Θυμάσαι την Συρία χωρίς θάνατο;

«Two planes drop bombs on the people. The children are crying, and the father has lost his hands.» Drawing by Syrian girl.

Όσες φορές κι αν προσπάθησα να γράψω για την Συρία δεν τα κατάφερα. Μόνο μουτζούρες και δάκρυα σε χαρτιά. Πώς να γράψω πως αποτύχαμε;
Συγγνώμη, μα έτσι νιώθω.
Αν σκεφτείς με πόση ευκολία πεθαίνουν οι άνθρωποι ή – σωστότερα – με πόση ευκολία σκοτώνονται και βασανίζονται, δεν μπορείς να γράψεις πολλά.
Άλλωστε όλα έχουν γραφτεί για τις φονικές επιθέσεις στη Συρία, έχουν απονεμηθεί ευθύνες και ο θάνατος συνεχίζεται.
Αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα να κάνω, εκτός από το να μην συνηθίσω πως το συμφέρον είναι πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Φοβάμαι πως κάποια στιγμή θα συνηθίσουμε στην εικόνα των νεκρών παιδιών στη θάλασσα, των παιδιών που κοιμούνται ανάμεσα στους τάφους των γονιών τους, που μαζεύουν τα κομμάτια από το σώμα των αδερφών τους ή που αφήνουν την κομμένη τους ανάσα μπροστά στις οθόνες μας.
Με τρομάζει η ιδέα πως μπορεί να συνηθίσει κάποιος τέτοιες εικόνες. Κάθε μέρα μας «σερβίρονται» θα μπορούσες να πεις με το έτσι θέλω. Συγγνώμη αλλά δεν ξέρω αν θέλω. Φοβάμαι μην καταφέρουν να μην με αγγίζει, να μην με θυμώνει και να μην πονάει ό,τι συμβαίνει στην Συρία.
Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ προσπαθώ να μην συνηθίσω. Ίσως για αυτό να γράφω σήμερα.
Ίσως να μην είναι αιτία μια ερώτηση που θα ήθελα να κάνω στην μικρή (και το κάθε παιδί) που εκφράζεται με αυτή την ζωγραφιά. Αν ποτέ είχα την ευκαιρία να συναντήσω αυτή τη μικρή θα ήθελα να μου πει αν έχει μνήμες από την ζωντανή Συρία. Να μου περιγράψει τη ζωή εκεί. Να μου μιλήσει για την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων και για τα όνειρα που είχαν.
Όνειρα που «μύριζαν» ζωή.
Ίσως η μικρή να είχε τις ίδιες εικόνες με εμάς, να μη γνώριζε πως κάποτε υπήρχε ζωή εκεί και να μου έλεγε πως το μόνο όνειρό της είναι να αναπνέει, να μην τους ρίξουν ξανά χημικά και να μπορέσει μια μέρα -αν ζήσει- να σβήσει τέτοιες εικόνες από την μνήμη της. Ίσως η ζωή να νικήσει σε κάποια άλλη Συρία.
Δυστυχώς όμως δεν αντέχω. Δεν αντέχω επειδή ξέρω πως κάθε μου πράξη βοήθειας μέχρι τώρα είναι μια τρύπα στο νερό. Και στο Αγαθονήσι βρεθήκαμε και στα hotspots της Αθήνας. Και οικονομική ενίσχυση και ρούχα στείλαμε και εγώ συνεχίζω να νιώθω πως δεν μπορώ να βοηθήσω από την στιγμή που οι υπερδυνάμεις δεν το κάνουν. Αναρωτιέμαι μερικές φορές μήπως πρέπει να εστιάσουμε σε αυτές και όχι στους πρόσφυγες που φτάνουν στις χώρες μας.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ θα συνεχίσω να προσπαθώ με όσα μέσα διαθέτω για να σώσω το είδος μας. Όχι τη Συρία.

Συρία συγγνώμη, μα αποτύχαμε.
Αποτύχαμε επειδή κατάφεραν να μας αποχαυνώσουν.
Γιατί όταν ακούς τους ανθρώπους να σε ρωτάνε, χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον, αν διάβασες τι συνέβη χθες στην Συρία με έναν τόνο ενοχλητικό επειδή ρωτούν μόνο και μόνο  γιατί ξέρουν (χωρίς να καταλαβαίνουν) πως εσένα σε αγγίζει, όταν προτιμούν να μην μιλούν για την Συρία -και την κάθε Συρία- γιατί τους στενοχωρεί, πώς αλλιώς να το εξηγήσεις;

«Συρία συγγνώμη μα δε μου ζητήσανε ούτε μια φορά τη γνώμη….»*

«Ζωή.»

* https://www.youtube.com/watch?v=yr-ZSWGQ06I