Θυμάσαι την Συρία χωρίς θάνατο;

«Two planes drop bombs on the people. The children are crying, and the father has lost his hands.» Drawing by Syrian girl.

Όσες φορές κι αν προσπάθησα να γράψω για την Συρία δεν τα κατάφερα. Μόνο μουτζούρες και δάκρυα σε χαρτιά. Πώς να γράψω πως αποτύχαμε;
Συγγνώμη, μα έτσι νιώθω.
Αν σκεφτείς με πόση ευκολία πεθαίνουν οι άνθρωποι ή – σωστότερα – με πόση ευκολία σκοτώνονται και βασανίζονται, δεν μπορείς να γράψεις πολλά.
Άλλωστε όλα έχουν γραφτεί για τις φονικές επιθέσεις στη Συρία, έχουν απονεμηθεί ευθύνες και ο θάνατος συνεχίζεται.
Αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα να κάνω, εκτός από το να μην συνηθίσω πως το συμφέρον είναι πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Φοβάμαι πως κάποια στιγμή θα συνηθίσουμε στην εικόνα των νεκρών παιδιών στη θάλασσα, των παιδιών που κοιμούνται ανάμεσα στους τάφους των γονιών τους, που μαζεύουν τα κομμάτια από το σώμα των αδερφών τους ή που αφήνουν την κομμένη τους ανάσα μπροστά στις οθόνες μας.
Με τρομάζει η ιδέα πως μπορεί να συνηθίσει κάποιος τέτοιες εικόνες. Κάθε μέρα μας «σερβίρονται» θα μπορούσες να πεις με το έτσι θέλω. Συγγνώμη αλλά δεν ξέρω αν θέλω. Φοβάμαι μην καταφέρουν να μην με αγγίζει, να μην με θυμώνει και να μην πονάει ό,τι συμβαίνει στην Συρία.
Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ προσπαθώ να μην συνηθίσω. Ίσως για αυτό να γράφω σήμερα.
Ίσως να μην είναι αιτία μια ερώτηση που θα ήθελα να κάνω στην μικρή (και το κάθε παιδί) που εκφράζεται με αυτή την ζωγραφιά. Αν ποτέ είχα την ευκαιρία να συναντήσω αυτή τη μικρή θα ήθελα να μου πει αν έχει μνήμες από την ζωντανή Συρία. Να μου περιγράψει τη ζωή εκεί. Να μου μιλήσει για την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων και για τα όνειρα που είχαν.
Όνειρα που «μύριζαν» ζωή.
Ίσως η μικρή να είχε τις ίδιες εικόνες με εμάς, να μη γνώριζε πως κάποτε υπήρχε ζωή εκεί και να μου έλεγε πως το μόνο όνειρό της είναι να αναπνέει, να μην τους ρίξουν ξανά χημικά και να μπορέσει μια μέρα -αν ζήσει- να σβήσει τέτοιες εικόνες από την μνήμη της. Ίσως η ζωή να νικήσει σε κάποια άλλη Συρία.
Δυστυχώς όμως δεν αντέχω. Δεν αντέχω επειδή ξέρω πως κάθε μου πράξη βοήθειας μέχρι τώρα είναι μια τρύπα στο νερό. Και στο Αγαθονήσι βρεθήκαμε και στα hotspots της Αθήνας. Και οικονομική ενίσχυση και ρούχα στείλαμε και εγώ συνεχίζω να νιώθω πως δεν μπορώ να βοηθήσω από την στιγμή που οι υπερδυνάμεις δεν το κάνουν. Αναρωτιέμαι μερικές φορές μήπως πρέπει να εστιάσουμε σε αυτές και όχι στους πρόσφυγες που φτάνουν στις χώρες μας.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ θα συνεχίσω να προσπαθώ με όσα μέσα διαθέτω για να σώσω το είδος μας. Όχι τη Συρία.

Συρία συγγνώμη, μα αποτύχαμε.
Αποτύχαμε επειδή κατάφεραν να μας αποχαυνώσουν.
Γιατί όταν ακούς τους ανθρώπους να σε ρωτάνε, χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον, αν διάβασες τι συνέβη χθες στην Συρία με έναν τόνο ενοχλητικό επειδή ρωτούν μόνο και μόνο  γιατί ξέρουν (χωρίς να καταλαβαίνουν) πως εσένα σε αγγίζει, όταν προτιμούν να μην μιλούν για την Συρία -και την κάθε Συρία- γιατί τους στενοχωρεί, πώς αλλιώς να το εξηγήσεις;

«Συρία συγγνώμη μα δε μου ζητήσανε ούτε μια φορά τη γνώμη….»*

«Ζωή.»

* https://www.youtube.com/watch?v=yr-ZSWGQ06I

 

 

 

Ημέρα Μνήμης

«Κάθε φορά που ένας άνθρωπος πέθαινε στα λάγκερ, κάθε φορά που ένας άνθρωπος γινόταν σκόνη στη Χιροσίμα, κάθε φορά που ένας άνθρωπος λιμοκτονεί στη λεηλατημένη Αφρική, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πνίγεται στη Μεσόγειο, ο Άνθρωπος χάνει ένα κομμάτι απ’ την ψυχή του και ~μέρα με τη μέρα, θάνατο με τον θάνατο, πτώμα με το πτώμα~, απομένει ένα άδειο κουφάρι, ένας νεκρός που περπατάει.»  είπε ένας εγγονός της Πηνελόπη Δ. καθώς αναρωτιόταν τι τον συνδέει με το Άουσβιτς.
Με τον ίδιο τρόπο ταυτίζομαι κι εγώ. Ίσως αυτό συνδέει κι εμένα.
Σαν σήμερα το 1945, ο σοβιετικός Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άουσβιτς – Μπίρκεναου στην Πολωνία. Η ημερομηνία αυτή (27 Ιανουαρίου) ορίστηκε από τον ΟΗΕ ως «Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος» κατά την οποία πρέπει να επιβεβαιώνουμε τη δέσμευσή μας απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είχε υπογραμμίσει ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Μπαν Κι Μουν.

Κάθε χρόνο υπάρχουν, γιορτάζονται, πραγματοποιούνται ημερίδες και εκδηλώσεις για τις Ημέρες αυτές. Εγώ για την ημέρα αυτή επέλεξα να μοιραστώ μαζί σας αποσπάσματα από ένα βιβλίο που διδάσκεται στα σχολεία της Ιταλίας, το βιβλίο του Πρίμο Λέβι «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» (Εκδόσεις «Άγρα»).


«Στη Γερμανία του Χίτλερ ήταν διαδεδομένος ένας ιδιαίτερος τρόπος συμπεριφοράς: Αυτός που ήξερε δεν μιλούσε, αυτός που δεν ήξερε δεν ρωτούσε, σε όποιον γίνονταν ερωτήσεις, δεν απαντούσε. Κατ΄αυτόν τον τρόπο ο μέσος Γερμανός πολίτης κατοχύρωνε και υπεράσπιζε την άγνοιά του, η οποία δικαιολογούσε ικανοποιητικά την υποστήριξή του στον φασισμό».


Το βιβλίο αυτό  – «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος»  («Se questo e un Uomo») – γράφτηκε ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση του Primo Levi, ο οποίος χωρίς συναισθηματισμούς καταθέτει με στωικό τρόπο τα γεγονότα από τον εγκλεισμό του στο Άουσβιτς.


«Παντού στον κόσμο αν γίνει αρχή της παραβίασης των θεμελιωδών ελευθεριών του ανθρώπου και της ισότητας, θα οδηγηθούμε στα στρατόπεδα, είναι δύσκολο να σταματήσεις έτσι και μπεις σ’αυτόν τον δρόμο.»


Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης λοιπόν, και εγώ κρατώ πως το κακό υπάρχει παντού στον κόσμο μας. Υπάρχει μέσα σε όλους, στους φτωχούς, στους πλούσιους, σε αυτούς που εξουσιάζουν και σε αυτούς που υπομένουν. Υπάρχει στις ψυχές όλων. Κρύβεται σε κάθε γωνιά. Για το λόγο αυτό πρέπει να σκαλίζουμε την μνήμη όπως κάνει και ο Primo Levi στο βιβλίο του και να μιλάμε. Να μιλάμε για αυτό το κακό στα παιδιά μας. Να μιλάμε για να το ξορκίσουμε. Τέλος, πάντα πρέπει να θυμόμαστε πως το Άουσβιτς έγινε από ανθρώπους σαν εμάς. Και όπως μπορεί να διαβάσει κανείς στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου:


«Ο φασισμός ήταν ακόμα παρών, αλλά κρυμμένος μέσα στο κουκούλι του. Προετοίμαζε την αλλαγή του για να εμφανιστεί ξανά με καινούργιο πρόσωπο, μη αναγνωρίσιμο, πιο αξιοσέβαστο, προσαρμοσμένος στις καινούργιες συνθήκες ενός κόσμου ο οποίος έβγαινε από την καταστροφή που ο ίδιος ο φασισμός είχε προκαλέσει.»


«Ζωή.»

 

6 πράγματα που έμαθα από τη δουλειά που παραιτήθηκα

Εν μέσω κρίσης σπάνια ακούς κάποιον να τολμά να αφήσει τη δουλειά του για να βρει κάτι καλύτερο, ειδικά όταν οι περισσότεροι άνθρωποι στο περιβάλλον του, του λένε συνεχώς «Δε βλέπεις τι γίνεται στη χώρα; Καλά είμαστε εμείς εδώ. Τι πας να κάνεις;» Κι άλλα παρόμοια ~ενθαρρυντικά~ σχόλια!
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα σου πουν τι να κάνεις ή να μην κάνεις, θέλω όμως να σου πω 6 πράγματα που έμαθα από τη δουλειά την οποία άφησα, καθώς ήταν μεγάλο σχολείο για μένα, ελπίζοντας να σου φανούν χρήσιμα ή έστω ενδιαφέροντα.
Με σιγουριά σου λέω πως ο οργανισμός στον οποίο εργάζεσαι – ο κάθε οργανισμός – είναι ευτυχώς ή δυστυχώς μία μικρογραφία της κοινωνίας μας.
Θα συναντήσεις ανθρώπους που ταιριάζεις αλλά και ανθρώπους που ανέχεσαι. Ανθρώπους που εμπιστεύεσαι ή αντίθετα ανθρώπους που φοβάσαι καθώς δεν πιστεύεις στην απόλαυση που νιώθουν προκαλώντας κακό. Πολλούς δεν θα θέλεις ούτε να τους βλέπεις μιας και δεν παύουν να υποκρίνονται, να κουτσομπολεύουν και να θέλουν να ανέβουν ψηλά πατώντας στο δικό σου κεφάλι. Για το τέλος σου άφησα τους «χαμαιλέοντες» μιας και αλλάζουν στάση όχι ανάλογα την περίσταση που έχουν να αντιμετωπίσουν αλλά το κέρδος από τον  άνθρωπο που έχουν απέναντί τους.
Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, ο «δικός μου» οργανισμός μου έμαθε πως:

  1. Τη δύναμη που έχεις πριν βάλεις την υπογραφή σου για την έναρξη συνεργασίας με κάθε οργανισμό, δεν πρόκειται να την έχεις ποτέ ξανά! Πολλές φορές θα νιώσεις δυνατός (είτε για να δηλώσεις παραίτηση ή να αιτηθείς αύξηση, είτε για να σταθείς μπροστά σε διευθυντές ή εξοργισμένους πελάτες, σε δύσκολες καταστάσεις) αλλά ποτέ δεν θα έχεις αυτή την ουσιαστική δύναμη που είχες πριν υπογράψεις.
  2. Στην Ελλάδα της κρίσης, ο μισθός μπορεί να μην αυξηθεί και ποτέ. Κι αν τελικά καταφέρεις να πάρεις αύξηση, αυτό θα γίνει με ρυθμούς αργούς και δύσκολους. Για το λόγο αυτό να θυμάσαι την αρχική σου δύναμη, να σκεφτείς ορθά και να διεκδικήσεις ό,τι θεωρείς πως αξίζεις.
  3. Λόγια όπως «είσαι καταπληκτικός/ή στη δουλειά σου», «δεξί χέρι», «αν δεν είχα και εσένα» κλπ. είναι χειρισμοί! Σίγουρα για να τα ακούς τα αξίζεις, αλλά θα τα ακούσεις πολλές φορές με σκοπό να σε κρατήσουν «ήρεμο-υπάκουο».
  4. Η σεξουαλική παρενόχληση πρέπει να καταγγέλλεται γιατί ποτέ δεν μένει κρυφή.
    Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ντρέπεσαι ούτε να θεωρήσεις τον εαυτό σου υπεύθυνο για αυτό. Ίσα ίσα που πρέπει να μιλήσεις, να προσπεράσεις και την ιεραρχία αν χρειαστεί, ώστε να ακουστεί η αλήθεια και όχι η ιστορία που θα πλάσει ο καθένας με το πέρασμα του χρόνου.
  5. Κάτι ακόμα που συνειδητοποίησα σε αυτά τα χρόνια συνεργασίας με τους ανθρώπους αυτούς είναι πως χειρότερη από την σεξουαλική κακοποίηση είναι η ψυχολογική. Αυτή η πίεση και ο εκφοβισμός που γίνεται καθ΄όλη τη διάρκεια συνεργασίας με ανασφαλείς ή ευθυνόφοβους ανθρώπους που δεν έχουν καταλήξει αν φοβούνται περισσότερο μη φύγεις ή μην πάρεις προαγωγή, μπορεί να σου δημιουργήσει πολλά ψυχοσωματικά. Οι άνθρωποι αυτοί, ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο, ζουν μαζί με τον φόβο και για το λόγο αυτό προσπαθούν να σε «πλάσουν» όπως οι ίδιοι θέλουν.
  6. Κλείνοντας θέλω να σου πω πως όλοι οι άνθρωποι που σε δυσκολεύουν και σε ζορίζουν είναι αυτοί που σε πηγαίνουν μπροστά. Συνάντησα πολλούς ανθρώπους και οι περισσότεροι (κυρίως όσοι ήταν πάνω από εμένα ιεραρχικά) ήταν δάσκαλοι. Δάσκαλοι όχι τόσο σε θέματα δουλειάς αλλά κυρίως σε θέματα συμπεριφοράς και προς αποφυγή.

    «Αναγκάστηκα λοιπόν να διαλέξω άλλο επάγγελμα. Έτσι στη ζωή μου γνωρίστηκα με χίλιους δυο ανθρώπους σοβαρούς. Πέρασα χρόνια με μεγάλους και μάλιστα έζησα από πολύ κοντά. Ωστόσο, αυτό δεν καλυτέρεψε και πολύ τη γνώμη μου για την αφεντιά τους». (απόσπασμα από το βιβλίο «Ο Μικρός Πρίγκιπας», Antoine de Saint Exupéry)

    «Ζωή.»

    Υ.γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική.

«Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη», Fredrik Backman

«Δεν είναι λάθος να είναι ένα παιδί διαφορετικό. Η γιαγιά έλεγε πως μόνο οι διαφορετικοί άνθρωποι αλλάζουν τον κόσμο!»

«Πρέπει να πιστεύει κανείς. Για να καταλαβαίνει κανείς τα παραμύθια πρέπει να πιστεύει σε κάτι. Κι όταν έχεις ζήσει τόσο πολύ μέσα στο σκοτάδι, είναι απίστευτα δύσκολο να μη θέλεις να πιστέψεις σε παραμύθια.»

 

Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν ξέρω αν το επέλεξα ή συνέβη το αντίθετο…!
Το εξώφυλλό του ήταν αρκετό για να το ξεχωρίσω μέσα σε όλα τα βιβλία που υπήρχαν στην πτέρυγα του βιβλιοπωλείου εκείνη την περίοδο…
Ο τίτλος και η περίληψη αυτού, απλώς με έκαναν να θέλω περισσότερο να το αποκτήσω!
Είναι πραγματικά υπέροχο να μην πιστεύεις στις συμπτώσεις και να υπάρχουν τόσα σημεία που ταυτίζεσαι σε αυτό το μυθιστόρημα!
Συγκίνηση και γέλιο σε συντροφεύουν καθ’ όλη τη διάρκεια της απολαυστικής ανάγνωσης.
Η σχεδόν οκτάχρονη Έλσα κάνει τα πάντα για να αφυπνίσει εμάς τους ενήλικες, με τις ασταμάτητες ερωτήσεις και την επιμονή της!
Θέματα όπως ο φόβος, ο θάνατος, η ανατροφή ενός παιδιού, οι σχέσεις, η απώλεια, οι υποχωρήσεις, οι συμπτώσεις στη ζωή, το πως αντιμετωπίζουμε και  ζούμε την καθημερινότητά μας αλλά και οι «σούπερ δυνάμεις» που έχουμε ο καθένας ξεχωριστά εμπλέκονται με τέτοιον τρόπο στην ιστορία αυτή που στο τέλος αμφιβάλλεις αν θες περισσότερη δόση φαντασίας ή πραγματικότητας!
Το μόνο σίγουρο είναι πως η ζωή θα σου δώσει τη δεύτερη ευκαιρία σου και εσύ θα πρέπει να επιλέξεις αν θα είσαι διαφορετικός, αν θα μάθεις να ζεις με τον εαυτό σου και όχι απλώς να υπάρχεις και αν θα πιστεύεις!

«Να θυμάσαι πως όταν το σκοτάδι είναι πολύ βαθύ για να το αντέξεις, και τόσα πολλά πράγματα έχουν σπάσει με τόσους πολλούς τρόπους, ώστε να μην μπορείς να τα επιδιορθώσεις, το όνειρο είναι το όπλο σου. Ένα όνειρο τη φορά.»

«Ζωή.»

 

 

Σχεδόν 30

Σχεδόν 30 λοιπόν και η πρώτη μου σκέψη είναι η δήλωση των 15!
Είχα δηλώσει πως «στα 31 μου θα είμαι στην καλύτερη φάση της ζωής μου, μιας και θα με έχω γνωρίσει, θα έχω δει πολλά, θα έχω βρει τον άνθρωπό μου και θα είμαι σε μια δουλειά που θα μου αρέσει».
Δεύτερη σκέψη ο πατέρας, που μου έλεγε «Μην κάνεις δηλώσεις. Πόσο μάλλον δηλώσεις που δεν μπορείς να τηρήσεις».
Όμως από τα 15 έως και σήμερα δεν έχω σταματήσει να δηλώνω το ίδιο με κάθε ευκαιρία. Και αυτή η πρώτη σκέψη με γεμίζει, με κινητοποιεί και με κάνει να ανυπομονώ για εκείνη την ηλικία.  2 χρόνια γεμάτα θα περάσουν για να δούμε τι θα μας φέρει η ζωή…
Είναι και αυτά τα 29 γεμάτα χρόνια όμως που κουβαλώ…
Για αυτό τα σχεδόν αυτά 30 έχουν λίγο από 3,5 χρόνων, λίγο από 8, λίγο από 15, από 18, από 23 και από 27.
Γιατί είμαι ο χρόνος.
Κάθε ευτυχισμένη και δυσάρεστη στιγμή της ζωής μου έχει αποτυπωθεί πλέον στο πρόσωπό μου. Στιγμές που διάλεξα να θυμάμαι ή παλεύω να ξεχάσω.
Γενναιόδωρα στιγμές ευτυχισμένες επιβιώνουν μαζί μου.
Καταπληκτικά παιδικά χρόνια. Υπέροχοι γονείς. Αγαπημένη οικογένεια. Στοργικός σύντροφος. Ειλικρινείς και έμπιστοι φίλοι.Όλα είναι εδώ μαζί μου.
Σχεδόν 30 και εγώ νιώθω την ανάγκη να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ.
Στο σύμπαν, στους φίλους μου, σε όσους πέρασαν από τη ζωή μου και δεν άντεξαν, σε εκείνους που με άφησαν να φύγω και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθώ με τους ταιριαστούς μου μα κυρίως στους γονείς μου. Στους δύο αυτούς ανθρώπους που μοναδικό τους όνειρο για εμένα ήταν να είμαι καλός και χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία, να είμαι γερή και ευτυχισμένη και που το «τι θα γίνω στη ζωή μου» το άφησαν σε μένα!
Σχεδόν 30 και ζω, αναπνέω, έχω το αίσθημα του κορεσμού και της εκτίμησης των πραγμάτων, των συναισθημάτων και των καταστάσεων και θυμάμαι πως η αξία του χρόνου κρύβεται στο να μην αναλώνεσαι.

«Ζωή.»

Κουράστηκα.

«Αρκετά!», «Ως εδώ!», «Μπούχτισα!», «Δεν πάει άλλο!», «Enough!», «Δεν μπορώ και δε θέλω στην τελική!», «Κουράστηκα!», «Βαρέθηκα!» είναι μερικές από τις δηλώσεις που ακούω όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό.
Μαζί με τους ανθρώπους αυτούς που φωνάζουν και παλεύουν να ακουστούν είμαι και εγώ. Ταυτίζομαι γιατί όλο και συχνότερα κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν, δεν μας γεμίζουν και δεν μας ευχαριστούν. Καταλαβαίνουμε πως απομακρυνόμαστε από τις δικές μας σκέψεις και επιθυμίες. Είναι εξαντλητικό να βρισκόμαστε συνεχώς το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μας (συνεπώς και της ζωής μας) με ανθρώπους που μας αδειάζουν. Καταλαβαίνω, γιατί και εγώ κουράστηκα και με ενοχλεί:

  • που οι άνθρωποι δεν τολμούν να κάνουν λάθος επιλογές και δεν καταλαβαίνουν πως αυτές οδηγούν στον σωστό δρόμο.
  • που πλέον δεν παίζω και δεν γελώ τόσο συχνά όσο τα προηγούμενα χρόνια. Που δεν αξιοποιώ τον χρόνο μου όπως και με όσους μου αρέσει.
  • που όλο και περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου δεν βλέπουν την ομορφιά αλλά ψάχνουν να βρουν ψεγάδια παντού. Θέλουν λόγους για να είναι ευτυχισμένοι μα αν τους ρωτήσεις «τι θα σε έκανε ευτυχισμένο;» δεν ξέρουν τι να σου απαντήσουν!
  • που προσπαθούν να με αλλοτριώσουν, που με θεωρούν εύκολη λεία και εξιλαστήριο θύμα.
  • που συναναστρέφομαι με «ενεργειακά βαμπίρ» όπως αποκαλώ τους ανθρώπους που το «εγώ» τους είναι αχόρταγο, που δεν με ακούν όταν μιλώ αλλά μετρούν τις λέξεις μου για να βγάλουν πόρισμα και όχι να συνομιλήσουν. Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως χώνονται εκεί που δεν τους σπέρνουν (ναι και οι κουτσομπόληδες με κουράζουν) και διατυμπανίζουν ψέματα ή χρησιμοποιούν υπόγειους τρόπους και μεθόδους με σκοπό να πάρουν 2 λόγια, να εκμαιεύσουν την πολυπόθητη πληροφορία.
  • που είναι γύρω μου συμφεροντολόγοι. Οι οποίοι κρύβουν τον μίζερο και άθλιο πραγματικό εαυτό τους κάτω από μια επιφανειακή ευγένεια. Που δεν λυτρώνουν την ψυχή τους κάνοντας ένα καλό, όχι δέκα ή δύο, αλλά ένα, για το γενικό καλό, χωρίς ατομικό συμφέρον ή ανταμοιβή.
  • που βολεύονται και προσφέρουν το «λίγο» από το πολύ τους. Άνθρωποι χωρίς στόχους, όνειρα, που δεν διευρύνουν το πνεύμα και τους ορίζοντές τους αλλά ζουν με την νοοτροπία «να φανούμε και εμείς, να μας ζηλεύουν!».
  • που αδειάζουν τα προβλήματά τους πάνω μου και τροφοδοτούνται από την γκρίνια τους. Άνθρωποι που παραπονιούνται για ό,τι τους συμβαίνει αλλά δεν κάνουν τίποτα  να το αλλάξουν και προτιμούν να θέλουν ανθρώπους δυστυχισμένους γύρω τους. Τόση μιζέρια και άλλη τόση…
  • που οι ανασφαλείς ζητούν συνεχώς πληροφορίες, καθοδήγηση, οτιδήποτε χρειάζονται και περιστρέφουν την συζήτηση γύρω από τον εαυτό τους. Που θέλουν και κάνουν τα πάντα για να έχουν την προσοχή μου και αντί αυτής μου δημιουργούν ερωτήματα όπως: «Δεν σας ενοχλεί; Δεν κουράζεστε; και εν τέλει τι σας κάνει να πιστεύετε πως ο εαυτός σας είναι σημαντικότερος από τον δικό μου;»

Κι αν όλοι και όλα αυτά με κούρασαν, αυτοί που με εξαντλούν είναι οι κακεντρεχείς και οι ψεύτες. Αυτοί οι λίγοι, μα αρκετοί, που δεν κοιτάζουν στα μάτια ευθέως και δεν δέχονται με σεβασμό τον ρόλο σου αλλά αντίθετα ζητούν την εξουσία, αφηνιάζουν και προσπαθούν να σου καταστρέψουν τον ωραίο, ζηλευτό (λόγω της καλοσύνης και της αισιοδοξίας) σου εαυτό. Απομακρύνσου και μην τους αφήσεις να σου στερήσουν την ενέργεια και τη δύναμη να αντιστέκεσαι και να ονειρεύεσαι.

«Ζωή.»

«Τα κατά Αιγαίον πάθη», Κώστας Αρκουδέας

«Τα κορίτσια, ο Μπαλής, ο Ασπρογένης, ο Κάκος, ο αλκοολικός Φραγκίσκος και όλοι οι άλλοι αποτελούσαν με την πολυτάραχη ζωή τους το ρηξικέλευθο κομμάτι μιας κοινωνίας που αγωνιζόταν να ξεκολλήσει από το βυθό. […] Αντί να λιποψυχούν, όμως, έπαιρναν θάρρος από το θάρρος τους. […] Για τους ίδιους, οι αμέσως προηγούμενες γενιές ήταν μισητές, υπεύθυνες για τα κακά που μάστιζαν τον πλανήτη, και δεν έχαναν ευκαιρία να τις κατακρίνουν. Η παλαιότερη γενιά ήταν η γενιά των πολέμων, γηραλέα και απεχθής, καθώς την είχαν συνδυάσει με σκουριασμένα μυαλά και ασπρόμαυρα αφιερώματα για το Ολοκαύτωμα. Η επόμενη γενιά ήταν εκείνη της διαμαρτυρίας. Είχε ξεκινήσει ελπιδοφόρα με τους μπίτνικ και τα «Παιδιά των Λουλουδιών», αλλά δεν είχε βρει τη δύναμη να γκρεμίσει τις δομές της άρρωστης κοινωνίας. Τα σημάδια της απογοήτευσης μεταδόθηκαν στην επόμενη γενιά, εκείνη της μοναξιάς, που έζησε στην περίοδο των μετασεισμικών δονήσεων ενός οικοδομήματος που δεν έπεσε. Το γεγονός αυτό την έκανε να νιώθει ξεγυμνωμένη, χωρίς μύθο. Καθένας κλεινόταν στον εαυτό του και οχυρωμένος πίσω από μονωτικά υλικά προσπαθούσε όχι να ζήσει, αλλά να επιβιώσει. Τα παιδιά της νέας γενιάς είχαν κληρονομήσει από εκείνους την καχυποψία, την υπονόμευση της ερωτικής σχέσης, της φιλίας, ακόμα και της απλής γνωριμίας.»

«Στο δρόμο», Jack Kerouac

«Δεν έχεις παρά να τους ρίξεις μια ματιά μπροστά.
Έχουν έγνοιες, μετράνε τα χιλιόμετρα, σκέφτονται που θα πάνε να κοιμηθούν απόψε, σκέφτονται τα χρήματα για τη βενζίνη, τον καιρό, αναρωτιούνται πως θα φτάσουν στον προορισμό  τους – κι αυτό δεν θα σταματήσει μέχρι να φτάσουν βλέπεις. Είναι που έχουν ανάγκη ν’ ανησυχούν και να ξεγελούν το χρόνο θεωρώντας επείγον εκείνο ή τ’ άλλο, είναι καθαρά αγχωτικοί και μεμψίμοιροι, και δεν έχουν ήσυχο το μυαλό τους όσο δεν βρίσκουν μια έγνοια επιβεβαιωμένη και καλά αποκαταστημένη και, όταν την βρίσκουν, παίρνουν στη μορφή τους τις εκφράσεις που κολλάνε και αναλογούν  σ’ αυτήν, πράμα που είναι, βλέπεις, η δυστυχία, και συνεχώς αυτή καλπάζει δίπλα τους και το ξέρουν, κι αυτό είναι επίσης που τους ανησυχεί ατελείωτα.»

«Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος», Aldous Huxley

«Γιατί ο κόσμος μας δεν είναι ίδιος με τον κόσμο του Οθέλλου. Δεν μπορεί κανείς να φτιάξει αυτοκίνητα χωρίς χάλυβα, και δεν μπορείς να φτιάξεις τραγωδίες χωρίς κοινωνική αστάθεια. Σήμερα, ο κόσμος μας είναι ευσταθής. Οι άνθρωποι είναι ευτυχείς. Έχουν ό,τι θέλουν, και ποτέ δεν επιθυμούν ό,τι δεν έχουν. Έχουν σταθερή ευμάρεια, ασφάλεια, υγεία, δεν φοβούνται το θάνατο, δεν γνωρίζουν τι είναι τα πάθη, ή τα γηρατειά, δεν τους πρήζουν μαμάδες και μπαμπάδες, δεν έχουν συζύγους ή παιδιά, ή έρωτες που να τους συγκινούν, κι είναι έτσι προκαλλιεργημένοι, ώστε να μπορούν μονάχα να συμπεριφέρονται όπως διδάχθηκαν να συμπεριφέρονται.
Και αν κάτι δεν πάει καλά, υπάρχουν κι οι ταμπλέτες «σώμα». Και σεις κύριε Άγριε, πετάτε τούτες τις ταμπλέτες από το παράθυρο, στο όνομα της ελευθερίας. Ελευθερία! Έσκασε στα γέλια.»

Αύρα καλοκαιρινή σε μαγικό νησί….

Σαν σήμερα, 3 χρόνια πριν, σε αυτή την παραλία της Ίου το κορίτσι έζησε το όνειρο και πίστεψε στο παραμύθι.
Κράτησε εκείνη την στιγμή –  που μέσα στη θάλασσα την είχες αγκαλιά και την ρωτούσες αν εννοούσε όσα είπε, κοιτώντας την με αυτά τα μάτια και τα βρεγμένα μεγάλα σου βλέφαρα (τα οποία μέχρι και σήμερα όποτε εστιάζει σε αυτά δημιουργούνται πεταλούδες στο στομάχι της) – ως εφόδιο για τις δύσκολες στιγμές των χειμώνων.
Έτσι πέρασε το καλοκαίρι εκείνο, που πολλοί θα ζήλευαν μιας και είχε πολλές σκηνές που έχουμε δει όλοι στον κινηματογράφο: Κυνηγιόντουσαν στην παραλία, γελούσαν πολύ, αντάλλαζαν βλέμματα και χάδια ανάμεσα σε τρίτους που μαρτυρούσαν τον πόθο, την έκπληξη και τον θαυμασμό τους.
Δεν το φώναζαν, ήταν ερωτευμένοι και το μαρτυρούσαν οι κινήσεις τους!
Μα δυστυχώς, το καλοκαίρι αυτό ακολούθησαν χειμώνες ζόρικοι, με γεγονότα που δεν περίμενε πως θα αντιμετωπίσει.
Ο πρώτος χειμώνας έφερε αλήθειες στο φως, ο δεύτερος γαλήνη και ο τρίτος ήταν ότι ορίζει ως ζωή: με τις πίκρες του & τις χαρές του!
Τίποτα δε θυμίζει το καλοκαίρι εκείνο, κι ας ήρθαν και άλλα καλοκαίρια, με διαφορετικές σκηνές, μιας και η αγάπη ωρίμασε και ήταν φυσικό να δημιουργηθούν νέες ανάγκες…
Μα το κορίτσι αυτό μεγάλωσε πια και δεν της αρέσουν τα παραμύθια.
Της αρέσουν τα όνειρα!
Για αυτό και απομακρύνεται από κάθε τι ψεύτικο.
Φυλά με προσοχή τις αναμνήσεις αυτές…
Λίγοι έχουν την τύχη να ζήσουν έναν τόσο μεγάλο έρωτα όπως τον βίωσε εκείνη.

Φτάσαμε τόσο κοντά στο όνειρο μα νικηθήκαμε.
«…Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ΄ την τύχη ή τις αντιξοότητες,
αλλά απʼ αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό.» Τ.Λ.

Εις το επανιδείν

«Ζωή.»