«Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη», Fredrik Backman

«Δεν είναι λάθος να είναι ένα παιδί διαφορετικό. Η γιαγιά έλεγε πως μόνο οι διαφορετικοί άνθρωποι αλλάζουν τον κόσμο!»

«Πρέπει να πιστεύει κανείς. Για να καταλαβαίνει κανείς τα παραμύθια πρέπει να πιστεύει σε κάτι. Κι όταν έχεις ζήσει τόσο πολύ μέσα στο σκοτάδι, είναι απίστευτα δύσκολο να μη θέλεις να πιστέψεις σε παραμύθια.»

 

Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν ξέρω αν το επέλεξα ή συνέβη το αντίθετο…!
Το εξώφυλλό του ήταν αρκετό για να το ξεχωρίσω μέσα σε όλα τα βιβλία που υπήρχαν στην πτέρυγα του βιβλιοπωλείου εκείνη την περίοδο…
Ο τίτλος και η περίληψη αυτού, απλώς με έκαναν να θέλω περισσότερο να το αποκτήσω!
Είναι πραγματικά υπέροχο να μην πιστεύεις στις συμπτώσεις και να υπάρχουν τόσα σημεία που ταυτίζεσαι σε αυτό το μυθιστόρημα!
Συγκίνηση και γέλιο σε συντροφεύουν καθ’ όλη τη διάρκεια της απολαυστικής ανάγνωσης.
Η σχεδόν οκτάχρονη Έλσα κάνει τα πάντα για να αφυπνίσει εμάς τους ενήλικες, με τις ασταμάτητες ερωτήσεις και την επιμονή της!
Θέματα όπως ο φόβος, ο θάνατος, η ανατροφή ενός παιδιού, οι σχέσεις, η απώλεια, οι υποχωρήσεις, οι συμπτώσεις στη ζωή, το πως αντιμετωπίζουμε και  ζούμε την καθημερινότητά μας αλλά και οι «σούπερ δυνάμεις» που έχουμε ο καθένας ξεχωριστά εμπλέκονται με τέτοιον τρόπο στην ιστορία αυτή που στο τέλος αμφιβάλλεις αν θες περισσότερη δόση φαντασίας ή πραγματικότητας!
Το μόνο σίγουρο είναι πως η ζωή θα σου δώσει τη δεύτερη ευκαιρία σου και εσύ θα πρέπει να επιλέξεις αν θα είσαι διαφορετικός, αν θα μάθεις να ζεις με τον εαυτό σου και όχι απλώς να υπάρχεις και αν θα πιστεύεις!

«Να θυμάσαι πως όταν το σκοτάδι είναι πολύ βαθύ για να το αντέξεις, και τόσα πολλά πράγματα έχουν σπάσει με τόσους πολλούς τρόπους, ώστε να μην μπορείς να τα επιδιορθώσεις, το όνειρο είναι το όπλο σου. Ένα όνειρο τη φορά.»

«Ζωή.»

 

 

Σχεδόν 30

Σχεδόν 30 λοιπόν και η πρώτη μου σκέψη είναι η δήλωση των 15!
Είχα δηλώσει πως «στα 31 μου θα είμαι στην καλύτερη φάση της ζωής μου, μιας και θα με έχω γνωρίσει, θα έχω δει πολλά, θα έχω βρει τον άνθρωπό μου και θα είμαι σε μια δουλειά που θα μου αρέσει».
Δεύτερη σκέψη ο πατέρας, που μου έλεγε «Μην κάνεις δηλώσεις. Πόσο μάλλον δηλώσεις που δεν μπορείς να τηρήσεις».
Όμως από τα 15 έως και σήμερα δεν έχω σταματήσει να δηλώνω το ίδιο με κάθε ευκαιρία. Και αυτή η πρώτη σκέψη με γεμίζει, με κινητοποιεί και με κάνει να ανυπομονώ για εκείνη την ηλικία.  2 χρόνια γεμάτα θα περάσουν για να δούμε τι θα μας φέρει η ζωή…
Είναι και αυτά τα 29 γεμάτα χρόνια όμως που κουβαλώ…
Για αυτό τα σχεδόν αυτά 30 έχουν λίγο από 3,5 χρόνων, λίγο από 8, λίγο από 15, από 18, από 23 και από 27.
Γιατί είμαι ο χρόνος.
Κάθε ευτυχισμένη και δυσάρεστη στιγμή της ζωής μου έχει αποτυπωθεί πλέον στο πρόσωπό μου. Στιγμές που διάλεξα να θυμάμαι ή παλεύω να ξεχάσω.
Γενναιόδωρα στιγμές ευτυχισμένες επιβιώνουν μαζί μου.
Καταπληκτικά παιδικά χρόνια. Υπέροχοι γονείς. Αγαπημένη οικογένεια. Στοργικός σύντροφος. Ειλικρινείς και έμπιστοι φίλοι.Όλα είναι εδώ μαζί μου.
Σχεδόν 30 και εγώ νιώθω την ανάγκη να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ.
Στο σύμπαν, στους φίλους μου, σε όσους πέρασαν από τη ζωή μου και δεν άντεξαν, σε εκείνους που με άφησαν να φύγω και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθώ με τους ταιριαστούς μου μα κυρίως στους γονείς μου. Στους δύο αυτούς ανθρώπους που μοναδικό τους όνειρο για εμένα ήταν να είμαι καλός και χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία, να είμαι γερή και ευτυχισμένη και που το «τι θα γίνω στη ζωή μου» το άφησαν σε μένα!
Σχεδόν 30 και ζω, αναπνέω, έχω το αίσθημα του κορεσμού και της εκτίμησης των πραγμάτων, των συναισθημάτων και των καταστάσεων και θυμάμαι πως η αξία του χρόνου κρύβεται στο να μην αναλώνεσαι.

«Ζωή.»