«Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη», Fredrik Backman

«Δεν είναι λάθος να είναι ένα παιδί διαφορετικό. Η γιαγιά έλεγε πως μόνο οι διαφορετικοί άνθρωποι αλλάζουν τον κόσμο!»

«Πρέπει να πιστεύει κανείς. Για να καταλαβαίνει κανείς τα παραμύθια πρέπει να πιστεύει σε κάτι. Κι όταν έχεις ζήσει τόσο πολύ μέσα στο σκοτάδι, είναι απίστευτα δύσκολο να μη θέλεις να πιστέψεις σε παραμύθια.»

 

Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν ξέρω αν το επέλεξα ή συνέβη το αντίθετο…!
Το εξώφυλλό του ήταν αρκετό για να το ξεχωρίσω μέσα σε όλα τα βιβλία που υπήρχαν στην πτέρυγα του βιβλιοπωλείου εκείνη την περίοδο…
Ο τίτλος και η περίληψη αυτού, απλώς με έκαναν να θέλω περισσότερο να το αποκτήσω!
Είναι πραγματικά υπέροχο να μην πιστεύεις στις συμπτώσεις και να υπάρχουν τόσα σημεία που ταυτίζεσαι σε αυτό το μυθιστόρημα!
Συγκίνηση και γέλιο σε συντροφεύουν καθ’ όλη τη διάρκεια της απολαυστικής ανάγνωσης.
Η σχεδόν οκτάχρονη Έλσα κάνει τα πάντα για να αφυπνίσει εμάς τους ενήλικες, με τις ασταμάτητες ερωτήσεις και την επιμονή της!
Θέματα όπως ο φόβος, ο θάνατος, η ανατροφή ενός παιδιού, οι σχέσεις, η απώλεια, οι υποχωρήσεις, οι συμπτώσεις στη ζωή, το πως αντιμετωπίζουμε και  ζούμε την καθημερινότητά μας αλλά και οι «σούπερ δυνάμεις» που έχουμε ο καθένας ξεχωριστά εμπλέκονται με τέτοιον τρόπο στην ιστορία αυτή που στο τέλος αμφιβάλλεις αν θες περισσότερη δόση φαντασίας ή πραγματικότητας!
Το μόνο σίγουρο είναι πως η ζωή θα σου δώσει τη δεύτερη ευκαιρία σου και εσύ θα πρέπει να επιλέξεις αν θα είσαι διαφορετικός, αν θα μάθεις να ζεις με τον εαυτό σου και όχι απλώς να υπάρχεις και αν θα πιστεύεις!

«Να θυμάσαι πως όταν το σκοτάδι είναι πολύ βαθύ για να το αντέξεις, και τόσα πολλά πράγματα έχουν σπάσει με τόσους πολλούς τρόπους, ώστε να μην μπορείς να τα επιδιορθώσεις, το όνειρο είναι το όπλο σου. Ένα όνειρο τη φορά.»

«Ζωή.»

 

 

Σχεδόν 30

Σχεδόν 30 λοιπόν και η πρώτη μου σκέψη είναι η δήλωση των 15!
Είχα δηλώσει πως «στα 31 μου θα είμαι στην καλύτερη φάση της ζωής μου, μιας και θα με έχω γνωρίσει, θα έχω δει πολλά, θα έχω βρει τον άνθρωπό μου και θα είμαι σε μια δουλειά που θα μου αρέσει».
Δεύτερη σκέψη ο πατέρας, που μου έλεγε «Μην κάνεις δηλώσεις. Πόσο μάλλον δηλώσεις που δεν μπορείς να τηρήσεις».
Όμως από τα 15 έως και σήμερα δεν έχω σταματήσει να δηλώνω το ίδιο με κάθε ευκαιρία. Και αυτή η πρώτη σκέψη με γεμίζει, με κινητοποιεί και με κάνει να ανυπομονώ για εκείνη την ηλικία.  2 χρόνια γεμάτα θα περάσουν για να δούμε τι θα μας φέρει η ζωή…
Είναι και αυτά τα 29 γεμάτα χρόνια όμως που κουβαλώ…
Για αυτό τα σχεδόν αυτά 30 έχουν λίγο από 3,5 χρόνων, λίγο από 8, λίγο από 15, από 18, από 23 και από 27.
Γιατί είμαι ο χρόνος.
Κάθε ευτυχισμένη και δυσάρεστη στιγμή της ζωής μου έχει αποτυπωθεί πλέον στο πρόσωπό μου. Στιγμές που διάλεξα να θυμάμαι ή παλεύω να ξεχάσω.
Γενναιόδωρα στιγμές ευτυχισμένες επιβιώνουν μαζί μου.
Καταπληκτικά παιδικά χρόνια. Υπέροχοι γονείς. Αγαπημένη οικογένεια. Στοργικός σύντροφος. Ειλικρινείς και έμπιστοι φίλοι.Όλα είναι εδώ μαζί μου.
Σχεδόν 30 και εγώ νιώθω την ανάγκη να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ.
Στο σύμπαν, στους φίλους μου, σε όσους πέρασαν από τη ζωή μου και δεν άντεξαν, σε εκείνους που με άφησαν να φύγω και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθώ με τους ταιριαστούς μου μα κυρίως στους γονείς μου. Στους δύο αυτούς ανθρώπους που μοναδικό τους όνειρο για εμένα ήταν να είμαι καλός και χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία, να είμαι γερή και ευτυχισμένη και που το «τι θα γίνω στη ζωή μου» το άφησαν σε μένα!
Σχεδόν 30 και ζω, αναπνέω, έχω το αίσθημα του κορεσμού και της εκτίμησης των πραγμάτων, των συναισθημάτων και των καταστάσεων και θυμάμαι πως η αξία του χρόνου κρύβεται στο να μην αναλώνεσαι.

«Ζωή.»

Κουράστηκα.

«Αρκετά!», «Ως εδώ!», «Μπούχτισα!», «Δεν πάει άλλο!», «Enough!», «Δεν μπορώ και δε θέλω στην τελική!», «Κουράστηκα!», «Βαρέθηκα!» είναι μερικές από τις δηλώσεις που ακούω όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό.
Μαζί με τους ανθρώπους αυτούς που φωνάζουν και παλεύουν να ακουστούν είμαι και εγώ. Ταυτίζομαι γιατί όλο και συχνότερα κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν, δεν μας γεμίζουν και δεν μας ευχαριστούν. Καταλαβαίνουμε πως απομακρυνόμαστε από τις δικές μας σκέψεις και επιθυμίες. Είναι εξαντλητικό να βρισκόμαστε συνεχώς το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μας (συνεπώς και της ζωής μας) με ανθρώπους που μας αδειάζουν. Καταλαβαίνω, γιατί και εγώ κουράστηκα και με ενοχλεί:

  • που οι άνθρωποι δεν τολμούν να κάνουν λάθος επιλογές και δεν καταλαβαίνουν πως αυτές οδηγούν στον σωστό δρόμο.
  • που πλέον δεν παίζω και δεν γελώ τόσο συχνά όσο τα προηγούμενα χρόνια. Που δεν αξιοποιώ τον χρόνο μου όπως και με όσους μου αρέσει.
  • που όλο και περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου δεν βλέπουν την ομορφιά αλλά ψάχνουν να βρουν ψεγάδια παντού. Θέλουν λόγους για να είναι ευτυχισμένοι μα αν τους ρωτήσεις «τι θα σε έκανε ευτυχισμένο;» δεν ξέρουν τι να σου απαντήσουν!
  • που προσπαθούν να με αλλοτριώσουν, που με θεωρούν εύκολη λεία και εξιλαστήριο θύμα.
  • που συναναστρέφομαι με «ενεργειακά βαμπίρ» όπως αποκαλώ τους ανθρώπους που το «εγώ» τους είναι αχόρταγο, που δεν με ακούν όταν μιλώ αλλά μετρούν τις λέξεις μου για να βγάλουν πόρισμα και όχι να συνομιλήσουν. Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως χώνονται εκεί που δεν τους σπέρνουν (ναι και οι κουτσομπόληδες με κουράζουν) και διατυμπανίζουν ψέματα ή χρησιμοποιούν υπόγειους τρόπους και μεθόδους με σκοπό να πάρουν 2 λόγια, να εκμαιεύσουν την πολυπόθητη πληροφορία.
  • που είναι γύρω μου συμφεροντολόγοι. Οι οποίοι κρύβουν τον μίζερο και άθλιο πραγματικό εαυτό τους κάτω από μια επιφανειακή ευγένεια. Που δεν λυτρώνουν την ψυχή τους κάνοντας ένα καλό, όχι δέκα ή δύο, αλλά ένα, για το γενικό καλό, χωρίς ατομικό συμφέρον ή ανταμοιβή.
  • που βολεύονται και προσφέρουν το «λίγο» από το πολύ τους. Άνθρωποι χωρίς στόχους, όνειρα, που δεν διευρύνουν το πνεύμα και τους ορίζοντές τους αλλά ζουν με την νοοτροπία «να φανούμε και εμείς, να μας ζηλεύουν!».
  • που αδειάζουν τα προβλήματά τους πάνω μου και τροφοδοτούνται από την γκρίνια τους. Άνθρωποι που παραπονιούνται για ό,τι τους συμβαίνει αλλά δεν κάνουν τίποτα  να το αλλάξουν και προτιμούν να θέλουν ανθρώπους δυστυχισμένους γύρω τους. Τόση μιζέρια και άλλη τόση…
  • που οι ανασφαλείς ζητούν συνεχώς πληροφορίες, καθοδήγηση, οτιδήποτε χρειάζονται και περιστρέφουν την συζήτηση γύρω από τον εαυτό τους. Που θέλουν και κάνουν τα πάντα για να έχουν την προσοχή μου και αντί αυτής μου δημιουργούν ερωτήματα όπως: «Δεν σας ενοχλεί; Δεν κουράζεστε; και εν τέλει τι σας κάνει να πιστεύετε πως ο εαυτός σας είναι σημαντικότερος από τον δικό μου;»

Κι αν όλοι και όλα αυτά με κούρασαν, αυτοί που με εξαντλούν είναι οι κακεντρεχείς και οι ψεύτες. Αυτοί οι λίγοι, μα αρκετοί, που δεν κοιτάζουν στα μάτια ευθέως και δεν δέχονται με σεβασμό τον ρόλο σου αλλά αντίθετα ζητούν την εξουσία, αφηνιάζουν και προσπαθούν να σου καταστρέψουν τον ωραίο, ζηλευτό (λόγω της καλοσύνης και της αισιοδοξίας) σου εαυτό. Απομακρύνσου και μην τους αφήσεις να σου στερήσουν την ενέργεια και τη δύναμη να αντιστέκεσαι και να ονειρεύεσαι.

«Ζωή.»

«Τα κατά Αιγαίον πάθη», Κώστας Αρκουδέας

«Τα κορίτσια, ο Μπαλής, ο Ασπρογένης, ο Κάκος, ο αλκοολικός Φραγκίσκος και όλοι οι άλλοι αποτελούσαν με την πολυτάραχη ζωή τους το ρηξικέλευθο κομμάτι μιας κοινωνίας που αγωνιζόταν να ξεκολλήσει από το βυθό. […] Αντί να λιποψυχούν, όμως, έπαιρναν θάρρος από το θάρρος τους. […] Για τους ίδιους, οι αμέσως προηγούμενες γενιές ήταν μισητές, υπεύθυνες για τα κακά που μάστιζαν τον πλανήτη, και δεν έχαναν ευκαιρία να τις κατακρίνουν. Η παλαιότερη γενιά ήταν η γενιά των πολέμων, γηραλέα και απεχθής, καθώς την είχαν συνδυάσει με σκουριασμένα μυαλά και ασπρόμαυρα αφιερώματα για το Ολοκαύτωμα. Η επόμενη γενιά ήταν εκείνη της διαμαρτυρίας. Είχε ξεκινήσει ελπιδοφόρα με τους μπίτνικ και τα «Παιδιά των Λουλουδιών», αλλά δεν είχε βρει τη δύναμη να γκρεμίσει τις δομές της άρρωστης κοινωνίας. Τα σημάδια της απογοήτευσης μεταδόθηκαν στην επόμενη γενιά, εκείνη της μοναξιάς, που έζησε στην περίοδο των μετασεισμικών δονήσεων ενός οικοδομήματος που δεν έπεσε. Το γεγονός αυτό την έκανε να νιώθει ξεγυμνωμένη, χωρίς μύθο. Καθένας κλεινόταν στον εαυτό του και οχυρωμένος πίσω από μονωτικά υλικά προσπαθούσε όχι να ζήσει, αλλά να επιβιώσει. Τα παιδιά της νέας γενιάς είχαν κληρονομήσει από εκείνους την καχυποψία, την υπονόμευση της ερωτικής σχέσης, της φιλίας, ακόμα και της απλής γνωριμίας.»

«Στο δρόμο», Jack Kerouac

«Δεν έχεις παρά να τους ρίξεις μια ματιά μπροστά.
Έχουν έγνοιες, μετράνε τα χιλιόμετρα, σκέφτονται που θα πάνε να κοιμηθούν απόψε, σκέφτονται τα χρήματα για τη βενζίνη, τον καιρό, αναρωτιούνται πως θα φτάσουν στον προορισμό  τους – κι αυτό δεν θα σταματήσει μέχρι να φτάσουν βλέπεις. Είναι που έχουν ανάγκη ν’ ανησυχούν και να ξεγελούν το χρόνο θεωρώντας επείγον εκείνο ή τ’ άλλο, είναι καθαρά αγχωτικοί και μεμψίμοιροι, και δεν έχουν ήσυχο το μυαλό τους όσο δεν βρίσκουν μια έγνοια επιβεβαιωμένη και καλά αποκαταστημένη και, όταν την βρίσκουν, παίρνουν στη μορφή τους τις εκφράσεις που κολλάνε και αναλογούν  σ’ αυτήν, πράμα που είναι, βλέπεις, η δυστυχία, και συνεχώς αυτή καλπάζει δίπλα τους και το ξέρουν, κι αυτό είναι επίσης που τους ανησυχεί ατελείωτα.»

«Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος», Aldous Huxley

«Γιατί ο κόσμος μας δεν είναι ίδιος με τον κόσμο του Οθέλλου. Δεν μπορεί κανείς να φτιάξει αυτοκίνητα χωρίς χάλυβα, και δεν μπορείς να φτιάξεις τραγωδίες χωρίς κοινωνική αστάθεια. Σήμερα, ο κόσμος μας είναι ευσταθής. Οι άνθρωποι είναι ευτυχείς. Έχουν ό,τι θέλουν, και ποτέ δεν επιθυμούν ό,τι δεν έχουν. Έχουν σταθερή ευμάρεια, ασφάλεια, υγεία, δεν φοβούνται το θάνατο, δεν γνωρίζουν τι είναι τα πάθη, ή τα γηρατειά, δεν τους πρήζουν μαμάδες και μπαμπάδες, δεν έχουν συζύγους ή παιδιά, ή έρωτες που να τους συγκινούν, κι είναι έτσι προκαλλιεργημένοι, ώστε να μπορούν μονάχα να συμπεριφέρονται όπως διδάχθηκαν να συμπεριφέρονται.
Και αν κάτι δεν πάει καλά, υπάρχουν κι οι ταμπλέτες «σώμα». Και σεις κύριε Άγριε, πετάτε τούτες τις ταμπλέτες από το παράθυρο, στο όνομα της ελευθερίας. Ελευθερία! Έσκασε στα γέλια.»

Αύρα καλοκαιρινή σε μαγικό νησί….

Σαν σήμερα, 3 χρόνια πριν, σε αυτή την παραλία της Ίου το κορίτσι έζησε το όνειρο και πίστεψε στο παραμύθι.
Κράτησε εκείνη την στιγμή –  που μέσα στη θάλασσα την είχες αγκαλιά και την ρωτούσες αν εννοούσε όσα είπε, κοιτώντας την με αυτά τα μάτια και τα βρεγμένα μεγάλα σου βλέφαρα (τα οποία μέχρι και σήμερα όποτε εστιάζει σε αυτά δημιουργούνται πεταλούδες στο στομάχι της) – ως εφόδιο για τις δύσκολες στιγμές των χειμώνων.
Έτσι πέρασε το καλοκαίρι εκείνο, που πολλοί θα ζήλευαν μιας και είχε πολλές σκηνές που έχουμε δει όλοι στον κινηματογράφο: Κυνηγιόντουσαν στην παραλία, γελούσαν πολύ, αντάλλαζαν βλέμματα και χάδια ανάμεσα σε τρίτους που μαρτυρούσαν τον πόθο, την έκπληξη και τον θαυμασμό τους.
Δεν το φώναζαν, ήταν ερωτευμένοι και το μαρτυρούσαν οι κινήσεις τους!
Μα δυστυχώς, το καλοκαίρι αυτό ακολούθησαν χειμώνες ζόρικοι, με γεγονότα που δεν περίμενε πως θα αντιμετωπίσει.
Ο πρώτος χειμώνας έφερε αλήθειες στο φως, ο δεύτερος γαλήνη και ο τρίτος ήταν ότι ορίζει ως ζωή: με τις πίκρες του & τις χαρές του!
Τίποτα δε θυμίζει το καλοκαίρι εκείνο, κι ας ήρθαν και άλλα καλοκαίρια, με διαφορετικές σκηνές, μιας και η αγάπη ωρίμασε και ήταν φυσικό να δημιουργηθούν νέες ανάγκες…
Μα το κορίτσι αυτό μεγάλωσε πια και δεν της αρέσουν τα παραμύθια.
Της αρέσουν τα όνειρα!
Για αυτό και απομακρύνεται από κάθε τι ψεύτικο.
Φυλά με προσοχή τις αναμνήσεις αυτές…
Λίγοι έχουν την τύχη να ζήσουν έναν τόσο μεγάλο έρωτα όπως τον βίωσε εκείνη.

Φτάσαμε τόσο κοντά στο όνειρο μα νικηθήκαμε.
«…Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ΄ την τύχη ή τις αντιξοότητες,
αλλά απʼ αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό.» Τ.Λ.

Εις το επανιδείν

«Ζωή.»

Μέσα από τα μάτια σας….

Από μικρή εστιάζω στα μάτια. Ίσως επειδή το υποσυνείδητο έχει καταγράψει πως «τα μάτια λένε πάντα την αλήθεια» κι ας μου έχει δείξει η ζωή τις εξαιρέσεις της!
Τα τελευταία χρόνια όμως, υπάρχουν κάτι μάτια που δεν μπορώ να αντισταθώ.
Τα μάτια αυτά ανήκουν στους μικρούς και λίγο μεγαλύτερους τετράποδους φίλους μου! Μάτια που χωρίς να το επιδιώκουν γεννούν συναισθήματα και σκέψεις.

Ήταν Σαββατόβραδο όταν επισκέφθηκα, για πρώτη φορά, τη Γαϊδουροχώρα (www.gaidourohora.gr). Σκεφτόμουν πως στο μέρος αυτό εκτός από τα γαϊδουράκια θα συναντούσα και ανθρώπους που σέβονται τη φύση και τα ζώα.
Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν καθώς ο Φούσκας (γάτος) μας υποδέχθηκε ξαπλωμένος δίπλα σε έναν φίλο του (σκύλο) κάτω από τα δέντρα!
Ακολούθησαν ωραίες ιστορίες και εικόνες με τα γαϊδουράκια.

Τίποτα όμως δεν με προετοίμασε για το μικρό γατάκι που βρέθηκε στα σκουπίδια και προσπαθούσαν να κρατήσουν στη ζωή οι άνθρωποι της Γαϊδουροχώρας.
Το μικρό αυτό πλάσμα (τόσο μικρό που περισσεύει σε μια χούφτα μας) είχα την τύχη να το αγκαλιάσω, να χαϊδέψω τις κυριολεκτικά μικροσκοπικές του πατούσες και να το κοιτάξω στα μάτια.
Τα μάτια του λοιπόν με έφεραν αντιμέτωπη με το «εγώ» μου.
Αυτό συμβαίνει πάντα!
Σκέφτομαι τους ανθρώπους που προσπαθούν με όσα μέσα διαθέτουν και όσα εφευρίσκουν, να σώσουν αυτά τα πλάσματα.
Όλους αυτούς που παλεύουν με την ψυχή τους προκειμένου να χαρίσουν ζωή την στιγμή που άλλοι χαίρονται ή και αδιαφορούν για το κακό που προκαλούν. Και εγώ αδυνατώ να καταλάβω πως γίνεται κάποιος να απολαμβάνει να πληγώνει τον άλλον, είτε είναι δίποδος είτε τετράποδος.
Πώς γίνεται να λένε πως αυτά τα πλάσματα, δεν νιώθουν;
Μα αυτά τα πλάσματα, με αυτά τα μάτια, τις πατούσες, τις ουρές και τα μεγάλα αυτιά, είναι αυτά που μπορούν να σου χαρίσουν παντοτινή αγάπη, χαρά και που ποτέ δε θα σε πληγώσουν.

Δεν ξέρω τι με πόνεσε περισσότερο, οι σκέψεις αυτές ή τα μάτια αυτού του γατιού που διψούσε για ζωή;
Πόνο μου προκαλούν και τα μάτια των γαϊδουριών.Σου έχω πει πως τα αγαπώ μα δεν ξέρεις το γιατί…

 

 

 


Αγαπώ τα γαϊδουράκια γιατί μου θυμίζουν καλοκαίρια σε νησιά των μικρών Κυκλάδων όπου η θετική ενέργεια και η ζεστασιά των ανθρώπων ξεχείλιζε. Όπου όλα ήταν αγνά και οι ρυθμοί αργοί.
Τα αγαπώ γιατί κάποιοι τα θεώρησαν άχρηστα και τα παράτησαν μετά από πολλά χρόνια κακομεταχείρισης.
Τα μάτια τους είναι τόσο μελαγχολικά που δεν με αφήνουν να ξεχάσω την αλαζονεία και την αχαριστία μερικών ανθρώπων. 
Βλέπεις πλέον μιας και υπάρχουν μηχανές για να κάνουν κάποιοι τη δουλειά τους, είναι είδος προς εξαφάνιση. Τα θεωρούν άχρηστα.
Μα εγώ δεν μπορώ να φανταστώ πως θα υπάρχει κόσμος χωρίς αυτά τα τόσο παρεξηγημένα και πονεμένα πλάσματα.
Για αυτό τα αγαπώ, γιατί νιώθω πως μόνο σε λίγες περιπτώσεις αγαπήθηκαν πολύ από τους ιδιοκτήτες τους.


«Ζωή.»

Μαμά, συγγνώμη.

08 Ιουλίου 2015, 15:40.
Αυτή την ώρα σημείωσε η Τροχαία.
Λίγη ώρα μετά, μέσα από ένα ασθενοφόρο, σου τηλεφώνησε ο μπαμπάς για να σου πει: «Μωρό μου, είχαμε ένα ατύχημα! […] Όχι δεν σου κάνω πλάκα!»

Δεν έχω εικόνα όμως τι ώρα ήταν όταν σε άκουσα να εκλιπαρείς τους γιατρούς για να σε αφήσουν να με δεις. Ούτε ξέρω πόσο χρειάστηκε να περιμένεις ώστε να στο επιτρέψουν!
Δε θέλω να ακούσω ξανά αυτό τον τόνο στη φωνή σου μαμά.
Μη φοβάσαι!
Δεν πίστευα ότι ήσουν εσύ αυτή που άκουγα!

Πολύ η αναμονή.
Δεν σου κρύβω πως φοβήθηκα πολύ όταν δεν σε άφηναν να μπεις.
Μα περισσότερο όταν σε είδα…
Πολύ φοβισμένα ήταν τα μεγάλα σου μάτια μαμά και έτρεμε το χέρι σου καθώς με χάιδευες κοντά στα ράμματα.
Θυμάμαι το φιλί που μου έδωσες στο μέτωπο όταν σε τράβηξαν για να βγεις έξω.
Σχεδόν δεν το ένιωσα.
Τόσο πολύ φοβόσουν μανούλα μου μην με πονέσεις;

Συγγνώμη που με είδες έτσι.
Συγγνώμη για όσα ένιωσες, δεν το ήθελα!
Μην ξανακλάψεις όμως μαμά, όλα περνάνε!
Και για μένα περάσανε και θα έρθουν πολλές ευτυχισμένες μέρες!
Για όλους μας!
«Πολλές ευθύνες, βάσανα μα αμέτρητες χαρές είναι τα παιδιά» είχες πει, πολλά χρόνια πριν, στη γυναίκα που προσπαθούσε να σε πείσει -ενώ εσύ είχες παιδιά-  για την συνειδητή της επιλογή πως είναι καλύτερα χωρίς αυτά.
Και ξέρω πως η πορεία μας και η οικογένεια μας έχει «αποζημιώσει» τον πόνο, το φόβο και το άγχος που ένιωσες,  μα συγγνώμη μαμά.

«Ζωή.»

Δε βαριέσαι…

«Δε βαριέσαι» είναι η φράση που ακολουθεί τις σκέψεις μου αυτό τον καιρό…
Επειδή -δυστυχώς- πάντα παίρνω τη ζωή στα σοβαρά, παρ’ όλο που μου έδειξε πως πρέπει να εστιάζω στους ανθρώπους μου και ό,τι με γεμίζει!

Δε βαριέσαι λοιπόν,
για όλες τις καταστάσεις που δεν ωφελούν, που δε με πηγαίνουν παραπέρα.
Για την ενέργεια που σπατάλησα σε πρόσωπα, μιας και ακόμα να μάθω πως οι άνθρωποι δε φέρονται όπως τους φέρεσαι εσύ. Δεν απαντούν στην αγάπη με αγάπη (αν και εγώ θα απαντούσα με περισσότερη αγάπη).
Για τις σκληρές αλήθειες που δεν άντεξες και δεν ειπώθηκαν.
Για την επιφάνεια στην οποία βολεύτηκες!

Δε βαριέσαι & δεν πειράζει….
Γιατί με κάθε «χτύπημα» μαθαίνεις!
Μαθαίνεις να απομακρύνεσαι από τοξικούς ανθρώπους.
Μαθαίνεις να τους δίνεις ακριβώς την σημασία και την αξία που τους αρμόζει.
Μαθαίνεις να μην σπαταλάς ενέργεια και ζωή.
Μαθαίνεις να μην σε ξοδεύεις μα κυρίως μαθαίνεις πως με κάθε «δε βαριέσαι» που ειπώθηκε ξαναμπαίνεις στο δρόμο που εσύ έχεις ορίσει σωστό για τη ζωή σου.
Στο δρόμο που σε πηγαίνει παραπέρα, πιο κοντά σε ό,τι αγαπάς και σε κάνει να χαμογελάς.

«Ζωή.»