Όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι… από τον Mahatma Gandhi

«Οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν θυμώνουν, επειδή οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ. Έτσι για να μπορέσει ο ένας ν’ ακούσει τον άλλο, πρέπει να φωνάξει δυνατά, ώστε να καλύψει την απόσταση. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνάξουν για ν’ ακουστούν.
Το αντίθετο γίνεται, για παράδειγμα, όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι.
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν. Μιλούν σιγανά και τρυφερά, επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.
Μερικές φορές μάλιστα είναι τόσο κοντά, που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. Ψιθυρίζουν μονάχα. Κι όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχτούν. Έτσι συμβαίνει πάντα κι όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζει ο ένας τον άλλον».

Mahatma Gandhi

«Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος», Primo Levi

«Εάν μπορεί να έχει κάποιο νόημα να προσδιορίσω τις αιτίες για τις οποίες η ζωή μου, ανάμεσα σε τόσες άλλες ισάξιες, άντεξε στη δοκιμασία, νομίζω ότι στον Λορέντσο οφείλω το ότι σήμερα είμαι ζωντανός.
Όχι τόσο πολύ για την υλική του βοήθεια αλλά γιατί σταθερά μου υπενθύμιζε με την παρουσία του, με τον ήρεμο και απλό τρόπο της καλοσύνης του ότι εξακολουθούσε να υπάρχει ένας κόσμος δικαιοσύνης έξω απ’ τον δικό μας, ότι υπήρχε κάτι και κάποιος αληθινός και ακέραιος, κάποιος που δεν έχει διαφθαρεί και αποκτηνωθεί, κάποιος ξένος προς το μίσος και τον τρόμο, κάτι που δύσκολα μπορεί να οριστεί, σαν μια ξεχασμένη δυνατότητα του καλού, που άξιζε να την κρατήσουμε ζωντανή. […] Αλλά ο Λορέντσο ήταν άνθρωπος, άνθρωπος ακέραιος και αμόλυντος που δεν ανήκε σ’αυτόν τον κόσμο της άρνησης. Χάρη στον Λορέντσο δεν ξέχασα ότι κι εγώ είμαι ένας άνθρωπος.»

Προσευχή…

Το τελευταίο διάστημα έπιασα τον εαυτό μου να είναι άπληστος!
Ζητάω τόσα πολλά!
«Να σταματήσεις να υποφέρεις»,
«Να γίνει κάτι να πάρω λίγο από τον πόνο σου» και άλλα πολλά παρόμοια.

Σήμερα όμως ζητούσα συνεχώς μόνο ένα!
Να βγεις δυνατός και να εκμεταλλευτείς την ευκαιρία που σου δίνεται.
Μια ευκαιρία που δεν ζήτησες…

Στο διάστημα των 7 κρίσιμων ωρών πέρασε όλη η ιστορία μας από το μυαλό μου.
Και παραδόξως σε όλες τις στιγμές που μου ήρθαν στο μυαλό, ήσουν γελαστός, υγιής, κάναμε χαζά (τα δικά μας χαζά) και απολάμβανες πράγματα – τα πιο απλά πράγματα-.

Το ξέρω πως είσαι απογοητευμένος, αλλά είσαι και πεισματάρης και εγωιστής.
Αυτό το πείσμα και το ξερό σου το κεφάλι θέλω να επιστρατεύσεις!
Να επιλέξεις πως ο νικητής αυτής της ιστορίας θα είσαι εσύ!
Το ξέρω πως πονάς και έχεις εξαντληθεί τόσα χρόνια.
Ξέρω όμως πως είσαι τυχερός (και ας λες εσύ πως είσαι γκαντέμης) και εκτός από τυχερός είσαι και ζωντανός και νικητής!

…Μετά από πολλές μέρες που δεν έπαψα να ζητάω όλα αυτά, άρχισα να είμαι ξανά ευγνώμων για αυτά που ήρθαν. Πλέον λέω και πάλι συχνά «Ευχαριστώ».

Για τον Π. μου

«Ζωή.»