Αύρα καλοκαιρινή σε μαγικό νησί….

Σαν σήμερα, 3 χρόνια πριν, σε αυτή την παραλία της Ίου το κορίτσι έζησε το όνειρο και πίστεψε στο παραμύθι.
Κράτησε εκείνη την στιγμή –  που μέσα στη θάλασσα την είχες αγκαλιά και την ρωτούσες αν εννοούσε όσα είπε, κοιτώντας την με αυτά τα μάτια και τα βρεγμένα μεγάλα σου βλέφαρα (τα οποία μέχρι και σήμερα όποτε εστιάζει σε αυτά δημιουργούνται πεταλούδες στο στομάχι της) – ως εφόδιο για τις δύσκολες στιγμές των χειμώνων.
Έτσι πέρασε το καλοκαίρι εκείνο, που πολλοί θα ζήλευαν μιας και είχε πολλές σκηνές που έχουμε δει όλοι στον κινηματογράφο: Κυνηγιόντουσαν στην παραλία, γελούσαν πολύ, αντάλλαζαν βλέμματα και χάδια ανάμεσα σε τρίτους που μαρτυρούσαν τον πόθο, την έκπληξη και τον θαυμασμό τους.
Δεν το φώναζαν, ήταν ερωτευμένοι και το μαρτυρούσαν οι κινήσεις τους!
Μα δυστυχώς, το καλοκαίρι αυτό ακολούθησαν χειμώνες ζόρικοι, με γεγονότα που δεν περίμενε πως θα αντιμετωπίσει.
Ο πρώτος χειμώνας έφερε αλήθειες στο φως, ο δεύτερος γαλήνη και ο τρίτος ήταν ότι ορίζει ως ζωή: με τις πίκρες του & τις χαρές του!
Τίποτα δε θυμίζει το καλοκαίρι εκείνο, κι ας ήρθαν και άλλα καλοκαίρια, με διαφορετικές σκηνές, μιας και η αγάπη ωρίμασε και ήταν φυσικό να δημιουργηθούν νέες ανάγκες…
Μα το κορίτσι αυτό μεγάλωσε πια και δεν της αρέσουν τα παραμύθια.
Της αρέσουν τα όνειρα!
Για αυτό και απομακρύνεται από κάθε τι ψεύτικο.
Φυλά με προσοχή τις αναμνήσεις αυτές…
Λίγοι έχουν την τύχη να ζήσουν έναν τόσο μεγάλο έρωτα όπως τον βίωσε εκείνη.

Φτάσαμε τόσο κοντά στο όνειρο μα νικηθήκαμε.
«…Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ΄ την τύχη ή τις αντιξοότητες,
αλλά απʼ αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό.» Τ.Λ.

Εις το επανιδείν

«Ζωή.»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *