Όλα είναι αερικό….

Φεύγοντας πήρα στυλό… “Στα ταξίδια μπαίνουν σε σειρά οι σκέψεις” είπα.

Όλες οι σκέψεις μου στο αερικό σήμερα. Το αερικό δεν έχει γένος. Μιλώ για τους ανθρώπους που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου, δεν πρωταγωνιστούν σε αυτή (εκτός από κάποιους οργασμούς που σου έχουν χαρίσει εν αγνοία τους!), είναι φίλοι, γνωστοί, πότε κοντά σου πότε αδιάφοροι.

Είναι αυτοί που σε έχουν γεμίσει, σου έχουν μάθει να ζεις καλύτερα, να δίνεσαι εκεί που πρέπει, να είσαι ελεύθερος. Άνθρωποι που δεν ήρθαν να μείνουν στη ζωή σου αλλά να την κάνουν πιο πλούσια.

Με το αερικό χαίρεσαι να απολαμβάνεις τις στιγμές. Εκτιμάς τον χρόνο. Τον χρόνο όχι μόνο μαζί του, αλλά γενικά με τους φίλους, τους γονείς, μόνος σου. Τον χρόνο της ζωής σου.

Αυτό τον άνθρωπο μην τον εγκλωβίσεις ποτέ. Δεν ξέρεις άλλωστε τι χρειάζεται ένα αερικό για να είναι ευτυχισμένο. Μάθε από αυτό, κάν’ το κομμάτι σου, γίνε δικό του. Δώσε ότι θες να δώσεις. Να λες ευχαριστώ που σε ξεχώρισε, σε επέλεξε, σου δόθηκε χωρίς τέλος.

Ήρθε στη ζωή σου και σου υπενθυμίζει πως για να σε επέλεξε κάτι είδε σε σένα.
Πόσο πιο ξέγνοιαστα είναι όλα βέβαια όταν λείπει. Γιατί, όταν είναι εδώ, σε κάνει να παλεύεις με τον εγωισμό σου… Για να θυμάσαι πως είναι να είσαι ελεύθερος! Σε προβληματίζει, σε εξελίσσει. Ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου, την ψυχική σου ηρεμία.

Θα δεις…

Μετά από αυτό η ζωή σου δε θα είναι ποτέ ίδια. Είναι επικίνδυνο το αερικό. Επικίνδυνο μα τόσο όμορφο, ξέγνοιαστο. Το λες έρωτα; Ίσως.. αερικό είναι ο έρωτας για τη ζωή. Δεν ξέρεις πότε και αν θα το ξαναδείς, πόσο θα κρατήσει αυτή η συνάντηση, αλλά μετά από κάθε συνάντηση, γνωρίζοντας πως ο χρόνος δε γυρνά πίσω, σου αφήνει κάτι ξεχωριστό. Μια αγκαλιά στον αέρα, ένα χάδι, μια κουβέντα, ένα βλέμμα, ένα φιλί. Και αναρωτιέσαι είσαι εσύ το ανοιχτό βιβλίο ή εκείνο που βλέπει στην ψυχή σου τόσο καλά;

Αγνά συναισθήματα που όταν χωρίζετε σου αφήνουν ένα πλατύ χαμόγελο και μια βαθιά μελαγχολία. Κι εσύ έχεις όλες αυτές τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα να τα κάνεις εφόδια για μια (καλύτερη) ζωή.

Ενέργεια είναι το αερικό. Ενέργεια που αναρωτιέσαι αν εισπράττει και εκείνο. Σκέφτεσαι αν έχει ξεχωρίσει στιγμές από σένα και μετά λες «όταν θυμάται τι φοράς, πως σε γνώρισε, τι σκέφτεται και νιώθει; Τι παίρνει από σένα;»
Δεν μένεις όμως σε αυτά.

Για όποιο λόγο κι αν βρέθηκε στο δρόμο σου εύχεσαι το δούναι και λαβείν να είναι αμοιβαίο. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να του δίνεις θετικά συναισθήματα, την ίδια ενέργεια και αγάπη για ζωή. Να το γεμίζεις, να το γαληνεύεις. Να γελάτε, να γλεντάτε, να απολαμβάνετε.
Μήπως είσαι αερικό και συ για κάποιον;

Κοιτώντας το παράθυρο του τραίνου βλέπω την ομορφιά της φύσης, γελώ με αναμνήσεις, νιώθω ευγνώμων και χαμογελώ γιατί αυτή είναι η ομορφιά της ζωής. Την ήξερα. Όλοι γνωρίζουμε, απλά ξεχνάμε.

«Ζωή.»