«Στο δρόμο», Jack Kerouac

«Δεν έχεις παρά να τους ρίξεις μια ματιά μπροστά.
Έχουν έγνοιες, μετράνε τα χιλιόμετρα, σκέφτονται που θα πάνε να κοιμηθούν απόψε, σκέφτονται τα χρήματα για τη βενζίνη, τον καιρό, αναρωτιούνται πως θα φτάσουν στον προορισμό  τους – κι αυτό δεν θα σταματήσει μέχρι να φτάσουν βλέπεις. Είναι που έχουν ανάγκη ν’ ανησυχούν και να ξεγελούν το χρόνο θεωρώντας επείγον εκείνο ή τ’ άλλο, είναι καθαρά αγχωτικοί και μεμψίμοιροι, και δεν έχουν ήσυχο το μυαλό τους όσο δεν βρίσκουν μια έγνοια επιβεβαιωμένη και καλά αποκαταστημένη και, όταν την βρίσκουν, παίρνουν στη μορφή τους τις εκφράσεις που κολλάνε και αναλογούν  σ’ αυτήν, πράμα που είναι, βλέπεις, η δυστυχία, και συνεχώς αυτή καλπάζει δίπλα τους και το ξέρουν, κι αυτό είναι επίσης που τους ανησυχεί ατελείωτα.»

«Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος», Aldous Huxley

«Γιατί ο κόσμος μας δεν είναι ίδιος με τον κόσμο του Οθέλλου. Δεν μπορεί κανείς να φτιάξει αυτοκίνητα χωρίς χάλυβα, και δεν μπορείς να φτιάξεις τραγωδίες χωρίς κοινωνική αστάθεια. Σήμερα, ο κόσμος μας είναι ευσταθής. Οι άνθρωποι είναι ευτυχείς. Έχουν ό,τι θέλουν, και ποτέ δεν επιθυμούν ό,τι δεν έχουν. Έχουν σταθερή ευμάρεια, ασφάλεια, υγεία, δεν φοβούνται το θάνατο, δεν γνωρίζουν τι είναι τα πάθη, ή τα γηρατειά, δεν τους πρήζουν μαμάδες και μπαμπάδες, δεν έχουν συζύγους ή παιδιά, ή έρωτες που να τους συγκινούν, κι είναι έτσι προκαλλιεργημένοι, ώστε να μπορούν μονάχα να συμπεριφέρονται όπως διδάχθηκαν να συμπεριφέρονται.
Και αν κάτι δεν πάει καλά, υπάρχουν κι οι ταμπλέτες «σώμα». Και σεις κύριε Άγριε, πετάτε τούτες τις ταμπλέτες από το παράθυρο, στο όνομα της ελευθερίας. Ελευθερία! Έσκασε στα γέλια.»

Αύρα καλοκαιρινή σε μαγικό νησί….

Σαν σήμερα, 3 χρόνια πριν, σε αυτή την παραλία της Ίου το κορίτσι έζησε το όνειρο και πίστεψε στο παραμύθι.
Κράτησε εκείνη την στιγμή –  που μέσα στη θάλασσα την είχες αγκαλιά και την ρωτούσες αν εννοούσε όσα είπε, κοιτώντας την με αυτά τα μάτια και τα βρεγμένα μεγάλα σου βλέφαρα (τα οποία μέχρι και σήμερα όποτε εστιάζει σε αυτά δημιουργούνται πεταλούδες στο στομάχι της) – ως εφόδιο για τις δύσκολες στιγμές των χειμώνων.
Έτσι πέρασε το καλοκαίρι εκείνο, που πολλοί θα ζήλευαν μιας και είχε πολλές σκηνές που έχουμε δει όλοι στον κινηματογράφο: Κυνηγιόντουσαν στην παραλία, γελούσαν πολύ, αντάλλαζαν βλέμματα και χάδια ανάμεσα σε τρίτους που μαρτυρούσαν τον πόθο, την έκπληξη και τον θαυμασμό τους.
Δεν το φώναζαν, ήταν ερωτευμένοι και το μαρτυρούσαν οι κινήσεις τους!
Μα δυστυχώς, το καλοκαίρι αυτό ακολούθησαν χειμώνες ζόρικοι, με γεγονότα που δεν περίμενε πως θα αντιμετωπίσει.
Ο πρώτος χειμώνας έφερε αλήθειες στο φως, ο δεύτερος γαλήνη και ο τρίτος ήταν ότι ορίζει ως ζωή: με τις πίκρες του & τις χαρές του!
Τίποτα δε θυμίζει το καλοκαίρι εκείνο, κι ας ήρθαν και άλλα καλοκαίρια, με διαφορετικές σκηνές, μιας και η αγάπη ωρίμασε και ήταν φυσικό να δημιουργηθούν νέες ανάγκες…
Μα το κορίτσι αυτό μεγάλωσε πια και δεν της αρέσουν τα παραμύθια.
Της αρέσουν τα όνειρα!
Για αυτό και απομακρύνεται από κάθε τι ψεύτικο.
Φυλά με προσοχή τις αναμνήσεις αυτές…
Λίγοι έχουν την τύχη να ζήσουν έναν τόσο μεγάλο έρωτα όπως τον βίωσε εκείνη.

Φτάσαμε τόσο κοντά στο όνειρο μα νικηθήκαμε.
«…Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ΄ την τύχη ή τις αντιξοότητες,
αλλά απʼ αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό.» Τ.Λ.

Εις το επανιδείν

«Ζωή.»

Μέσα από τα μάτια σας….

Από μικρή εστιάζω στα μάτια. Ίσως επειδή το υποσυνείδητο έχει καταγράψει πως «τα μάτια λένε πάντα την αλήθεια» κι ας μου έχει δείξει η ζωή τις εξαιρέσεις της!
Τα τελευταία χρόνια όμως, υπάρχουν κάτι μάτια που δεν μπορώ να αντισταθώ.
Τα μάτια αυτά ανήκουν στους μικρούς και λίγο μεγαλύτερους τετράποδους φίλους μου! Μάτια που χωρίς να το επιδιώκουν γεννούν συναισθήματα και σκέψεις.

Ήταν Σαββατόβραδο όταν επισκέφθηκα, για πρώτη φορά, τη Γαϊδουροχώρα (www.gaidourohora.gr). Σκεφτόμουν πως στο μέρος αυτό εκτός από τα γαϊδουράκια θα συναντούσα και ανθρώπους που σέβονται τη φύση και τα ζώα.
Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν καθώς ο Φούσκας (γάτος) μας υποδέχθηκε ξαπλωμένος δίπλα σε έναν φίλο του (σκύλο) κάτω από τα δέντρα!
Ακολούθησαν ωραίες ιστορίες και εικόνες με τα γαϊδουράκια.

Τίποτα όμως δεν με προετοίμασε για το μικρό γατάκι που βρέθηκε στα σκουπίδια και προσπαθούσαν να κρατήσουν στη ζωή οι άνθρωποι της Γαϊδουροχώρας.
Το μικρό αυτό πλάσμα (τόσο μικρό που περισσεύει σε μια χούφτα μας) είχα την τύχη να το αγκαλιάσω, να χαϊδέψω τις κυριολεκτικά μικροσκοπικές του πατούσες και να το κοιτάξω στα μάτια.
Τα μάτια του λοιπόν με έφεραν αντιμέτωπη με το «εγώ» μου.
Αυτό συμβαίνει πάντα!
Σκέφτομαι τους ανθρώπους που προσπαθούν με όσα μέσα διαθέτουν και όσα εφευρίσκουν, να σώσουν αυτά τα πλάσματα.
Όλους αυτούς που παλεύουν με την ψυχή τους προκειμένου να χαρίσουν ζωή την στιγμή που άλλοι χαίρονται ή και αδιαφορούν για το κακό που προκαλούν. Και εγώ αδυνατώ να καταλάβω πως γίνεται κάποιος να απολαμβάνει να πληγώνει τον άλλον, είτε είναι δίποδος είτε τετράποδος.
Πώς γίνεται να λένε πως αυτά τα πλάσματα, δεν νιώθουν;
Μα αυτά τα πλάσματα, με αυτά τα μάτια, τις πατούσες, τις ουρές και τα μεγάλα αυτιά, είναι αυτά που μπορούν να σου χαρίσουν παντοτινή αγάπη, χαρά και που ποτέ δε θα σε πληγώσουν.

Δεν ξέρω τι με πόνεσε περισσότερο, οι σκέψεις αυτές ή τα μάτια αυτού του γατιού που διψούσε για ζωή;
Πόνο μου προκαλούν και τα μάτια των γαϊδουριών.Σου έχω πει πως τα αγαπώ μα δεν ξέρεις το γιατί…

 

 

 


Αγαπώ τα γαϊδουράκια γιατί μου θυμίζουν καλοκαίρια σε νησιά των μικρών Κυκλάδων όπου η θετική ενέργεια και η ζεστασιά των ανθρώπων ξεχείλιζε. Όπου όλα ήταν αγνά και οι ρυθμοί αργοί.
Τα αγαπώ γιατί κάποιοι τα θεώρησαν άχρηστα και τα παράτησαν μετά από πολλά χρόνια κακομεταχείρισης.
Τα μάτια τους είναι τόσο μελαγχολικά που δεν με αφήνουν να ξεχάσω την αλαζονεία και την αχαριστία μερικών ανθρώπων. 
Βλέπεις πλέον μιας και υπάρχουν μηχανές για να κάνουν κάποιοι τη δουλειά τους, είναι είδος προς εξαφάνιση. Τα θεωρούν άχρηστα.
Μα εγώ δεν μπορώ να φανταστώ πως θα υπάρχει κόσμος χωρίς αυτά τα τόσο παρεξηγημένα και πονεμένα πλάσματα.
Για αυτό τα αγαπώ, γιατί νιώθω πως μόνο σε λίγες περιπτώσεις αγαπήθηκαν πολύ από τους ιδιοκτήτες τους.


«Ζωή.»

Μαμά, συγγνώμη.

08 Ιουλίου 2015, 15:40.
Αυτή την ώρα σημείωσε η Τροχαία.
Λίγη ώρα μετά, μέσα από ένα ασθενοφόρο, σου τηλεφώνησε ο μπαμπάς για να σου πει: «Μωρό μου, είχαμε ένα ατύχημα! […] Όχι δεν σου κάνω πλάκα!»

Δεν έχω εικόνα όμως τι ώρα ήταν όταν σε άκουσα να εκλιπαρείς τους γιατρούς για να σε αφήσουν να με δεις. Ούτε ξέρω πόσο χρειάστηκε να περιμένεις ώστε να στο επιτρέψουν!
Δε θέλω να ακούσω ξανά αυτό τον τόνο στη φωνή σου μαμά.
Μη φοβάσαι!
Δεν πίστευα ότι ήσουν εσύ αυτή που άκουγα!

Πολύ η αναμονή.
Δεν σου κρύβω πως φοβήθηκα πολύ όταν δεν σε άφηναν να μπεις.
Μα περισσότερο όταν σε είδα…
Πολύ φοβισμένα ήταν τα μεγάλα σου μάτια μαμά και έτρεμε το χέρι σου καθώς με χάιδευες κοντά στα ράμματα.
Θυμάμαι το φιλί που μου έδωσες στο μέτωπο όταν σε τράβηξαν για να βγεις έξω.
Σχεδόν δεν το ένιωσα.
Τόσο πολύ φοβόσουν μανούλα μου μην με πονέσεις;

Συγγνώμη που με είδες έτσι.
Συγγνώμη για όσα ένιωσες, δεν το ήθελα!
Μην ξανακλάψεις όμως μαμά, όλα περνάνε!
Και για μένα περάσανε και θα έρθουν πολλές ευτυχισμένες μέρες!
Για όλους μας!
«Πολλές ευθύνες, βάσανα μα αμέτρητες χαρές είναι τα παιδιά» είχες πει, πολλά χρόνια πριν, στη γυναίκα που προσπαθούσε να σε πείσει -ενώ εσύ είχες παιδιά-  για την συνειδητή της επιλογή πως είναι καλύτερα χωρίς αυτά.
Και ξέρω πως η πορεία μας και η οικογένεια μας έχει «αποζημιώσει» τον πόνο, το φόβο και το άγχος που ένιωσες,  μα συγγνώμη μαμά.

«Ζωή.»

Δε βαριέσαι…

«Δε βαριέσαι» είναι η φράση που ακολουθεί τις σκέψεις μου αυτό τον καιρό…
Επειδή -δυστυχώς- πάντα παίρνω τη ζωή στα σοβαρά, παρ’ όλο που μου έδειξε πως πρέπει να εστιάζω στους ανθρώπους μου και ό,τι με γεμίζει!

Δε βαριέσαι λοιπόν,
για όλες τις καταστάσεις που δεν ωφελούν, που δε με πηγαίνουν παραπέρα.
Για την ενέργεια που σπατάλησα σε πρόσωπα, μιας και ακόμα να μάθω πως οι άνθρωποι δε φέρονται όπως τους φέρεσαι εσύ. Δεν απαντούν στην αγάπη με αγάπη (αν και εγώ θα απαντούσα με περισσότερη αγάπη).
Για τις σκληρές αλήθειες που δεν άντεξες και δεν ειπώθηκαν.
Για την επιφάνεια στην οποία βολεύτηκες!

Δε βαριέσαι & δεν πειράζει….
Γιατί με κάθε «χτύπημα» μαθαίνεις!
Μαθαίνεις να απομακρύνεσαι από τοξικούς ανθρώπους.
Μαθαίνεις να τους δίνεις ακριβώς την σημασία και την αξία που τους αρμόζει.
Μαθαίνεις να μην σπαταλάς ενέργεια και ζωή.
Μαθαίνεις να μην σε ξοδεύεις μα κυρίως μαθαίνεις πως με κάθε «δε βαριέσαι» που ειπώθηκε ξαναμπαίνεις στο δρόμο που εσύ έχεις ορίσει σωστό για τη ζωή σου.
Στο δρόμο που σε πηγαίνει παραπέρα, πιο κοντά σε ό,τι αγαπάς και σε κάνει να χαμογελάς.

«Ζωή.»