πως θα τις χάσουν για τα ψέματα και όχι την συνήθεια αυτή καθ΄αυτή!
Βέβαια στην μία περίπτωση (αυτή του φλερτ) ειπώθηκε το εξής:
«Αν και εγώ ήμουν στη θέση του, θα την φλόμωνα στο ψέμα, εφόσον δεν της αρέσει ό,τι κάνω».
Σοβαρά τώρα; Ωραία λύση!!
Προσωπικά, εφόσον είσαι σε σχέση δε θα έπρεπε να κάνεις ό,τι κάνεις.
Αλλά ας μιλήσουμε και για τις συνήθειες.
Όλες οι συνήθειες ακολουθούν το ίδιο νευρολογικό κύκλο:
Σήμα – Ρουτίνα – Ανταμοιβή.
Οι κοπέλες και των δύο, εφόσον έχουν γίνει άπειρες κουβέντες για τις συνήθειες αυτές και έχουν δοθεί αρκετές ευκαιρίες για να τις αλλάξουν, σε ένα πράγμα στέκονται: Ποιο το όφελος τους;
Ποιο το όφελος αυτών των εθισμών όταν αντιλαμβάνονται πως διαλύεται η σχέση τους;
Προφανώς για να συνεχίζουν τις συνήθειες αυτές, αντιλαμβάνονται την ανταμοιβή της συνήθειας ως θετική και έτσι επαναλαμβάνεται η ρουτίνα.
Αν το καλοσκεφτούμε όμως, όλη η μέχρι τώρα ζωή μας, αποτέλεσμα των συνηθειών μας είναι (φίλοι, σχέσεις, δουλειά, μόρφωση κλπ).
Υπάρχουν τρόποι είτε να καταργήσουμε μια συνήθεια είτε να την αναπτύξουμε.
Σε καμιά περίπτωση το ψέμα δεν είναι λύση.
Ξεβολέψου.
Παρατήρησε τον εαυτό σου.
Αν σε παρατηρήσεις, εύκολα θα καταλάβεις ποιο είναι το ερέθισμα για την κακή σου συνήθεια μιας και θα αναρωτηθείς «τι υποκινεί την ανάγκη μου αυτή; τι σκεφτόμουν τότε; τι ένιωθα την στιγμή που μου ήρθε να το κάνω;»
Δυστυχώς οι κοπέλες των φίλων μου έχουν δουλέψει πολύ με τον εαυτό τους.
Τον παρατηρούν χρόνια για αυτό και είναι επιλεκτικές και αυστηρές (πρώτα απ’ όλα με τις ίδιες).
Ξέρουν τι θέλουν και κυρίως τι δε θέλουν!
Πιστεύουν στην αληθινή αγάπη και θεωρούν πως το να επιμένουν σε αυτή είναι μαγκιά, αντί να βολεύονται στο ότι περνούν καλά.
Ναι, δεν περνούν άσχημα στις σχέσεις τους, μα δεν δέχονται το ότι ο φίλος τους δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μια τέτοια συνήθεια.
Η ρουτίνα αυτή και το ψέμα τους προκαλεί ανασφάλεια και αυτές θέλουν ο άνθρωπος που είναι δίπλα τους να είναι περήφανος που τις έχει και ειλικρινής.
Τώρα αν τους τρομάζει το ενδεχόμενο πως είναι δίπλα τους τέτοιες γυναίκες και νιώθουν πως πιέζονται από την προσωπικότητα τους τότε λυπάμαι, μα δε θα αργήσουν να καταλάβουν πως «sorry τέτοιους άνδρες ούτε αυτές τους θέλουν».

«Ζωή.»

 

Να χαρώ κάτι «άνδρες» βρε…

 Άνδρας ή άντρας: ο ενήλικος άνθρωπος αρσενικού φύλλου.
Πολλές φορές χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη και στα νεαρά αγόρια για να τονίσουν τις καλές τους ιδιότητες πχ.»δε φοβήθηκε καθόλου στον γιατρό, είναι άνδρας πια!».
Άνδρας επίσης είναι και η ιδιότητα του συζύγου…

Η ρίζα της λέξης από το «ανήρ».
Ναρ στην αρχαία ινδική σήμαινε άνδρας και δήλωνε δύναμη, ισχύ, κάτι που το επιτακτικό «α-» στην αρχή τόνιζε. Καταλήγουμε λοιπόν πως άνδρας είναι ο γενναίος άνθρωπος που έχει τη δύναμη να υποστηρίξει τις επιλογές του.
Και σήμερα με την συμπεριφορά κάποιων «ανδρών» αναρωτιέσαι: Όντως;

Δεν τους βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι και ευτυχώς υπάρχουν πολλοί άνδρες με όλα τα γράμματα κεφαλαία που χωρίς αμφιβολία αξίζουν την προσοχή σου.

Οι «άνδρες» στους οποίους αναφέρομαι έχουν κάνει ύμνο το τραγούδι του Ζαμπέτα και ειδικά τον στίχο «θα ζήσω ελεύθερο πουλί και όχι κορόιδο στο κλουβί για μια μονάχα θηλυκιά να κελαηδάω». Με την μόνη διαφορά πως θέλουν και τη δικιά τους θηλυκιά και τις άλλες χωρίς όμως να μπορούν να υποστηρίξουν αυτή την επιλογή.
Όταν έρθει η ώρα δηλαδή το ελεύθερο πουλί είναι κότα!

Οι «άνδρες» αυτοί  δεν σέβονται ούτε εσένα ούτε το χρόνο, την αγάπη και την προσφορά σου και αντί για θάρρος έχουν θράσος!
Θράσος που βάζουν μπροστά λόγω του φόβου τους κάθε φορά που εσύ με διάλογο και αποδείξεις τους δίνεις την ευκαιρία να παραδεχτούν τα λάθη τους και να σταθούν στο ύψος των επιλογών τους (αντί για αυτό βέβαια σε βγάζουν τρελή, σε κατηγορούν ή σου κάνουν γλύκιες ώστε να ξεχαστείς). Επιλογές και λάθη που κατά τη γνώμη μου είναι μέρος της ζωής τους και που εφόσον έγιναν, δεν θα έπρεπε ούτε να φοβούνται ούτε να τις αρνούνται αλλά να τις δεχθούν και να τις αγαπούν όπως και τον εαυτό τους.

Ίσως βέβαια φταίει για την οπτική/άποψή μου αυτή ο πατέρας μου που με μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με ντόμπρες συμπεριφορές ανάμεσα στην οικογένεια και κυρίως με σεβασμό, διαφάνεια και αγάπη από όλους προς όλους.

Για αυτό λοιπόν δεν μπορώ να καταλάβω τέτοιες συμπεριφορές και για αυτό θέλω να πω στους «άνδρες» αυτούς:

Δεν είσαι περισσότερο άνδρας από αυτούς που κοροϊδεύεις επειδή προτιμούν το ίδιο φύλλο ερωτικά. 
Αυτές τις στιγμές που όλα γύρω σου φωνάζουν πως πρέπει να κάνεις το άλμα της αλλαγής και να πεις την αλήθεια πρώτα απ’όλα στον εαυτό σου, εσύ κρύβεσαι πίσω από την οδοντογλυφίδα! Πόσο ψέμα και δειλία αντέχει ο εαυτός σου και γιατί κάποια να θέλει να είναι με έναν τέτοιον «άνδρα»;

«Ζωή.»

«Ο Κάφκα στην ακτή», Haruki Murakami

«Ίσως οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο να μην προσπαθούν να ελευθερωθούν, Κάφκα. Απλώς έτσι νομίζουν. Είναι όλα μια ψευδαίσθηση. Αν ελευθέρωναν τους ανθρώπους, οι περισσότεροι θα ήταν σαν χαμένοι. Μην το ξεχνάς. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι προτιμούν να μην είναι ελεύθεροι.»

Συναυλίες

Ήμουν λίγο μικρότερη από 18 όταν άφησα το πατρικό μου για σπουδές και από τότε έχω συνδεδεμένη την έναρξη του καλοκαιριού με τις συναυλίες παρά με το πρώτο μπάνιο ή και παγωτό (όπως γινόταν παλιότερα)!
Δεν είμαι από τις φανατικές που παρακολουθούν ό,τι συμβαίνει στην πόλη.
Αλλά δεν έχει περάσει ούτε ένα καλοκαίρι από τότε χωρίς να παρακολουθήσω – έστω – μία συναυλία.
Ακόμη κι αν αυτή γίνεται τον Μάιο ή τον Σεπτέμβριο είναι για μένα «καλοκαίρι»!
Αγαπώ (ναι, «αγαπώ», πολύ προσεχτικά έγινε η επιλογή του) την ελευθερία που νιώθεις καθ’ όλη τη διάρκεια των συναυλιών και αυτό το συναίσθημα που προκαλείται από την ανακοίνωση μιας συναυλίας έως και την επόμενη ημέρα αυτής!
Ίσως με εξιτάρει και το να βλέπω ανθρώπους διαφόρων ηλικιών να παθιάζονται, να απολαμβάνουν, να μοιράζονται με εμάς τους «ξένους» τα συναισθήματά τους!
Συναισθήματα που όλοι μας έχουμε βιώσει και εκτονώνουμε σε τραγούδια που ακούγαμε μόνοι, κλεισμένοι στο σπίτι ή σε ένα νησί με φίλους γεμάτοι ενέργεια τα ξημερώματα…
Ίσως πάλι το ότι εγώ, σαν Ζωή, σε κάθε συναυλία «κουβαλώ» και στιγμές περασμένες, αναμνήσεις με σχέσεις ανθρώπων που δεν άντεξαν στο χρόνο…

Τα εισιτήρια για την συγκεκριμένη συναυλία ήταν δώρο από κάποιον άνθρωπο που 2 χρόνια «κουβαλώ» μαζί μου σε κάθε συναυλία που πηγαίνω.
Πότε περισσότερο, πότε λιγότερο, δεν έλειψε σε καμία!
Έναν άνθρωπο που αγαπώ πάρα πολύ.
Και σε αυτήν ήταν επιτέλους εδώ όταν του σιγοτραγουδούσα καθώς τον αγκάλιαζα «All I ever wanted & needed is here, in my arms» όπως επίσης και όταν έβλεπε στα μάτια μου αυτή την σπίθα και την αλήθεια πως «I’m only here to bring you free love«.

» And I thank you for bringing me here….
   For showing me home
   For singing these tears…
   Finally I’ve found that I belong here.»

«Ζωή.»

«Υπάρχουν και καλύτερα»

 
Φριχτέ* μου άνθρωπε, πιστεύεις πως με το να μας υπενθυμίζεις συνεχώς πως υπάρχουν και χειρότερα, θα πετύχεις τον σκοπό σου;
Όχι!
Όσο φοβισμένοι κι αν νιώθουμε, επιλέγουμε να προσπαθούμε για το καλύτερο των γύρω μας και το δικό μας.
Το να λες συνεχώς «Τι καλά που είμαστε, δεν βλέπεις τι γίνεται στη χώρα;» και «Υπάρχουν και χειρότερα» σε κάνει τουλάχιστον παθητικό προς τη ζωή.
Εκτός από εγωκεντρικό και έναν εξίσου φοβισμένο άνθρωπο…
Προφανώς και βλέπουμε, όχι μόνο όσα ισχυρίζεσαι, μα και ανθρώπους σε παγκάκια, άρρωστα αδέσποτα, οικογένειες να διαλύονται λόγω κρίσης και άλλα πολλά τα οποία δεν ανήκουν στα «χειρότερα» σου!

*Το ότι όμως δεν τόλμησες εσύ να φύγεις όταν μπορούσες ή να αφήσεις τους ανθρώπους με τους οποίους έγινες ίδιος πια (κάτι που με στενοχωρεί αρκετές φορές όταν το σκέφτομαι) δεν είναι λόγος να συμπεριφέρεσαι έτσι.
Αντίθετα, λόγω αυτού θα έπρεπε να ενθαρρύνεις όσους ονειρεύονται ακόμα, κι ας παλεύουν συνεχώς με το μέσα τους και τα θηρία της ανθρώπινης ζούγκλας.
Θα έπρεπε να τους εμπνέεις και να τους βοηθάς στο έργό τους.

Έτσι, παρόλο που δεν κατάφερες άμεσα εσύ να γίνει ο κόσμος λίγο καλύτερος, θα ήσουν μέρος της δικής μας επιτυχίας ή έστω της προσπάθειας για αυτό το καλύτερο που υπάρχει εκεί έξω.

Υ.Γ. Αν ποτέ διαβάσεις το άρθρο αυτό, καλέ μου Θ., άρχισε την αλλαγή σου με το «υπάρχουν και καλύτερα» Δεν σημαίνει πως το καλύτερα φαντάζει εύκολο και ρόδινο, μα είναι τουλάχιστον ελπιδοφόρο.

«Ζωή.»

 

Οφειλές δίχως ενοχές

Κυριακή ή μήπως όχι;
Και εσύ:
Ξενυχτισμένη; Κουρασμένη; Ξεκούραστη; Με όρεξη ή χωρίς;

Όπως κι αν νιώθεις οφείλεις στον εαυτό σου.
Οφείλεις να του αφιερώσεις λίγο χρόνο.
Να κάνεις πράγματα που του έχεις στερήσει…

Μα αν δεν το κάνεις εσύ, ποιος θα το κάνει για σένα;
Οφείλεις λοιπόν να σε περιποιηθείς χωρίς ενοχές.

Μείνε στο κρεβάτι όση ώρα θες ή γύρισε όλη την πόλη.
Μην απαντήσεις ούτε σε ένα τηλεφωνήμα αν έχεις τις κλειστές σου.
Πήγαινε γυμναστήριο ή ακύρωσε το μάθημα.
Διάβασε ένα βιβλίο.
Κάνε καλό σεξ με πολύ με πάθος.
Κάπνισε και ένα τσιγάρο αν σε ευχαριστεί.
Βάλε δυνατά μουσική και χόρεψε από δωμάτιο σε δωμάτιο ή γέμισε ένα ποτήρι κρασί και αφέσου στο τραγούδι που ίσα – ίσα θα ακούγεται από την αγαπημένη σου playlist.
Περιποιήσου το σώμα σου, το πρόσωπό σου…
Άφησε και λίγο παραπάνω το νερό να τρέχει όση ώρα κάνεις ντουζ.
Και φάε κάτι: λιπαρά, τηγανιτά, γλυκά…
Δεν χάθηκε ο κόσμος για μια μέρα!

Μην σκεφτείς αν είναι πρέπον ή όχι.

Αυτή τη μέρα δεν υπάρχουν λάθη και σωστά.
Δεν υπάρχουν ούτε δικαιολογίες!

Μπορείς να ξοδέψεις και κάτι παραπάνω…
Είτε γιατί θες να σε περιποιηθεί κάποιος άλλος (βλ. χτένισμα, νύχια, μασάζ κλπ)
είτε γιατί θέλησες κάτι (βλ. ρούχα, παπούτσια, αξεσουάρ).
Μα φυσικά υπάρχει και το φαγητό και τα γλυκά (παραγγελίες στο σπίτι ή έξω σε συνδυασμό με ποτά μετά)
Δεν πειράζει. Τι κι αν δεν περισσεύουν τα λεφτά;
Δουλεύεις σκληρά και πιθανώς δεν αμείβεσαι όπως θα έπρεπε.
Τίποτα από όσα κάνεις στη ζωή σου δεν σου χαρίστηκε και μόνο σε έναν χρωστάς.
Πήγαινε λοιπόν μπροστά στον καθρέφτη και άκουσε τις οφειλές σου….

«Ζωή.»

 

Μουστοκούλουρα

Άνοιξη, Κυριακή μεσημέρι…

Μετά τη βόλτα μας δίπλα στη θάλασσα και μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό, θέλαμε κάτι να σταματήσει κάπως την πείνα μας.

Μου φέρνεις μουστοκούλουρα.
Πρώτη φορά μου προκαλούν τόσες αναμνήσεις!

Πριν 20+ χρόνια στο πατρικό του πατέρα μου, η γιαγιά είχε πάντα μουστοκούλουρα.
Με συγχωρείτε, όχι πάντα!
Είχε μουστοκούλουρα μέχρι να αντιληφθώ την ύπαρξή τους!
Όχι βέβαια πως αν τα έτρωγα όλα (ναι μπορούσα να φάω όλο το κουτί κάποτε!) δεν μου φώναζε (προσπαθούσε τουλάχιστον να φανεί αυστηρή ενώ έστελνε τον παππού να αγοράσει πιο πολλά!!!).
Και έτσι κυλούσαν οι μέρες των διακοπών στο πατρικό του μπαμπά.
Με ένα μουστοκούλουρο στο χέρι κάθε φορά που περνούσα από την κουζίνα
(για γάλα, για νερό, για να ρωτήσουμε τι φαί μας ετοιμάζει, για παιχνίδι κ.ο.κ.).
Και εννοείται πως αν ήθελα απλά να φάω μουστοκούλουρο, σκαρφιζόμουν δικαιολογίες για να πάω..
Μέχρι και πως έχασα τον δρόμο για την αυλή της είχα πει μια φορά!!!

Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως η γιαγιά δεν έτρωγε τα μουστοκούλουρα.
Της άρεσαν αλλά τα αγόραζε μόνο και μόνο για τα εγγόνια της!
Στερήθηκε πολλά στη ζωή της (αν και ήταν λιχούδω όπως εγώ) γιατί πίστευε πολύ στο Θεό και προσπαθούσε πολύ για μια θέση στον Παράδεισο.

Εύχομαι, αν υπάρχει Παράδεισος, να έχει πολλά μουστοκούλουρα για να θυμάσαι το «τερατάκι» που τα κατέβαζε σχεδόν αμάσητα!

Αθήνα, άνοιξη 2017 λοιπόν, και τρώγοντας το τελευταίο μουστοκούλουρο αναρωτιέμαι: η απουσία σου 3 μήνες τώρα ή το ότι μετά από πολλά χρόνια  έφαγα μουστοκούλουρα, ήταν η αφορμή για αυτές τις αναμνήσεις;!

«Ζωή.»

Σιωπή, φωνές και δάκρυα

Μια δουλειά των πέντε λεπτών έγινε σε δέκα λόγω των νεύρων (αναμενόμενο!).
Ακολούθησε μια σειρά από κινήσεις όλο ένταση…
«Ώρες – ώρες είσαι εντελώς στα αρχίδια σου!»
Σιωπή.
«Θες να μου πεις που οφείλεται αυτό το ξέσπασμα;»
Δάκρυα.
«Γι’ αυτό δεν συζητάω μαζί σου. Γιατί με το παραμικρό κλαις.»
«Γι’ αυτό δεν συζητάω μαζί σου. Γιατί με το παραμικρό φωνάζεις.»

Φωνές.

Είναι άβολο να βλέπεις έναν άνθρωπο να κλαίει σε κάθε κουβέντα.
Και εκνευριστικό. Μιλάω εκ πείρας!
Χαίρομαι βέβαια που έχω γνωρίσει τουλάχιστον 2 ανθρώπους που τους συμβαίνει το ίδιο.
Και όλοι μας λέμε, εφόσον μπορούμε να συζητήσουμε, να μην παίρνει κανείς τοις μετρητοίς την αντίδραση αυτή καθώς δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.
Δεν κλαίμε γιατί θέλουμε να χειριστούμε τον άλλον αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.
Εσύ όμως που φωνάζεις τι φοβάσαι;
Μην αποδειχθεί κάποια ατέλεια σου;
Μην φέρεις κάποιο μερίδιο ευθύνης ή μήπως θες να επιβληθείς με τις φωνές σου;
Σίγουρα είναι πολύ εύκολο με φωνές να κάνεις τον άλλον να σωπάσει παρά να μπεις στη θέση του. Σίγουρα με φωνές δε γίνεται κανείς καλύτερος.

Σκέψεις.

Εάν δεν μιλάμε, γιατί είμαστε μαζί;
Εάν δεν κάνουμε τα πάντα για να είμαστε μαζί και για να γνωρίσουμε ουσιαστικά ο ένας τον άλλον, τότε τι κάνουμε;
Εάν δεν λέμε τι μας ενοχλεί, πως θα το διορθώσουμε;
Εάν ένας άνθρωπος δεν σε πάει παραπέρα τότε τι νόημα έχει η ζωή μας;
Ναι, να κάνουμε υποχωρήσεις ο ένας για τον άλλον.
Αλλά αν κάνουμε υποχωρήσεις σε συμπεριφορές που μας ενοχλούν, χωρίς να γνωρίζει ο άλλος την υποχώρηση αυτή, τότε αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσουμε, και θα απορούμε γιατί δεν τα καταφέραμε.

Δάκρυα που έγιναν λέξεις.

Κλαίω και σιωπώ λοιπόν τις στιγμές που θα έπρεπε να φωνάζω.
Να φωνάζω για κάθε συμπεριφορά που με προσβάλλει, που με πνίγει και με αδικεί.
Κλαίω γιατί έχω αφήσει τις κουβέντες να γίνονται μέσα μου βουνό.
Κλαίω γιατί με πνίγει η σιωπή.
Κλαίω γιατί ονειρεύτηκα πολύ….

«Και κάποτε ονειρεύομαι να κλάψω τόσο πολύ, που όλα τα μυστικά ν’ αποκαλυφθούνε.» Τ. Λειβαδίτης

«Ζωή.»