«Ο Κάφκα στην ακτή», Haruki Murakami

«Ίσως οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο να μην προσπαθούν να ελευθερωθούν, Κάφκα. Απλώς έτσι νομίζουν. Είναι όλα μια ψευδαίσθηση. Αν ελευθέρωναν τους ανθρώπους, οι περισσότεροι θα ήταν σαν χαμένοι. Μην το ξεχνάς. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι προτιμούν να μην είναι ελεύθεροι.»

Συναυλίες

Ήμουν λίγο μικρότερη από 18 όταν άφησα το πατρικό μου για σπουδές και από τότε έχω συνδεδεμένη την έναρξη του καλοκαιριού με τις συναυλίες παρά με το πρώτο μπάνιο ή και παγωτό (όπως γινόταν παλιότερα)!
Δεν είμαι από τις φανατικές που παρακολουθούν ό,τι συμβαίνει στην πόλη.
Αλλά δεν έχει περάσει ούτε ένα καλοκαίρι από τότε χωρίς να παρακολουθήσω – έστω – μία συναυλία.
Ακόμη κι αν αυτή γίνεται τον Μάιο ή τον Σεπτέμβριο είναι για μένα «καλοκαίρι»!
Αγαπώ (ναι, «αγαπώ», πολύ προσεχτικά έγινε η επιλογή του) την ελευθερία που νιώθεις καθ’ όλη τη διάρκεια των συναυλιών και αυτό το συναίσθημα που προκαλείται από την ανακοίνωση μιας συναυλίας έως και την επόμενη ημέρα αυτής!
Ίσως με εξιτάρει και το να βλέπω ανθρώπους διαφόρων ηλικιών να παθιάζονται, να απολαμβάνουν, να μοιράζονται με εμάς τους «ξένους» τα συναισθήματά τους!
Συναισθήματα που όλοι μας έχουμε βιώσει και εκτονώνουμε σε τραγούδια που ακούγαμε μόνοι, κλεισμένοι στο σπίτι ή σε ένα νησί με φίλους γεμάτοι ενέργεια τα ξημερώματα…
Ίσως πάλι το ότι εγώ, σαν Ζωή, σε κάθε συναυλία «κουβαλώ» και στιγμές περασμένες, αναμνήσεις με σχέσεις ανθρώπων που δεν άντεξαν στο χρόνο…

Τα εισιτήρια για την συγκεκριμένη συναυλία ήταν δώρο από κάποιον άνθρωπο που 2 χρόνια «κουβαλώ» μαζί μου σε κάθε συναυλία που πηγαίνω.
Πότε περισσότερο, πότε λιγότερο, δεν έλειψε σε καμία!
Έναν άνθρωπο που αγαπώ πάρα πολύ.
Και σε αυτήν ήταν επιτέλους εδώ όταν του σιγοτραγουδούσα καθώς τον αγκάλιαζα «All I ever wanted & needed is here, in my arms» όπως επίσης και όταν έβλεπε στα μάτια μου αυτή την σπίθα και την αλήθεια πως «I’m only here to bring you free love«.

» And I thank you for bringing me here….
   For showing me home
   For singing these tears…
   Finally I’ve found that I belong here.»

«Ζωή.»