6 πράγματα που έμαθα από τη δουλειά που παραιτήθηκα

Εν μέσω κρίσης σπάνια ακούς κάποιον να τολμά να αφήσει τη δουλειά του για να βρει κάτι καλύτερο, ειδικά όταν οι περισσότεροι άνθρωποι στο περιβάλλον του, του λένε συνεχώς «Δε βλέπεις τι γίνεται στη χώρα; Καλά είμαστε εμείς εδώ. Τι πας να κάνεις;» Κι άλλα παρόμοια ~ενθαρρυντικά~ σχόλια!
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα σου πουν τι να κάνεις ή να μην κάνεις, θέλω όμως να σου πω 6 πράγματα που έμαθα από τη δουλειά την οποία άφησα, καθώς ήταν μεγάλο σχολείο για μένα, ελπίζοντας να σου φανούν χρήσιμα ή έστω ενδιαφέροντα.
Με σιγουριά σου λέω πως ο οργανισμός στον οποίο εργάζεσαι – ο κάθε οργανισμός – είναι ευτυχώς ή δυστυχώς μία μικρογραφία της κοινωνίας μας.
Θα συναντήσεις ανθρώπους που ταιριάζεις αλλά και ανθρώπους που ανέχεσαι. Ανθρώπους που εμπιστεύεσαι ή αντίθετα ανθρώπους που φοβάσαι καθώς δεν πιστεύεις στην απόλαυση που νιώθουν προκαλώντας κακό. Πολλούς δεν θα θέλεις ούτε να τους βλέπεις μιας και δεν παύουν να υποκρίνονται, να κουτσομπολεύουν και να θέλουν να ανέβουν ψηλά πατώντας στο δικό σου κεφάλι. Για το τέλος σου άφησα τους «χαμαιλέοντες» μιας και αλλάζουν στάση όχι ανάλογα την περίσταση που έχουν να αντιμετωπίσουν αλλά το κέρδος από τον  άνθρωπο που έχουν απέναντί τους.
Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, ο «δικός μου» οργανισμός μου έμαθε πως:

  1. Τη δύναμη που έχεις πριν βάλεις την υπογραφή σου για την έναρξη συνεργασίας με κάθε οργανισμό, δεν πρόκειται να την έχεις ποτέ ξανά! Πολλές φορές θα νιώσεις δυνατός (είτε για να δηλώσεις παραίτηση ή να αιτηθείς αύξηση, είτε για να σταθείς μπροστά σε διευθυντές ή εξοργισμένους πελάτες, σε δύσκολες καταστάσεις) αλλά ποτέ δεν θα έχεις αυτή την ουσιαστική δύναμη που είχες πριν υπογράψεις.
  2. Στην Ελλάδα της κρίσης, ο μισθός μπορεί να μην αυξηθεί και ποτέ. Κι αν τελικά καταφέρεις να πάρεις αύξηση, αυτό θα γίνει με ρυθμούς αργούς και δύσκολους. Για το λόγο αυτό να θυμάσαι την αρχική σου δύναμη, να σκεφτείς ορθά και να διεκδικήσεις ό,τι θεωρείς πως αξίζεις.
  3. Λόγια όπως «είσαι καταπληκτικός/ή στη δουλειά σου», «δεξί χέρι», «αν δεν είχα και εσένα» κλπ. είναι χειρισμοί! Σίγουρα για να τα ακούς τα αξίζεις, αλλά θα τα ακούσεις πολλές φορές με σκοπό να σε κρατήσουν «ήρεμο-υπάκουο».
  4. Η σεξουαλική παρενόχληση πρέπει να καταγγέλλεται γιατί ποτέ δεν μένει κρυφή.
    Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ντρέπεσαι ούτε να θεωρήσεις τον εαυτό σου υπεύθυνο για αυτό. Ίσα ίσα που πρέπει να μιλήσεις, να προσπεράσεις και την ιεραρχία αν χρειαστεί, ώστε να ακουστεί η αλήθεια και όχι η ιστορία που θα πλάσει ο καθένας με το πέρασμα του χρόνου.
  5. Κάτι ακόμα που συνειδητοποίησα σε αυτά τα χρόνια συνεργασίας με τους ανθρώπους αυτούς είναι πως χειρότερη από την σεξουαλική κακοποίηση είναι η ψυχολογική. Αυτή η πίεση και ο εκφοβισμός που γίνεται καθ΄όλη τη διάρκεια συνεργασίας με ανασφαλείς ή ευθυνόφοβους ανθρώπους που δεν έχουν καταλήξει αν φοβούνται περισσότερο μη φύγεις ή μην πάρεις προαγωγή, μπορεί να σου δημιουργήσει πολλά ψυχοσωματικά. Οι άνθρωποι αυτοί, ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο, ζουν μαζί με τον φόβο και για το λόγο αυτό προσπαθούν να σε «πλάσουν» όπως οι ίδιοι θέλουν.
  6. Κλείνοντας θέλω να σου πω πως όλοι οι άνθρωποι που σε δυσκολεύουν και σε ζορίζουν είναι αυτοί που σε πηγαίνουν μπροστά. Συνάντησα πολλούς ανθρώπους και οι περισσότεροι (κυρίως όσοι ήταν πάνω από εμένα ιεραρχικά) ήταν δάσκαλοι. Δάσκαλοι όχι τόσο σε θέματα δουλειάς αλλά κυρίως σε θέματα συμπεριφοράς και προς αποφυγή.

    «Αναγκάστηκα λοιπόν να διαλέξω άλλο επάγγελμα. Έτσι στη ζωή μου γνωρίστηκα με χίλιους δυο ανθρώπους σοβαρούς. Πέρασα χρόνια με μεγάλους και μάλιστα έζησα από πολύ κοντά. Ωστόσο, αυτό δεν καλυτέρεψε και πολύ τη γνώμη μου για την αφεντιά τους». (απόσπασμα από το βιβλίο «Ο Μικρός Πρίγκιπας», Antoine de Saint Exupéry)

    «Ζωή.»

    Υ.γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική.