Μουστοκούλουρα

Άνοιξη, Κυριακή μεσημέρι…

Μετά τη βόλτα μας δίπλα στη θάλασσα και μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό, θέλαμε κάτι να σταματήσει κάπως την πείνα μας.

Μου φέρνεις μουστοκούλουρα.
Πρώτη φορά μου προκαλούν τόσες αναμνήσεις!

Πριν 20+ χρόνια στο πατρικό του πατέρα μου, η γιαγιά είχε πάντα μουστοκούλουρα.
Με συγχωρείτε, όχι πάντα!
Είχε μουστοκούλουρα μέχρι να αντιληφθώ την ύπαρξή τους!
Όχι βέβαια πως αν τα έτρωγα όλα (ναι μπορούσα να φάω όλο το κουτί κάποτε!) δεν μου φώναζε (προσπαθούσε τουλάχιστον να φανεί αυστηρή ενώ έστελνε τον παππού να αγοράσει πιο πολλά!!!).
Και έτσι κυλούσαν οι μέρες των διακοπών στο πατρικό του μπαμπά.
Με ένα μουστοκούλουρο στο χέρι κάθε φορά που περνούσα από την κουζίνα
(για γάλα, για νερό, για να ρωτήσουμε τι φαί μας ετοιμάζει, για παιχνίδι κ.ο.κ.).
Και εννοείται πως αν ήθελα απλά να φάω μουστοκούλουρο, σκαρφιζόμουν δικαιολογίες για να πάω..
Μέχρι και πως έχασα τον δρόμο για την αυλή της είχα πει μια φορά!!!

Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως η γιαγιά δεν έτρωγε τα μουστοκούλουρα.
Της άρεσαν αλλά τα αγόραζε μόνο και μόνο για τα εγγόνια της!
Στερήθηκε πολλά στη ζωή της (αν και ήταν λιχούδω όπως εγώ) γιατί πίστευε πολύ στο Θεό και προσπαθούσε πολύ για μια θέση στον Παράδεισο.

Εύχομαι, αν υπάρχει Παράδεισος, να έχει πολλά μουστοκούλουρα για να θυμάσαι το «τερατάκι» που τα κατέβαζε σχεδόν αμάσητα!

Αθήνα, άνοιξη 2017 λοιπόν, και τρώγοντας το τελευταίο μουστοκούλουρο αναρωτιέμαι: η απουσία σου 3 μήνες τώρα ή το ότι μετά από πολλά χρόνια  έφαγα μουστοκούλουρα, ήταν η αφορμή για αυτές τις αναμνήσεις;!

«Ζωή.»

Σιωπή, φωνές και δάκρυα

Μια δουλειά των πέντε λεπτών έγινε σε δέκα λόγω των νεύρων (αναμενόμενο!).
Ακολούθησε μια σειρά από κινήσεις όλο ένταση…
«Ώρες – ώρες είσαι εντελώς στα αρχίδια σου!»
Σιωπή.
«Θες να μου πεις που οφείλεται αυτό το ξέσπασμα;»
Δάκρυα.
«Γι’ αυτό δεν συζητάω μαζί σου. Γιατί με το παραμικρό κλαις.»
«Γι’ αυτό δεν συζητάω μαζί σου. Γιατί με το παραμικρό φωνάζεις.»

Φωνές.

Είναι άβολο να βλέπεις έναν άνθρωπο να κλαίει σε κάθε κουβέντα.
Και εκνευριστικό. Μιλάω εκ πείρας!
Χαίρομαι βέβαια που έχω γνωρίσει τουλάχιστον 2 ανθρώπους που τους συμβαίνει το ίδιο.
Και όλοι μας λέμε, εφόσον μπορούμε να συζητήσουμε, να μην παίρνει κανείς τοις μετρητοίς την αντίδραση αυτή καθώς δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.
Δεν κλαίμε γιατί θέλουμε να χειριστούμε τον άλλον αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.
Εσύ όμως που φωνάζεις τι φοβάσαι;
Μην αποδειχθεί κάποια ατέλεια σου;
Μην φέρεις κάποιο μερίδιο ευθύνης ή μήπως θες να επιβληθείς με τις φωνές σου;
Σίγουρα είναι πολύ εύκολο με φωνές να κάνεις τον άλλον να σωπάσει παρά να μπεις στη θέση του. Σίγουρα με φωνές δε γίνεται κανείς καλύτερος.

Σκέψεις.

Εάν δεν μιλάμε, γιατί είμαστε μαζί;
Εάν δεν κάνουμε τα πάντα για να είμαστε μαζί και για να γνωρίσουμε ουσιαστικά ο ένας τον άλλον, τότε τι κάνουμε;
Εάν δεν λέμε τι μας ενοχλεί, πως θα το διορθώσουμε;
Εάν ένας άνθρωπος δεν σε πάει παραπέρα τότε τι νόημα έχει η ζωή μας;
Ναι, να κάνουμε υποχωρήσεις ο ένας για τον άλλον.
Αλλά αν κάνουμε υποχωρήσεις σε συμπεριφορές που μας ενοχλούν, χωρίς να γνωρίζει ο άλλος την υποχώρηση αυτή, τότε αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσουμε, και θα απορούμε γιατί δεν τα καταφέραμε.

Δάκρυα που έγιναν λέξεις.

Κλαίω και σιωπώ λοιπόν τις στιγμές που θα έπρεπε να φωνάζω.
Να φωνάζω για κάθε συμπεριφορά που με προσβάλλει, που με πνίγει και με αδικεί.
Κλαίω γιατί έχω αφήσει τις κουβέντες να γίνονται μέσα μου βουνό.
Κλαίω γιατί με πνίγει η σιωπή.
Κλαίω γιατί ονειρεύτηκα πολύ….

«Και κάποτε ονειρεύομαι να κλάψω τόσο πολύ, που όλα τα μυστικά ν’ αποκαλυφθούνε.» Τ. Λειβαδίτης

«Ζωή.»

«Ο Πληθυντικός Αριθμός», Κ. Δημουλά


«Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού,
ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

 Ο φόβος, 
 όνομα ουσιαστικόν
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός 
οι φόβοι.
Οι φόβοι για όλα από ‘δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
Όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από ‘δω και πέρα.»

~ Κική Δημουλά, Πληθυντικός Αριθμός
Το λίγο του κόσμου.