Κουράστηκα.

«Αρκετά!», «Ως εδώ!», «Μπούχτισα!», «Δεν πάει άλλο!», «Enough!», «Δεν μπορώ και δε θέλω στην τελική!», «Κουράστηκα!», «Βαρέθηκα!» είναι μερικές από τις δηλώσεις που ακούω όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό.
Μαζί με τους ανθρώπους αυτούς που φωνάζουν και παλεύουν να ακουστούν είμαι και εγώ. Ταυτίζομαι γιατί όλο και συχνότερα κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν, δεν μας γεμίζουν και δεν μας ευχαριστούν. Καταλαβαίνουμε πως απομακρυνόμαστε από τις δικές μας σκέψεις και επιθυμίες. Είναι εξαντλητικό να βρισκόμαστε συνεχώς το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μας (συνεπώς και της ζωής μας) με ανθρώπους που μας αδειάζουν. Καταλαβαίνω, γιατί και εγώ κουράστηκα και με ενοχλεί:

  • που οι άνθρωποι δεν τολμούν να κάνουν λάθος επιλογές και δεν καταλαβαίνουν πως αυτές οδηγούν στον σωστό δρόμο.
  • που πλέον δεν παίζω και δεν γελώ τόσο συχνά όσο τα προηγούμενα χρόνια. Που δεν αξιοποιώ τον χρόνο μου όπως και με όσους μου αρέσει.
  • που όλο και περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου δεν βλέπουν την ομορφιά αλλά ψάχνουν να βρουν ψεγάδια παντού. Θέλουν λόγους για να είναι ευτυχισμένοι μα αν τους ρωτήσεις «τι θα σε έκανε ευτυχισμένο;» δεν ξέρουν τι να σου απαντήσουν!
  • που προσπαθούν να με αλλοτριώσουν, που με θεωρούν εύκολη λεία και εξιλαστήριο θύμα.
  • που συναναστρέφομαι με «ενεργειακά βαμπίρ» όπως αποκαλώ τους ανθρώπους που το «εγώ» τους είναι αχόρταγο, που δεν με ακούν όταν μιλώ αλλά μετρούν τις λέξεις μου για να βγάλουν πόρισμα και όχι να συνομιλήσουν. Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως χώνονται εκεί που δεν τους σπέρνουν (ναι και οι κουτσομπόληδες με κουράζουν) και διατυμπανίζουν ψέματα ή χρησιμοποιούν υπόγειους τρόπους και μεθόδους με σκοπό να πάρουν 2 λόγια, να εκμαιεύσουν την πολυπόθητη πληροφορία.
  • που είναι γύρω μου συμφεροντολόγοι. Οι οποίοι κρύβουν τον μίζερο και άθλιο πραγματικό εαυτό τους κάτω από μια επιφανειακή ευγένεια. Που δεν λυτρώνουν την ψυχή τους κάνοντας ένα καλό, όχι δέκα ή δύο, αλλά ένα, για το γενικό καλό, χωρίς ατομικό συμφέρον ή ανταμοιβή.
  • που βολεύονται και προσφέρουν το «λίγο» από το πολύ τους. Άνθρωποι χωρίς στόχους, όνειρα, που δεν διευρύνουν το πνεύμα και τους ορίζοντές τους αλλά ζουν με την νοοτροπία «να φανούμε και εμείς, να μας ζηλεύουν!».
  • που αδειάζουν τα προβλήματά τους πάνω μου και τροφοδοτούνται από την γκρίνια τους. Άνθρωποι που παραπονιούνται για ό,τι τους συμβαίνει αλλά δεν κάνουν τίποτα  να το αλλάξουν και προτιμούν να θέλουν ανθρώπους δυστυχισμένους γύρω τους. Τόση μιζέρια και άλλη τόση…
  • που οι ανασφαλείς ζητούν συνεχώς πληροφορίες, καθοδήγηση, οτιδήποτε χρειάζονται και περιστρέφουν την συζήτηση γύρω από τον εαυτό τους. Που θέλουν και κάνουν τα πάντα για να έχουν την προσοχή μου και αντί αυτής μου δημιουργούν ερωτήματα όπως: «Δεν σας ενοχλεί; Δεν κουράζεστε; και εν τέλει τι σας κάνει να πιστεύετε πως ο εαυτός σας είναι σημαντικότερος από τον δικό μου;»

Κι αν όλοι και όλα αυτά με κούρασαν, αυτοί που με εξαντλούν είναι οι κακεντρεχείς και οι ψεύτες. Αυτοί οι λίγοι, μα αρκετοί, που δεν κοιτάζουν στα μάτια ευθέως και δεν δέχονται με σεβασμό τον ρόλο σου αλλά αντίθετα ζητούν την εξουσία, αφηνιάζουν και προσπαθούν να σου καταστρέψουν τον ωραίο, ζηλευτό (λόγω της καλοσύνης και της αισιοδοξίας) σου εαυτό. Απομακρύνσου και μην τους αφήσεις να σου στερήσουν την ενέργεια και τη δύναμη να αντιστέκεσαι και να ονειρεύεσαι.

«Ζωή.»