Μαμά, συγγνώμη.

08 Ιουλίου 2015, 15:40.
Αυτή την ώρα σημείωσε η Τροχαία.
Λίγη ώρα μετά, μέσα από ένα ασθενοφόρο, σου τηλεφώνησε ο μπαμπάς για να σου πει: «Μωρό μου, είχαμε ένα ατύχημα! […] Όχι δεν σου κάνω πλάκα!»

Δεν έχω εικόνα όμως τι ώρα ήταν όταν σε άκουσα να εκλιπαρείς τους γιατρούς για να σε αφήσουν να με δεις. Ούτε ξέρω πόσο χρειάστηκε να περιμένεις ώστε να στο επιτρέψουν!
Δε θέλω να ακούσω ξανά αυτό τον τόνο στη φωνή σου μαμά.
Μη φοβάσαι!
Δεν πίστευα ότι ήσουν εσύ αυτή που άκουγα!

Πολύ η αναμονή.
Δεν σου κρύβω πως φοβήθηκα πολύ όταν δεν σε άφηναν να μπεις.
Μα περισσότερο όταν σε είδα…
Πολύ φοβισμένα ήταν τα μεγάλα σου μάτια μαμά και έτρεμε το χέρι σου καθώς με χάιδευες κοντά στα ράμματα.
Θυμάμαι το φιλί που μου έδωσες στο μέτωπο όταν σε τράβηξαν για να βγεις έξω.
Σχεδόν δεν το ένιωσα.
Τόσο πολύ φοβόσουν μανούλα μου μην με πονέσεις;

Συγγνώμη που με είδες έτσι.
Συγγνώμη για όσα ένιωσες, δεν το ήθελα!
Μην ξανακλάψεις όμως μαμά, όλα περνάνε!
Και για μένα περάσανε και θα έρθουν πολλές ευτυχισμένες μέρες!
Για όλους μας!
«Πολλές ευθύνες, βάσανα μα αμέτρητες χαρές είναι τα παιδιά» είχες πει, πολλά χρόνια πριν, στη γυναίκα που προσπαθούσε να σε πείσει -ενώ εσύ είχες παιδιά-  για την συνειδητή της επιλογή πως είναι καλύτερα χωρίς αυτά.
Και ξέρω πως η πορεία μας και η οικογένεια μας έχει «αποζημιώσει» τον πόνο, το φόβο και το άγχος που ένιωσες,  μα συγγνώμη μαμά.

«Ζωή.»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *