Μουστοκούλουρα

Άνοιξη, Κυριακή μεσημέρι…

Μετά τη βόλτα μας δίπλα στη θάλασσα και μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό, θέλαμε κάτι να σταματήσει κάπως την πείνα μας.

Μου φέρνεις μουστοκούλουρα.
Πρώτη φορά μου προκαλούν τόσες αναμνήσεις!

Πριν 20+ χρόνια στο πατρικό του πατέρα μου, η γιαγιά είχε πάντα μουστοκούλουρα.
Με συγχωρείτε, όχι πάντα!
Είχε μουστοκούλουρα μέχρι να αντιληφθώ την ύπαρξή τους!
Όχι βέβαια πως αν τα έτρωγα όλα (ναι μπορούσα να φάω όλο το κουτί κάποτε!) δεν μου φώναζε (προσπαθούσε τουλάχιστον να φανεί αυστηρή ενώ έστελνε τον παππού να αγοράσει πιο πολλά!!!).
Και έτσι κυλούσαν οι μέρες των διακοπών στο πατρικό του μπαμπά.
Με ένα μουστοκούλουρο στο χέρι κάθε φορά που περνούσα από την κουζίνα
(για γάλα, για νερό, για να ρωτήσουμε τι φαί μας ετοιμάζει, για παιχνίδι κ.ο.κ.).
Και εννοείται πως αν ήθελα απλά να φάω μουστοκούλουρο, σκαρφιζόμουν δικαιολογίες για να πάω..
Μέχρι και πως έχασα τον δρόμο για την αυλή της είχα πει μια φορά!!!

Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως η γιαγιά δεν έτρωγε τα μουστοκούλουρα.
Της άρεσαν αλλά τα αγόραζε μόνο και μόνο για τα εγγόνια της!
Στερήθηκε πολλά στη ζωή της (αν και ήταν λιχούδω όπως εγώ) γιατί πίστευε πολύ στο Θεό και προσπαθούσε πολύ για μια θέση στον Παράδεισο.

Εύχομαι, αν υπάρχει Παράδεισος, να έχει πολλά μουστοκούλουρα για να θυμάσαι το «τερατάκι» που τα κατέβαζε σχεδόν αμάσητα!

Αθήνα, άνοιξη 2017 λοιπόν, και τρώγοντας το τελευταίο μουστοκούλουρο αναρωτιέμαι: η απουσία σου 3 μήνες τώρα ή το ότι μετά από πολλά χρόνια  έφαγα μουστοκούλουρα, ήταν η αφορμή για αυτές τις αναμνήσεις;!

«Ζωή.»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *